2008-ի փետրվարի 25-ին` չնայած զանգվածային դարձած ձերբակալություններին, առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը միանգամայն գոհ էր իր ղեկավարած շարժմանն ընթացքից: «Պետք է ասեմ, որ մենք ընթանում ենք հստակ ծրագրով և պետք է ասեմ, որ ամեն ինչ շատ ավելի բարեհաջող է ընթանում, քան ես ծրագրել էի։ Հողը դուրս է գալիս Սերժ Սարգսյանի և Ռոբերտ Քոչարյանի տակից։ Վաղը նրանք այս երկրում մենակ են մնալու, ոչ մի հենարան չեն ունենալու»,-Ազատության հրապարակում այդ օրը հայտարարել է առաջին նախագահը: Տեր-Պետրոսյանին թերևս ոգեշնչում էր հանրահավաքների բազմամարդությունը, ինչի շնորհիվ նա հույս ուներ քաղաքական ճնշում բանեցնել նախագահական ընտրապայքարի մյուս ազդեցիկ թեկնածուների` պաշտոնապես շուրջ 18% ստացած ՕԵԿ նախագահ Արթուր Բաղդասարյանի և ՀՅԴ ներկայացուցիչ Վահան Հովհաննիսյանի վրա, ով հավաքել էր 6%-ից ավելի քվեներ:
ՀՅԴ հետընտրական վարքագիծն իր մեջ նույնիսկ քաղաքական ռացիոնալության և դասականության տարրեր էր պարունակում: Նախագահական ընտրություններից հետո Վահան Հովհաննիսյանը հրաժարական տվեց խորհրդարանի փոխնախագահի պաշտոնից, որը ստեղծված բարդ իրավիճակում բաշմաշերտ քաղաքական ակցիա էր: Մի կողմից` Հովհաննիսյանն ընդունում էր իր քաղաքական պարտության փաստը, մյուս կողմից` ընդվզում էր ընտրությունների որակի դեմ: Սա կարևոր քաղաքական մեսիջ էր, որը, սակայն, համարժեք ընկալում չգտավ Ազատության հրապարակում:
Առհասարակ` ՀՅԴ-ն այդ օրերին ձգտում էր պահպանել քաղաքական չեզոքությունը: Փետրվարի 25-ին կուսակցությունը հանդես եկավ հայտարարությամբ` առաջարկելով կամուրջ լինել ընդդիմության ու իշխանության միջև։ Նման նախաձեռնությունը հազիվ թե իրացման շանս ունենար, որովհետև նախորդ օրը Սերժ Սարգսյանի և Լևոն Տեր-Պետրոսյանի թիմերը հայտարարել էին իրենց անվերապահ հաղթանակի մասին` ըստ էության, այրելով երկխոսության կամուրջը:
Բացի այդ` ՀՅԴ-ն օբյեկտիվորեն չուներ քաղաքական և բարոյական այն հեղինակությունը, որպեսզի նման բարդ բանակցությունների միջնորդ լիներ: Սակայն ավելի կարևոր դերակատարություն էր վերապահված Արթուր Բաղդասարյանին, ով այնքան պատկառելի քվեներ էր ստացել, որ իր դիրքորոշմամբ կարող էր լեգիտիմացնել թե Տեր-Պետրոսյանի հեղափոխությունը, թե իշխանությունների բռնությունները: Ազատության հրապարակում սպասում էին Արթուր Բաղդասարյանին, համենայն դեպս` Տեր-Պետրոսյանը հավաստիացում էր, որ իր մարդիկ ՕԵԿ նախագահի հետ բանակցում են: Փետրվարի 25-ն այս առումով շրջադարձային եղավ: Ճիշտ է` Արթուր Բաղդասարյանը վերջնական դիրքորոշում չհայտնեց, բայց հրապարակավ անընդունել համարեց Տեր-Պետրոսյանի փետրվարի 24-ի այն հայտարարությունը, թե ընտրություններում հաղթել է ինքը՝ 65 տոկոս ձայնով։
Ակնհայտ էր, որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ներկայացուցիչների և Արթուր Բաղդասարյանի բանակցությունները տապալվել են: Սակայն այս համատեքստը չէր խանգարում, որ Տեր-Պետրոսյանը վստահ խոսի Քոչարյան – Սարգսյան զույգի մենության հեռանկարի մասին: Տեր-Պետրոսյանի հաշվարկներն, ըստ ամենայնի, կառուցվում էին դասական քաղաքականության կանոններով և նա կանխատեսում էր, որ իշխանությունն, ի վերջո, տեղի կտա հանրային ճնշմանը:
Առաջին նախագահը թերևս թերագնահատել էր Հոկտեմբերի 27-ի գործոնը, որի հետ ասոցացվող իշխանությունը նահանջել չէր կարող և, ըստ անհրաժեշտության, կրակելու էր ևս մեկ անգամ: Մյուս կողմից` Լևոն Տեր-Պետրոսյանը հայտարարել էր իր հաղթանակի մասին, սակայն նրա վարքագիծը հեռու էր հեղափոխական լինելուց: Լևոն Տեր-Պետրոսյանն, ըստ ամենայնի, ապավինում էր Ռոբերտ Քոչարյանի և Սերժ Սարգսյանի բանականությանը, սակայն վերջիններիս ապավինեցին զենքին և բռնությանը, ինչի հետևանքով մարտի 1-ի արևածագը Լևոն Տեր-Պետրոսյանը դիմավորեց միայնակ` Ազատության հրապարակի նստարանի վրա:
