«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է ՍԴՀԿ ատենապետ, ԱԺ ՀԱԿ պատգամավոր Լյուդմիլա Սարգսյանը:
– Տիկին Սարգսյան, ի՞նչ է տեղի ունենում հիմա քաղաքական կյանքում ու հատկապես ընդդիմադիր դաշտում:
– Ընդդիմադիր դաշտում կարծես թե իրավիճակի ընդհանուր վերլուծություն, վերադասավորումներ են տեղի ունենում: Փորձում ենք ի մի բերել մեր անցած ուղին և հասկանալ, թե ինչ մեթոդներով կարող ենք մեր պայքարը շարունակել: Եվ ինչու ոչ՝ քաղաքական որ ուժերի հետ ենք տեսնում համախմբման հնարավորություն, և որքանով կարող է դա ռեալ լինել: Վերաիմաստավորելու խնդիրներ կան, և մենք պարտավոր ենք նաև մեր անցած ուղին գնահատել ու հասկանալ, թե որտեղ ենք ունեցել սայթաքումներ, որտեղ լիարժեք չենք կարողացել գործել:
– Այդ հստակեցման կամ գնահատման գործընթացը մինչև աշո՞ւն պետք է տեղի ունենա:
– Միանշանակ պետք է հասկանալ, թե այլևս ինչ մեթոդներով կարելի է պայքարել այս իշխանությունների դեմ, որ կարողանանք հույս ու հավատ ներշնչել մեր ժողովրդին, թե այս երկրում ամեն ինչ դեռ ավարտված չէ, որ դեռ կարելի է ապրել ու պայքարել:
– ՀԱԿ-ը և Դուք՝ որպես ՀԱԿ պատգամավոր, պարզե՞լ եք, թե «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության հետ համագործակցությունը ավելի շատ օգո՞ւտ, թե՞ վնաս տվեց ձեզ:
– Ես չեմ կարող միանշանակ գնահատական տալ, կարող եմ բավականին դրական գնահատել այն համագործակցությունը, որը տեղի է ունենում Ազգային ժողովում: Բացառիկ է խորհրդարանի համար, երբ այդքան փոքր ընդդիմությունը կարողանում է այլընտրանքի հետ համատեղ ինչ-որ հարցերի շուրջ համակարծիք լինել ու միասնական քվեարկություն ապահովել: ՀՀԿ-ականները շոկի մեջ են ընկնում, երբ տեսնում են, որ դեմ քվեարկողների քանակը 40-ն անցնում է: Դա արդեն լուրջ ձեռքբերում է:
– ՀԱԿ-ը ցանկանում է նախագահ Սերժ Սարգսյանի նկատմամբ իմպիչմենթի գործընթաց սկսել: Ձեր կարծիքով` ԲՀԿ-ն կմիանա՞ ՀԱԿ-ի այդ նախաձեռնությանը:
– Նախ՝ Կոնգրեսն այն կարծիքին է, որ իմպիչմենթի բոլոր հիմքերը կան: Բայց մի բան է հիմքեր ունենալը, մեկ այլ բան է սկսելը և արդյունքի հասնելը: Առայժմ մենք արդյունքի հասնելու հնարավորությունը չենք տեսնում: Համենայնդեպս ես դա կարող եմ իմ կողմից ասել, որովհետև եթե քաղաքական մեծամասնությունը միասնական քվեարկությամբ ապահովում է ձայների մեծամասնությունը, բնականաբար իմպիչմենթի առաջարկով ԱԺ մտնելը կնշանակի ի սկզբանե գիտես, որ ոչ մի արդյունքի չես հասնելու:
– Այդ դեպքում ո՞րն է նման գործընթաց նախաձեռնելու նպատակը:
