Սերժ Սարգսյանի կարգադրությամբ նախկին գլխավոր դատախազ Աղվան Հովսեփյանը նոր գործ ունի՝ նա ստեղծելու է նոր քննչական միասնական կառույցի իրավական հիմքերը: Այսինքն՝ Սերժ Սարգսյանը նախատեսում է միասնական կառույցի մեջ հավաքել տարբեր ուժային գերատեսչություններում եղած բոլոր քննչական ծառայությունները: Այլ խոսքով՝ սա մի նոր սուպերծառայություն է լինելու:
Թե ինչու է այն պետք Սերժ Սարգսյանին՝ երևի ժամանակը ցույց կտա: Առայժմ այս նախաձեռնությունը ցույց է տալիս մեկ բան՝ Սերժ Սարգսյանի անվստահությունը պետական կառավարման համակարգի ուժային կառույցների նկատմամբ: Այլապես ինչո՞ւ պետք է նա մեկ միասնական կառույցի մեջ միավորեր քննչական բոլոր ծառայությունները: Այսպիսով առավել հեշտանում է քննչական մարմինների աշխատանքների վերահսկելիությունը, ինչը նշանակում է՝ կա՛մ Սերժ Սարգսյանը լուրջ խնդիրներ և կասկածանքներ ունի ներկայիս մարմինների աշխատանքների նկատմամբ, այսինքն՝ չի վստահում նրանց և կասկածում է իր դեմ իրականացվող ինչ-ինչ քայլերի առումով, կա՛մ էլ նա պատրաստվում է մեծ ներիշխանական «օպերացիայի», որի համար էլ նրան անհրաժեշտ է առավելագույնս վերահսկելի քննչական մի մարմին, որը խափանումներ թույլ չի տա: Պետք է նկատել, որ սա ուժի ցուցադրության ակցիա է:
Մաքսային միությանն անդամակցելուց հետո Սերժ Սարգսյանը մի քանի նման ակցիաներ արդեն իսկ իրականացրել է: Նա ազատ արձակեց Լիսկայի որդուն և թիկնապահին, Գյումրիում հանդիպեց Վարդանիկին և նրա որդուն: Սրանք ակնհայտ մեսիջներ էին, որոնց մեջ ուժային բաղկացուցիչը ուղղակի աչք էր ծակում:
Սակայն այս դեպքում ուժի ցուցադրությունը փաստորեն արդեն ունի համակարգային կամ ինստիտուցիոնալ դրսևորում: Այլ կերպ ասած՝ խոսքն արդեն տոտալ ռեպրեսիաների վտանգի մասին է: Թե ով կամ ովքեր կդառնան այդ ռեպրեսիվ քաղաքականության կամ մեթոդաբանության զոհերը՝ այսօր, բնականաբար, շատ դժվար է ասել: Ավելի ճիշտ կլինի ասել, որ կդառնան նրանք, որոնք վտանգ կներկայացնեն Սերժ Սարգսյանի իշխանության և այդ իշխանության շարունակականությունն ապահովելու համար:
Ըստ ամենայնի, Մաքսային միությանն անդամակցելուց հետո որոշակիորեն թուլացնելով իր շուրջ ներքաղաքական և ներիշխանական լարվածության օջախները՝ Սերժ Սարգսյանը փորձում է հնարավորինս արագ պաշտպանական ամրություններ ապահովել՝ լավ գիտակցելով, որ այդ օջախները երկար ժամանակ թույլ չեն մնա, և լարվածությունը վերստին կսկսվի, քանի որ բուն պատճառները՝ իշխանության լեգիտիմության հիմքերը, շարունակում են մնալ այս ամենի հիմքում:
Այստեղ, բնականաբար, շատ հետաքրքրական է Աղվան Հովսեփյանի դերը: Հետաքրքիր է, նախապատրաստելով նոր կառույցի ստեղծումը՝ Հովսեփյանն ինքն է՞լ կգլխավորի այն, թե՞ այդքանով իր գործը կհամարի ավարտված: Շատ հավանական է, որ Սերժ Սարգսյանը Աղվան Հովսեփյանին նոր զբաղվածություն տալով՝ փորձում է նրան պահել իր վերահսկողության և կառավարելիության տիրույթում:
Սերժ Սարգսյանը միգուցե կարծում է, որ ազատ մնալով՝ Աղվան Հովսեփյանը կարող է «պարապությունից» զբաղվել քաղաքականությամբ, իսկ թոշակառու քաղգործիչների առաջ բերած պրոբլեմները Սերժ Սարգսյանի համար առանց նրա էլ շատ-շատ են:
