Երեկ ԱՄՆ պետքարտուղար Ռեքս Թիլերսոնը ծավալուն ելույթ է ունեցել Վաշինգտոնի Վուդրո Վիլսոնի կենտրոնում և մասնավորապես անդրադարձել է Ռուսաստանի քաղաքականությանը: Պետքարտուղարը մասնավորապես ասել է. «Գարծարքների մեջ մտնելով իրենց սեփական ժողովուրդներին բռնացող ղեկավարների հետ, փորձելով քաղաքականացնել իր էներգակիրները, առցանց հարձակումներ և ապատեղեկատվության քարոզարշավ իրականացնելով, Ռուսաստանը գործում է պատասխանատու պետությանը ոչ հարիր: Հարևանների վրա հարձակումներով ու ճնշելով, հնարավոր չի լինի բարելավել Ռուսաստանի քաղաքացիների կյանքը»:
Թիլերսոնը, ըստ էության, հակիրճ նկարագրել է ռուսական քաղաքականության էությունը, որը խարսխված է շանտաժի և ագրեսիվ հռետորաբանության վրա: Բովանդակային հարթության վրա ԱՄՆ պետքարտուղարը բարձրաձայնել է այն, ինչի մասին ավելի կոշտ կամ մեղմ ձևակերպումներով վաղուց խոսել են եվրոպական մայրաքաղաքներում:
Ավելի ուշագրավ է այն հանգամանքը, որ Դոնալդ Թրամփի վարչակազմը, կարծես թե, վերջնականապես հստակեցրել է իր վերաբերմունքը Պուտինի քաղաքականության և, այսպես կոչված, հետխորհրդային տարածքի վերաբերյալ: Թրամփի իշխանության առաջին ամիսներին հնչում էին հոռետեսական կարծիքներ Պուտինի և Թրամփի հնարավոր ստվերային պայմանավորվածությունների, անգամ այն մասին, որ ՍՄՆ-ը գոնե առժամանակ հեռանում է մեր տարածաշրջանից` այն, ըստ էության համարելով ռուսական ազդեցության գոտի: Սակայն հիմա Թիլերսոնը ոչ միայն հստակ գնահատական է տալիս Ռուսաստանի իշխանության քաղաքականությանը, այլ հայտարարում է դրան հակազդելու Վաշինգտոնի պատրաստակամության մասին: Վրաստանին սպառազինություն մատակարարելու ԱՄՆ որոշումը, ԼՂ խնդրում Վիեննայի և Սանկտ Պետերբուրգի պայմանավորվածությունների հետևողական շեշտադրումները հուշում են, որ Վաշինգտոնն առաջիկայում մեր տարածաշրջանում` մասնավորապես, և հետխորհրդային տարածքում` առհասարակ, մեծացնելու է իր քաղաքական ներկայությունը` կախված տարբեր երկրների հետ իր ունեցած գործընկերային հարաբերությունների մակարդակից:
Ամերիկյան նոր քաղաքականության, առնվազն դրա մեսիջների ֆոնին Պուտինի իշխանությունը կանգնել է լուրջ երկընտրանքի առաջ: Սառը պատերազմի տրամաբանությամբ կոնֆրոտացիոն քաղաքականության շարունակումը հղի է անկանխատեսելի հետևանքներով, որովհետև Մոսկվան ակնհայտորեն չի դիմանում անգամ ուկրաինական և սիրիական կամպանիաների «ծանրությանը», և հակադրության նոր հարթակները միայն կարող են խորացնել Ռուսաստանի միջազգային մեկուսացումն ու տնտեսության ճգնաժամը: Մյուս կողմից` Պուտինի իշխանության «կենսունակությունը» հիմնված է կայսերականության գաղափարի վրա, և ցանկացած կտրուկ շրջադարձ կարող է ճակատագրական լինել Պուտինի համակարգի համար, որն առանց այն էլ բովանդակային և ինստիտուցիոնալ ճգնաժամի շեմին է:
Շատ հնարավոր է, որ 2018-ի մարտի նախագահական ընտրություններում Պուտինի հաղթանակը պայմանական լինի` դառնալով նրա կայսրության քայքայման խորհրդանշական մեկնարկը: Փորձը ցույց է տալիս, որ Մոսկվայի և Արևմուտքի հակադրություններն ավարտվում են Ռուսաստանի պարտությամբ` բաժանարար գիծն ավելի մոտեցնելով նրա սահմաններին: Պատմության այսպիսի շրջադարձերը ապագաղութացման բացառիկ շանս են ստեղծում մի շարք պետությունների, այդ թվում` Հայաստանի համար:
