Վրաստանի պաշտպանության նախարար Լևան Իզորիան հայտարարել է, որ ՆԱՏՕ-ի մեծամասշտաբ Noble Partner 2017 զորավարժություններին, որոնք մեկնարկելու են հուլիսի 30-ին վրացական Վազիանի պոլիգոնում, մասնակցելու են ալյանսի հինգ և դաշնակից երեք երկրներ՝ ԱՄՆ, Մեծ Բրիտանիա, Գերմանիա, Սլովենիա, Թուրքիա, Ուկրաինա, Վրաստան:
Ընդհանուր առմամբ զորավարժություններում ներգրավված են լինելու այս երկրների զինված ուժերի 2800 ներկայացուցիչներ: Noble Partner ծրագիրը հիմնադրվել է 2015թ-ին և հիմնականում նախատեսված է եղել Վրաստանի համար՝ նպաստելու այդ երկրի զինված ուժերի համապատասխանեցմանը ՆԱՏՕ-ի չափանիշներին, սակայն ժամանակի ընթացքում ծրագիրն ընդլայնվել է աշխարհագրական իմաստով, և հարստացել է դրա բովանդակային բաղկացուցիչը:
Խիստ ուշագրավ է Noble Partner-ին Հայաստանի մասնակցությունը Ադրբեջանի հրավերը մերժելու ֆոնին:
Գլոբալ առումով ՆԱՏՕ-ի հետ համագործակցությունը բխում է Հայաստանի շահերից և նպաստում է Ռուսաստանից միակողմանի կախվածության մեղմացմանը, արտաքին քաղաքականության դիվերսիֆիկացիային: Երևանը պարտավոր է հավատատարիմ մնալ այս քաղաքականությանը` միջազգային հարաբերություններում Հայաստանի սուբյեկտայնությունը մեծացնելու նպատակով:
Պակաս կարևոր չէ այն հանգամանքը, որ այս զորավարժությունների միջոցով մեր բանակում ներդրվում է ՆԱՏՕ-ի մշակույթը, որն ինստիտուցիոնալ առումով ավելացնում է մեր բանակի կենսունակությունը: Դա անհրաժեշտություն է ոչ միայն պատերազմական հնարավոր գործողությունների պարագայում, այլ նաև մեր բանակի քաղաքական իմունիտետի բարձրացման առումով, որովհետև գաղտնիք չէ, որ Ռուսաստանը հետևողականորեն ձգտում է իր վերահսկողության տակ առնել Հայաստանի զինված ուժերին:
Եվ վերջապես՝ միջազգային ինտեգրման մակարդակը էական գործոն է, որն ազդելու է Ղարաբաղյան հիմնահարցի կարգավորման գործընթացի վրա, մանավանդ, որ այն երկարատև է լինելու, և Հայաստանի ու Ադրբեջանի դիմակայության ելքը որոշվելու է ոչ այնքան պատերազմի դաշտում, որքան միջազգային հարթակներում՝ պայմանավորված այն հանգամանքով, թե հակամարտության կողմերից որ մեկի պահանջներն ավելի լեգիտիմ կհամարվեն հեղինակավոր կառույցներում:
Իլհամ Ալիևի ներքին և արտաքին քաղաքականության հետևանքով Ադրբեջանին սպառնում է միջազգային մեկուսացում, առնվազն լուսանցքային կարգավիճակ միջազգային մի շարք ծրագրերում:
Ահա այս ֆոնին խիստ կարևոր է Հայաստանի նախաձեռնողականությունն ու արտաքին քաղաքականության դիվերսիֆիկացիան, որոնք եթե համադրվեն ներքին համակարգային բարեփոխումների բաղադրիչով, ապա լուրջ հայտ կդառնան նոր որակի պետության ձևավորման համար: Միայն Ադրբեջանի հանդեպ Հայաստանի որակական առավելությունը կարող է կանխորոշել մեր հաջողությունը Ղարաբաղյան դիմակայությունում:
Ադրբեջանը մեզ տվել է այդ շանսը, մնացածը կախված է մեր կամքից ու ցանկությունից:
