Վանաձորում ազատամարտիկների նստացույցը շարունակվում է: Նրանք պահանջում են բարելավել պատերազմում զոհված և վիրավորված ազատամարտիկների ընտանիքների սոցիալ-տնտեսական վիճակը: Ցավով նշում են, որ իրենց մեծ մասը նույնիսկ պատերազմի մասնակցության վկայական չունի:
Հիշում են, որ Վազգեն Սարգսյանի օրոք այլ էր՝ կոմունալ ծառայությունների դիմաց վճարում էին 50 տոկոս, իսկ այժմ ամբողջությամբ են վճարում: Մինչդեռ բարձրացված սակագների պայմաններում գազ սպառելու դեպքում ստացված ամբողջ թոշակը հազիվ դրան բավականացնի:
«Վազգեն Սարգսյանի օրոք այլ էր. նայել ա, մարդը պահել ա իր զորքին, իր զինվորին, ուզում ենք, որ նույն ձևով լինի»,- ասում է ազատամարտիկ, 2-րդ խմբի հաշմանդամ Հովհաննես Սելիմյանը:
Վանաձորցիների պահանջը մեկն է` արդար մոտեցում «կռված տղաների» նկատմամբ: «Կռված տղա» ասելով նկատի ունեն միայն պատերազմի մասնակիցներին: Նրանք դժգոհում են երկրապահի մասին վերջին օրենքից` նշելով, որ «երկրապահ» հասկացությունը քաղաքականացվեց, և «ամեն մարդ» երկրապահ է համարվում:
«Էսօր մենք` կռված տղերքս, դեն ենք նետվել, դեն ենք ընկել, ու երկրապահն ա առաջ եկել, իսկ թե երկրապահի մեջ ովքե՞ր են՝ ես էլ չեմ ճանաչում: Կռված տղերքը պատերի տակ նստած են կամ իրենց տներում՝ սոված, իսկ երկրապահը ինչ-որ գործողություններ ա անում, որը ես չգիտեմ: Դրա համար մեր պահանջն ա, որ ո՛չ երկրապահ, ո՛չ ՀԱԲ, ո՛չ հատուկ գունդ, ոչ մի կուսակցական կառույց չլինի մեզանում: Մենք մեզանով, մեր կռված տղերքով կորիզը դնենք ու նորից պայքարենք մեր սոցիալ-տնտեսական հարցերի համար»,- ասում է ազատամարտիկ, 2-րդ կարգի հաշմանդամ Վիգեն Ալավերդյանը, ով 1990-97թթ. ծառայել է հայոց բանակում, եղել է հակատանկային մարտկոցի հրամանատար, կապիտան:
Ազատամարտիկները չեն վստահում նույնիսկ իրենց պատերազմ տարած հրամանատար գեներալներին, որոնք որևէ կերպ չեն սատարում իրենց՝ պաշտպանելու իրավունքները:
«Սարոյան Սեյրանի մոտ եմ եղել, ինքը անձամբ գիտի, գեներալ Սարգսյանը անձամբ գիտի, գեներալ Մադոյանը անձամբ գիտի: Իրանց հետ համագործակցության իմաստն էն ա, որ անձամբ գեներալների հետ խոսում ես, երբ գեներալ Փայտյանի հետ խոսում ես, բերաններից մեղր ա թափում, բոլորն էլ ազգի կողմից են, բոլորն էլ ազատամարտիկի կողքին կանգնած են, բայց գործով ոչ ոք չի ապացուցում: Նույնը` գեներալ Մանվելը Գրիգորյանը,- ասում է Վիգեն Ալավերդյանը:- Զինվորներ ունեմ, որ ամուսնացել են ու զավակից զրկվել են, երեխա չունեն: Նրանք էսօր 40 տարեկան են, բայց վախից երեխա չեն ունեցել, ոչ մի բժիշկ նրանց չի բուժում: Ու էդ զինվորներին էսօրվա դրությամբ արհամարհում են, իսկ գեներալները դրել ու իրենց «ես»-ն են առաջ տանում. մե՛նք կռվեցինք, մե՛նք արեցինք, սակայն մենք չկա, ես չկա, կա ազգ: Էդ 18 տարեկան էրեխեքը, 10 զինվոր ունեմ, որ ամուսնացել են, էրեխա չեն ունենում, նրանց ո՞վ պիտի պատասխան տա: Էդ գեներալները կանգնած «ես» են ասում` ե՛ս կռվեցի, ե՛ս արի, ե՛ս տարա, բայց չէ՞ որ հոգու հետ գործ ունեն, անձի հետ գործ չունեն: Պատերազմը մի ուրիշ բան ա, զրույցը՝ մի ուրիշ, հոգով մեռնելը մի ուրիշ բան ա: Մարդիկ հոգով մեռած են. եթե նա ամուսնացել ա ու էրեխա չունի, էսօր հոգով մեռած ա»:
