Այսօր Հայ ազգային կոնգրեսն ամենայն հավանականությամբ կազդարարի ներքաղաքական գործընթացի նոր, հերթական՝ երկրորդ փուլի մեկնարկի մասին: Կարծես թե ազդարարելու խնդիր էլ առանձնապես չկա, որովհետև եթե ամփոփվում է առաջինն ու այն ըստ էության կատարված է, ապա ինքնաբերաբար ենթադրվում է, որ սկսվելու է երկրորդը: Սակայն, այստեղ թերևս արժե խորհել «հոսանքին» փոքր ինչ հակառակ ուղղությամբ: Իսկ ի՞նչ կլինի, եթե ներքաղաքական գործընթացի երկրորդ փուլն էլ սկսի իշխանությունը, Սերժ Սարգսյանը: Առավել ևս, որ նա ընդհանրապես հնարավորություն ունի սկսել ոչ միայն նոր փուլ, այլ ըստ էության նոր մի դարաշրջան:
Դրա մեկնարկն ասենք կարող է տրվել ընդդիմության առաջնորդի հետ հանդիպման նախաձեռնությամբ: Իսկ ինչո՞ւ ոչ, ինչո՞ւ չհանդիպեն ընդդիմության և իշխանության առաջին դեմքերը, և ինչու դրա նախաձեռնությունը չգա հենց իշխանության առաջին դեմքից, ով մայիսի 28-ի առիթով ուղերձում առաջնային հռչակեց քաղաքացու շահը: Մի՞թե քաղաքացու շահը սպասարկող ավելի արդյունավետ գործընթաց կամ քաղաքական իրադարձություն կարող է լինել, քան ընդդիմության և իշխանության առաջին դեմքերի ուղղակի շփումը, իհարկե հստակ և կոնկրետ օրակարգով կամ քաղաքական ուղերձներով:
Դա թերևս պետք է լինի պարտադիր պայման, քանի որ հակառակ պարագայում պարզապես հանդիպումը ընդամենը կարող է խորացնել «գործարքի» մասին կասկածները կամ համոզումները: Իսկ դա որևէ մեկին պետք չէ: Պետք է կոնկրետ քաղաքական հանդիպում, քաղաքական կոնկրետ բովանդակությամբ: Խոսքն ամենևին այն մասին չէ, որ պետք է Սերժ Սարգսյանն ու Լևոն Տեր-Պետրոսյանը նստեն ու վեր կենան ինչ որ հարցեր լուծած: Որևէ հարց կարող է և չլուծվել, սակայն կոնկրետ քաղաքական բովանդակությամբ և ուղերձներով հանդիպումը կարող է ինքնին լինել լուծում, ներքաղաքական գործընթացները որակապես նոր աստիճանի բերող լուծում, բոլոր կողմերին առավել բարձր մակարդակի և որակի քաղաքական նշաձող պարտադրող լուծում:
Համենայն դեպս, վաղուց ժամանակն է դուրս գալ Հայաստանի համար ընդունված ներքաղաքական ստանդարտից, և նաև դուրս գալ ստանդարտից դուրս գալու ստանդարտից, թող ներվի ինձ այդ տափակաբանությունը: Բանն այն է, որ Հայաստանում ամեն ինչի համար ստանդարտ կա, և նույնիսկ ստանդարտից դուրս գալու համար կան ստանդարտներ: Մինչդեռ հասարակությունը ներկայումս ավելին է ուզում քաղաքականությունից՝ ավելին է պահանջում:
Ուստի, բացառապես գեղեցկաբառ ելույթները, բարեբախտաբար, շատ քիչ են հասարակական կողմնորոշումների համար, հատկապես երբ խոսքն իշխանության մասին է: Բայց երբ դրանք, այդ ըստ էության՝ ոչ ստանդարտ, նախկինի համար գրեթե աննախադեպ ելույթներն ուղեկցվեն նաև գործով, դրանց էֆեկտն իսկապես կարող է պետության համար հզոր լինել:
