Հայաստանի անկախության 25-ամյակի կապակցությամբ անցկացվելիք ռազմական զորահանդեսի նախապատրաստության գործընթացը գրեթե անսպասելիորեն վերածվեց Հայաստանի զինված ուժերի սպառազինության շուրջ բավականին դինամիկ խոսակցությունների, քննարկումների, վերլուծությունների, որոնք հատկապես գեներացվում են ռուսական տեղեկատվական հարթակներում: Եվ սա իհարկե հասկանալի է, քանի որ Ռուսաստանն այսպիսով փորձ է անում ռեաբիլիտացվել ապրիլյան պատերազմի օրերին իր դրսեւորած մեղմ ասած ոչ դաշնակցային պահվածքի, և ընդհանրապես այն բանի համար, որ հսկայական քանակությամբ սպառազինություն է վաճառում Հայաստանին և Լեռնային Ղարաբաղին պատերազմով սպառնացող Ադրբեջանին:
Այս հանգամանքը Հայաստանի հասարակության մոտ առաջացրել է խիստ բացասական վերաբերմունք Ռուսաստանի քաղաքականության հանդեպ, ըստ էության կոտրելով Հայաստանի հասարակության ավանդական այսպես ասած ռուսամետությունը, որն իհարկե ավելի շուտ սուբյեկտիվ կարծրատիպային հիմքեր ուներ, քան ռացիոնալ հատիկներ: Եվ ուրեմն, զորահանդեսի առիթով գեներացված այս տեղեկատվական այսպես ասած բումը նպատակ ունի ակնհայտորեն ռեաբիլիտացնել Ռուսաստանին, ինչը գուցե և ըստ էության ուշադրության արժանի չլիներ, եթե գործ չունենայինք մի նրբերանգի հետ: Ամբողջ խնդիրն այն է, որ տեղեկատվական այդ ալիքով Ռուսաստանն ըստ էության կրկին սրում է Հայաստանի հանրության իռացիոնալ ընկալումները: Այսինքն, ցուցադրվող զորատեսակներն իհարկե բավականին ազդեցիկ են և հզոր, սակայն այդ զորատեսակները մեղմ ասած շեշտակի փոփոխություն չեն հայաստանյան զինանոցում և ըստ էության հիմնավորապես չեն լուծում ռազմաքաղաքական անվտանգության միջավայրի հետ կապված այն խնդիրները, որոնք Հայաստանի առաջ ծառացել են ոչ միայն ներքին անարդյունավետ կառավարման, այլ նաև Ռուսաստանի գործողությունների, Հայաստանի հանդեպ և տարածաշրջանում իրականացվող քաղաքականության հետևանքով: Այսինքն, իրականում տեղի է ունենում ապրիլյան պատերազմից հետո հանրության արթնացած զգոնության բթացման մի գործընթաց, կամ դրա վտանգով հղի մի զարգացում, որը Հայաստանի Հանրապետությանը բացարձակապես պետք չէ, չի բխում Հայաստանի շահերից և անվտանգությունից, ինչպես չի կարող բխել որևէ իռացիոնալ մի բան:
Ըստ այդմ, կարիք կա հասարակական համարժեք վերաբերմունքի ձևավորման և այս տեսանկյունից, թե՛ Հայաստանի իշխանություններին, թե՛ Հայաստանի հանդեպ իբր դաշնակից Ռուսաստանի գործողություններին ուղղված հարցադրումների առումով հիմքերը ոչ միայն չեն վերանում ցուցադրվող սպառազինությամբ, այլ դրանց հանդեպ հասարակության ուշադրությունը երևի թե էլ ավելի կարիք ունի կենտրոնանալու, քանի որ ցուցադրվող սպառազինությունը կարծեք թե միտում կա վերածել հանրության համար «օփիումի»՝ տհաճ հարցադրումների և քննադատական հայացքի պահպանվող հիմքերը քողարկելու համար: Այսպիսով, հաշվի առնելով Հայաստանի խնդիրները, անվտանգության մարտահրավերները, արդիական սպառազինության հանգամանքը, իհարկե ողջունելի է: Սակայն, միևնույն ժամանակ, դա Հայաստանի խնդիրների սկիզբը կամ վերջը չէ, և ուրեմն հասարակության ուշադրությունն այդ խնդիրներից չի կարող և չպետք է շեղվի, այդ թվում նաև Հայաստանի հանդեպ Ռուսաստանի քաղաքականությունից, որտեղ ինքնիշխանության խնդիրը շարունակում է մնալ սպառնալիքների հիմնական թիրախ, ինչքան էլ որ ապրիլյան պատերազմից հետո իրավիճակի որոշակի փոփոխության արդյունքում Մոսկվան քիչ ավելի շռայլ դառնա Հայաստանի հանդեպ: Խնդիրն այն է, որ այդ շռայլությունը երբևէ չփոխհատուցվի Հայաստանի անվտանգության հաշվին:
Լուսանկարը՝ Photolure-ի