– Նպատակը Ս. Սարգսյանի վարած քաղաքականության մերժումն է, նաև Վերահսկիչ պալատի հետ կապված խնդիրները, երբ նա օրենսդրական փոփոխություններով փորձում է ամբողջությամբ անկախ կառույցի նկատմամբ կիրառել սահմանափակում, վերահսկողություն իրականացնել, որի արդյունքում այդ կարծեցյալ անկախության հետքն անգամ չի մնա: Տեսաք, թե մի փոքրիկ անկախությունը որքան մեծ խառնաշփոթ առաջացրեց իշխանության ներսում: Ես չեմ բացառում նաև, որ այդ գործընթացի հետ կապված բանակցություններ կարող են վարվել ԲՀԿ-ի հետ, բաց որքան տեղյակ եմ` դեռ չեն վարվում: Առջևում դեռ ժամանակ կա, աշնանային նստաշրջանին դեռ երկու ամիս կա, և մենք մտածելու ու կողմնորոշվելու ժամանակ ունենք:
– Իսկ իշխանության դաշտում, Ձեր կարծիքով, ի՞նչ է տեղի ունենում:
– Իշխանության դաշտում բացարձակ խառնաշփոթ է: Ես կասեի` ավելի մեծ խառնաշփոթ, քան ընդդիմադիր դաշտում կա, որովհետև եթե ընդդիմությունը կիսելու ոչինչ չունի, ապա իշխանությունը կորցնելու շատ բան ունի: Տվյալ դեպքում միանշանակ իրավահաջորդի խնդիր է լուծվում: Ավելի շուտ փորձում են ընդգծել իրենց տարածքը և հեղինակությունը: Բնականաբար այդ առումով պայքարը բավականին դաժան է: Եվ մենք ականատես ենք լինում այն կոմպրոմատների շարքին, որը հրապարակ է նետվում իշխանության այս կամ այն հատվածի կողմից մյուսների դեմ: Ավելին՝ այն, ինչ տեղի է ունենում Տիգրան Սարգսյանի շուրջ, դա բացառիկ չի կարող լինել, քանի որ ի սկզբանե գիտեինք, թե ով է վերանշանակված վարչապետը: Մենք գործ ունենք մի մարդու հետ, ում ընդհանրապես իշխանությանը մոտ թողնել չէր կարելի: Իսկ այս օֆշորային սկանդալը, ՎՊ-ի ակնհայտ բացահայտումներն ու կառավարությանն ուղղված մեղադրանքը արդեն հասունացած խնդիրներ են և ակնհայտ ցույց են տալիս, որ իշխանության հատվածում Տ. Սարգսյանը մեծ մասի համար անընդունելի է: Նրան հանդուրժում են միայն այն պատճառով, որ Ս. Սարգսյանն է նրան առաջադրել:
– Ես ընդհանուր իշխանական դաշտի մասին եմ հարցնում, դուք միայն Տ. Սարգսյանի մասին եք խոսում:
– Ես չեմ կարող բոլորին առանձին-առանձին անդրադառնալ, իսկ ինձ միայն Տ. Սարգսյանն է հետաքրքրում, որովհետև ամենաբացասական կերպարը կառավարության մեջ նա է: Ինձ համար նա իշխանության ամենախոցելի ներկայացուցիչն է:
– Չե՞ք կարծում, որ նրա շուրջ ստեղծված այդ աղմուկը հնարավորինս ուռճացված է Ձեր նշած «իրենց տարածքը և հեղինակությունն ընդգծելու» պատճառով, որը տվյալ դեպքում կարող է տեղի ունենալ հենց վարչապետի պաշտոնի համար:
– Ես ձեր հետ բացարձակ համաձայն չեմ: Եթե նա փորձում է հերքել օֆշորային պատմության հետ կապված փաստերը, ինչպես հերքում էր ՍԴՀԿ-ի դատական գործընթացին միջամտելը, ապա նրան ոչ մեկը չի հավատում: Փոքր երկիր ենք, ամեն ինչ տեսանելի է, և ոչ մի կերպ նա չի կարող խուսափել քննադատությունից:
– Այնուամենայնիվ, ի՞նչ է տեղի ունենում իշխանական դաշտում:
– Իրավահաջորդի խնդիր է լուծվում, ամեն մեկը փորձում է ընդգծել իր տարածքը, իր տերը և իր հեղինակությունը: Հիմա այդտեղ տարբեր պայքարի ուղղություններ կան, բայց ակնհայտ է, որ հիմնականում առայժմ վարչապետի խնդրի շուրջ է պայքարը գնում: Իսկ Հայաստանի հաջորդ վարչապետը, ըստ իս, ակնկալելու է նախագահ դառնալ:
