Թուրքիայի արտգործնախարար Ահմեդ Դավութօղլուն, ըստ թուրքական լրատվամիջոցների, բեկումնային զարգացումներ է տեսնում ԼՂ հակամարտության կարգավորման հարցում և ողջունում է «Ալիևի վճռականությունն ու ավելի դրական դիրքորոշումը»: Դավութօղլուն նաև ասել էր, թե Իտալիայի միավորման 150-ամյակի միջոցառումների ընթացքում Հայաստանի և Ադրբեջանի նախագահները բավական երկար շփվել են մասնակից նախագահներին տեղափոխող ավտոբուսի մեջ և քննարկել Ղարաբաղի հարցը:
Ինչպես հայտնի է, Ալիևն ու Սարգսյանը, Մեդվեդևի միջնորդությամբ, Ղարաբաղի հարցը եռակողմ ֆորմատով քննարկելու են հունիսի վերջին Կազանում: Հայտնի է նաև, որ մի քանի օր առաջ Դովիլում հնչեց ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահ երկրների ղեկավարների հայտարարությունը, որտեղ նրանք հակամարտող կողմերին կոչ էին անում հունիսին կայանալիք հանդիպմանը համաձայնեցնել Հիմնական սկզբունքները և արդեն ձեռնամուխ լինել խաղաղ համաձայնագրի մշակմանը:
Ըստ ամենայնի, Ահմեդ Դավութօղլուն տեղեկություններ ունի, որ Ալիևը համաձայն է ստորագրել Հիմնական սկզբունքները, որոնք, ինչպես հայտնի է, նախատեսում են ազատագրված տարածքների մի մասից հայկական զինուժի դուրսբերում, Ղարաբաղի միջանկյալ կարգավիճակ՝ հետագայում հանրաքվե անցկացնելու պայմանով: Սակայն, միևնույն ժամանակ, Դովիլի հայտարարության մեջ առկա էր մի ձևակերպում, որից պարզ էր, որ այս տարվա մարտի 5-ին Սոչիում եռակողմ հանդիպմանը որոշակիորեն նոր կամ նորացված սկզբունքներ են ներկայացվել:
Ըստ ամենայնի, Կազանում հենց դրանց մասին է խոսք գնալու: Եվ լայն հասարակությանը հայտնի չէ, թե ո՞րն է այդ սկզբունքների տարբերությունը, էակա՞ն է արդյոք այդ տարբերությունը, թե՞ ոչ: Եթե Ադրբեջանը դրական է տրամադրված, ապա դա նշանակո՞ւմ է արդյոք, թե նոր տարբերակները, այսպես ասած, ադրբեջանանպաստ են, թե՞ պարզապես կողմերին հաջողվել է Ալիևին համոզել: Իսկ գուցե Դավութօղլուն է փորձում իր գնահատականով Ալիևին ակնարկել, որ պետք է համաձայնել Կազանում Հիմնական սկզբունքները համաձայնեցնելու մասին առաջարկին: Կամ էլ հակառակը՝ Թուրքիան փորձում է Ալիևին մղել հակառակին, այսինքն՝ հերքելուն, թե իր դիրքորոշման մեջ դրական փոփոխություններ են տեղի ունենում: Չէ՞ որ Ադրբեջանում էլ դա կարող է պարտվողական դիտվել, եթե հայտնի չեն, թե ինչ մանրամասների շնորհիվ են տեղի ունենում այդ փոփոխությունները:
Դրանից բացի, արդյոք այն, որ Ալիևի մոտ կարող են փոփոխություններ լինել, նշանակո՞ւմ է, որ Սերժ Սարգսյանի պարագայում հարցը լուծված է: Հազիվ թե, առավել ևս՝ եթե նկատի առնենք, որ օրերս Հայաստան է այցելելու նաև Իրանի նախագահը: Իսկ Իրանը Ղարաբաղի հարցում ստատուս-քվոյի հնարավոր փոփոխության հանդեպ ամենազգայուն պետություններից է, որի կարծիքն էլ Հայաստանի համար անկարևոր չի կարող լինել: Որ Կազանում սպասվում է կողմերին ի մի բերելու հերթական ակտիվ ջանքի դրսևորում՝ երևի թե անկասկած է: Սակայն պետք է նաև չմոռանալ, որ եղել են առավել ակտիվ ջանքեր, որ եղել է նույնիսկ Քի Վեսթ, որտեղ կողմերը նույնիսկ եկել են համաձայնության, սակայն, ի վերջո, այդ համաձայնությունը մոռացվել է: Հետևաբար, եթե միջնորդները տրամադրվել են Կազանին, և եթե բոլորը հենց տրամադրվել են նրան, ինչի մասին հայտարարեցին ասենք Դովիլում, ապա դա դեռ չի նշանակում, թե Կազանը կդառնա ղարաբաղյան հակամարտության համաձայնության մայրաքաղաք:
