Հայաստանի խորհրդարանում համերաշխության հերթական ակտն է տեղի ունեցել՝ գրեթե բոլոր խմբակցությունները, Դաշնակցությունից բացի, բոյկոտել են ԼՂՀ-ն ճանաչելու մասին Զարուհի Փոստանջյանի օրինագիծը:
ԼՂՀ ճանաչման հարցում իրավիճակն իսկապես բարդ է, ու կարելի է բերել ծանրակշիռ փաստարկներ և՛ ճանաչման, և՛ չճանաչման օգտին: Սակայն այս ամենից ավելի էական է Հայաստանի քաղաքական ուժերի վերաբերմունքը այս հարցին: Երբ հարկ է լինում այս կապակցությամբ պոպուլիստական հայտարարությունների, ապա քաղաքական ուժերը ակտիվ են, ինչպես երբեք, իսկ երբ կարիք կա խնդրի լրջագույն քննարկման, հայեցակարգային բանավեճի, քաղաքական ուժերի դիրքորոշումը բոյկոտն է: Եվ Ղարաբաղյան անկախության ճանաչել-չճանաչելուց ավելի էական է հենց այս հանգամանքը, որովհետև հենց այս հանգամանքն է, որ Ղարաբաղյան հակամարտության, ինչպես նաև Հայաստանի և ԼՂՀ անվտանգության հարցում գլխավոր սպառնալիքն է:
Այս իրավիճակը վկայում է, որ Հայաստանում, ըստ էության, չկա Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման հայեցակարգային մրցակցություն: Իսկ մրցակցության բացակայությունը ոչ միայն տնտեսության, այլ նաև քաղաքականության և աշխարհաքաղաքականության հարցերում բերում է ստագնացիայի: Այսինքն՝ Հայաստանի ԱԺ-ում տեղի ունեցածը ընդամենը վկայությունն է այն բանի, որ Հայաստանում Ղարաբաղյան խնդրի հանդեպ վերաբերմունքը ստագնացիայի փուլում է: Եվ սա՝ այնպիսի մի ժամանակաշրջանում, երբ ոչ միայն Ղարաբաղյան խնդիրն է ակտիվացվում միջազգային օրակարգում, այլև դրա շուրջ բավական դինամիկ են զարգանում նաև այլ ուղղություններով մի շարք երկկողմ և բազմակողմ հարաբերություններ:
Ղարաբաղյան խնդրի շուրջ հայեցակարգային բանավեճերն այս դեպքում միմիայն կարող են մեծացնել Հայաստանի դիվանագիտական հնարավորությունները, գոնե այս հարցում Հայաստանի գործողությունների հիմքում դնել հանրային բազա, ինչը մեծապես կարևոր է աշխարհաքաղաքական հարցերում, հատկապես այն երկրների պարագայում, որոնք չունեն էներգակիրներ, չունեն միջուկային զենք կամ այլ գերհզոր ռեսուրսներ: Իսկ Հայաստանը հենց այդ երկրներից է, ինչը նշանակում է, որ Հայաստանի եզակի ռեսուրսներից պետք է լինի հանրային բազայի վրա հիմնված քաղաքականությունը: Եվ եթե Ղարաբաղի հարցում մենք զուրկ ենք դրանից, և էմոցիոնալ հայրենասիրական դատարկ պաթոսից այն կողմ հասարակությունը որևէ այլ մասնակցություն կամ ներգրավվածություն չունի այս հարցում, դա նշանակում է ուղղակի վտանգ և՛ Հայաստանի, և՛ Ղարաբաղի համար: Եվ Ղարաբաղի հետ կապված ցանկացած հարցի քննարկման հանդեպ բոյկոտը առանցքային ու վտանգավոր է հենց այս տեսանկյունից, որովհետև Ղարաբաղը կարելի է ճանաչել կամ չճանաչել, և այս պահին որևէ որոշում Հայաստանի համար իհարկե ճակատագրական, ողբերգական կամ փրկարար չի լինելու: Սակայն խնդիրն այն է, թե Ղարաբաղի հարցում Հայաստանում ձևավորվելո՞ւ է հանրային բազա ունեցող մոտեցումների մրցակցություն, որը գոնե այս կարևորագույն հարցում հայկական կողմին թույլ կտա օբյեկտի փոխարեն սուբյեկտ լինել:
Միևնույն ժամանակ պարզ է, որ հայեցակարգային անմիջական բանավեճը Հայաստանի գրեթե բոլոր քաղաքական ուժերի համար անցանկալի է այն տեսանկյունից, որ այդ բանավեճը որոշակի պատասխանատվություն է առաջացնելու և, ըստ էության, սահմանափակելու է աշխարհի ուժեղների՝ այդ նույն քաղաքական ուժերի մանևրների հնարավորությունները, իսկ քանի որ նրանք գիտեն, որ Ղարաբաղյան խնդիրը առանցքային է բոլոր առումներով, այդ թվում՝ նաև ներքաղաքական, բնականաբար, ցանկություն չունեն աշխարհաքաղաքական կենտրոնների միջև մանևրելու հնարավորությունները կորցնել:
