Իշխանական կոալիցիայի համատեղ նիստը քիչ առաջ միաձայն առաջադրել է Սերժ Սարգսյանի թեկնածությունը վարչապետի պաշտոնում: Չնայած այն հանգամանքին, որ Նիկոլ Փաշինյանի կողմնակիցները վերահսկում են Երևանի գրեթե բոլոր կենտրոնական փողոցները, ԱԺ մուտքերը դուրս են նրանց վերահսկողությունից, ինչը թույլ է տվել, որ կոալիցիան հավաք անցկացնի և վստահաբար պնդի, թե խորհրդարանի վաղվա նիստը կայանալու է:
Անկախ ընդդիմության գործողությունների բնույթից և որակից՝ իշխանությունը չի վերանայում իր պլանները: Իրավիճակն իսկապես բազմաշերտ ու ինչ-որ իմաստով դրամատիկ է: Իշխանության որոշակի ճգնաժամ առկա է, եթե նույնիսկ փողոցային անկարգությունները տեղավորվում են, այսպես կոչված, կառավարելի քաոսի ռեժիմում:
Արդյո՞ք համակարգային ստատուս քվոն իսկապես այնքան փխրուն է, որ Սերժ Սարգսյանի ֆորմալ կարճաժամկետ բացակայությունը իշխանության ներսում ծնել է ճգնաժամ՝ խաթարելով օպերատիվ կառավարման, արձագանքման մեխանիզմները: Եթե դա այդպես է, ապա իշխանությունն իրապես խորքային ճգնաժամի մեջ է, և նրա ադապտացիան ինստիտուցիոնալ նոր իրողություններին ուղեկցվելու է ֆորս-մաժորային իրավիճակներով:
Մյուս կողմից՝ դժվար է պատկերացնել, թե իշխանությանը չի հաջողվում լոկալացնել փողոցային հուզումները, մանավանդ, որ դրանց կազմակերպչական ու մարդկային ռեսուրսները խիստ սահմանափակ են:
Վերջին օրերին իշխանության կոնսոլիդացիայի մակարդակը բավականին բարձր էր, ինչը նվազագույնի է հասցնում սաբոտաժի ռիսկերը, մյուս կողմից՝ փակ համակարգերում հաճախ ստվերն այնքան մեծ է, որ պետք չէ լուրջ եզրահանգումների հանգել միայն հրապարակային տեսարաններով, ինֆորմացիոն առիթներով:
Իհարկե, իրադարձությունների որոշակի անկանխատեսելիությունը մասամբ պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ իշխանությունները անցած տարվա ընտրություններից հետո որոշակիորեն կտրվել են իրականությունից և համարժեք պատկերացում չունեն հասարակության դժգոհության իրական ծավալի մասին: Սա նշանակում է, որ շոկի հաղթահարումից հետո իշխանության հակազդեցությունը նույնպես լինելու է ոչ այնքան համարժեք՝ տեղավորվելով ավտորիտար մշակույթի տրամաբանության մեջ:
Մյուս կողմից՝ շատ հնարավոր է, որ քաոսը կառավարվում և նույնիսկ քաջալերվում է Սերժ Սարգսյանի կողմից: Փողոցային հուզումների պոտենցիալը չի սպառնում իշխանության հիմքերին և չունի երկարաժամկետ օրակարգ, մյուս կողմից՝ որոշակի հեռանկարներ է բացում Սերժ Սարգսյանի համար: Վերջինս հնարավորություն է ստանում արտաքին աշխարհին ներկայանալ քաղաքակիրթ առաջնորդի կերպարով՝ կառավարման համակարգի փոփոխությունները ներկայացնելով որպես ինստիտուցիոնալ նոր մտածողության ձևավորման դրսևորում:
Երկու տարի առաջ ՊՊԾ գնդի իրադարձությունները Սերժ Սարգսյանն օգտագործեց համակարգային ֆիլտրումներ իրականացնելու նպատակով: Չի բացառվում, որ նույն նպատակով հիմա Սերժ Սարգսյանը գեներացնում է իշխանության արհեստական ճգնաժամ:
