Կառավարության նախաձեռնությամբ այսօր գումարված խորհրդարանի հերթական նիստերի ավարտից անմիջապես հետո կգումարվի Ազգային ժողովի արտահերթ նիստ՝ նախաձեռնողի սահմանած օրակարգով։ Օրակարգում յոթ հարց է ընդգրկված, այդ թվում՝ Անվտանգության խորհրդի կազմավորման և գործունեության մասին հարցը։
Երեկ օրենքի հատկապես վերջին նախագիծը բուռն քննարկումների թեմա էր դարձել խորհրդարանի պետաիրավական հանձնաժողովում. խորհրդարանական ընդդիմությունը պնդում է, որ սահմանադրական փոփոխություններից բխող օրենսդրական ակտերով «խմբագրվում» է նոր Սահմանադրությունը՝ դառնալով ավտորիտար և անձնակենտրոն իշխանության հիմք:
Առհասարակ Հայաստանում սահմանադրական փոփոխությունների գործընթացը տեղի ունեցավ շատ հետաքրքիր միջավայրում, քաղաքական համատեքստում, ինչը չէր կարող պատրանքներ ստեղծել, թե Հայաստանում ձևավորվելու է ավելի դեմոկրատական կառավարման համակարգ: 2015-ի սահմանադրական հանրաքվեից առաջ Սերժ Սարգսյանին հաջողվեց թվացյալ կոնսենսուս ձևավորել սահմանադրական փոփոխությունների և խորհրդարանական կառավարման համակարգին անցման շուրջ: Սակայն այդ կոնսենսուսի հիմքում ոչ թե քաղաքական ուժերի համաձայնությունն էր, այլ քաղաքական համակարգի «խմբագրումը», ինչի հետևանքով դեռ 2015-ի սկզբին տեղի էր ունեցել դիմադրության վերջին կենտրոնի չեզոքացումը:
Առհասարակ համակարգային տրանսֆորմացիայի ողջ գործընթացը տեղի ունեցավ Սերժ Սարգսյանի կատարած «խմբագրումների» համատեքստում, ինչի հետևանքով դրանց հեղինակը զրկվեց այլընտրանքից՝ համակարգի ներսում և դրանից դուրս: Եթե 2015-ի հանրաքվեի ժամանակ «խմբագրվեցին» նախկին նախագահներ Ռոբերտ Քոչարյանի և Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հավակնությունները և քաղաքական ռևանշի հնարավորությունները, ապա 2016-ի սեպտեմբերին՝ ՊՊԾ գրավումից հետո, Սերժ Սարգսյանը «խմբագրեց» դիմադրության վերջին օղակը համակարգի ներսում՝ պաշտոնանկ անելով իշխանության ժառանգորդության պատրանքներ ունեցող Հովիկ Աբրահամյանին:
Համակարգային տրանսֆորմացիայի գործընթացն այս օրերին «խմբագրվում» է օրենսդրական կարգավորումների մակարդակում: Այս առումով Հայաստանը հավակնում է դառնալ ունիկալ երկիր, որովհետև ոչ թե գործող օրենսդրությունն է, ըստ էության, հարմարեցվում սահմանադրական փոփոխություններին, այլ դրանք են «խմբագրվում» օրենսդրական համապատասխան փոփոխությունների միջոցով:
Կառավարման խորհրդարանական համակարգը ենթադրում է իշխանության հիմնական կենտրոնի ստեղծում խորհրդարանում՝ մեծամասնության հիմքով: Սա թերևս սահմանադրորեն երաշխավորում է նոր իշխանության կոլեգիալությունը և բազմավեկտորությունը:
Սահմանադրական նոր ստատուս քվոն գուցե ամրապնդվեր օրենսդրական փոփոխություններով, եթե Սերժ Սարգսյանը, գոնե ֆորմալ առումով, հեռանար իշխանությունից՝ քաղաքական գործընթացին մասնակցելով ՀՀԿ նախագահի կարգավիճակում՝ խորհրդարանական մեծամասնության միջոցով:
Սակայն այս օրերին շրջանառության մեջ է դրվել պետական նոր համակարգի և նոր կառավարության ձևավորման ու գործունեության կարգավորմանը վերաբերող օրենսդրական փաթեթը, որով, ըստ էության, «խմբագրվում» են սահմանադրական վերջին փոփոխությունները. երկրում հաստատվում է ոչ թե խորհրդարանական, այլ սուպերվարչապետական համակարգ, կամ ավելի ճիշտ կլինի ասել՝ փոխվում է անձնակենտրոն իշխանության առաջին պաշտոնի անվանումը:
Գրեթե կասկած չկա, որ այս «խմբագրումներն» արվում են Սերժ Սարգսյանի սուպերվարչապետությունը հաստատելու նպատակով: Հատկանշական ու խորհրդանշական է, որ ապրիլից հետո Սերժ Սարգսյանը մնալու է Բաղրամյան 26-ում, սակայն իր, ըստ էության, անսահմանափակ իշխանությունն իրականացնելու է արդեն ոչ նախագահի, այլ վարչապետի պաշտոնում:
Այսօրվանից խորհրդարանը ձեռնամուխ է լինում խորհրդարանական կառավարման «խմբագրմանը»՝ Սերժ Սարգսյանի անձնակենտրոն և, ըստ էության, անվերահսկելի իշխանության ամրապնդման նպատակով:
