«Հրապարակ» օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Արմինե Օհանյանն այսօրվա խմբագարականում գրում է.
Մենք ոչ մի կերպ չենք ուզում խոստովանել, որ «Եվրոպա, թե Ասիա» կոչվող դիլեման սերտորեն կապված է մեզանում 25-ամյա պատմություն ունեցող ղարաբաղյան կոնֆլիկտի հետ: Այո, տարածքային վեճ ունեցող, պատերազմական վիճակում գտնվող երկիրը չի կարող զարգանալ, չի կարող ազատական տնտեսություն ունենալ, չի կարող ազատ մրցակցության, դեմոկրատիայի, մարդու իրավունքների բարձր մակարդակ ապահովել:
Եթե ուզում ես Ղարաբաղը միացնել քեզ, ապա պետք է ձեռքդ մեկնես ոչ թե դեպի տարածքային կոնֆլիկտների նկատմամբ մերժողական վերաբերմունք ունեցող Եվրոպա, այլ իր հարևանների հետ նմանօրինակ խնդիրներ ունեցող և պերմանենտ պատերազմական վիճակում գտնվող Ռուսաստան: Այլ կերպ ասած՝ մեր ազգային-հայրենասիրական մղումներն ու զարգացած, առաջադեմ երկիր դառնալու ձգտումներն այս պարագայում հույժ հակասության մեջ են միմյանց հետ: Եվ եթե մինչև 2013 թիվը մեզ թվում էր, թե դրանք այնքան էլ իրար չեն խանգարում, հնարավոր է և զարգանալ, և Արցախի հարցը լուծել, ապա վաղ թե ուշ գալու էր այդ պահը, երբ ակնհայտ կդառնար, որ պետք է ընտրություն կատարել: Կամ ընտրում ենք բարեկեցությունն ու ժողովրդավարությունը, կամ՝ Ղարաբաղը: Վստահ եմ՝ այս պարագայում, ինչպես Սերժ Սարգսյա-նը, մեզնից շատերը նույնը կանեին՝ 25 տարվա կորուստներն ու տառապանքը պետք է դրական հանգուցալուծման բերեն: Ղարաբաղի կարգավիճակն ու անկախությունը պետք է դիվանագիտորեն ամրագրվեն: Սակայն այստեղ մի «բայց» կա, որ ինձ հանգիստ չի տալիս: Արդյո՞ք Ռուսաստանի կրոնն ընդունելը մեզ հարյուր տոկոսանոց երաշխիք է տալիս, որ Ղարաբաղի հարցը լուծվելու է մեր օգտին: Արդյո՞ք որոշ տարիներ անց մենք չենք արձանագրելու, որ հրաժարվեցինք զարգանալու, առաջադիմելու պատմական շանսից, բայց Ղարաբաղն էլ չստացանք:
