Լեգենդար բռնցքամարտիկ Մոհամեդ Ալին մահացել է հունիսի 3-ին Ֆինիկսի հիվանդանոցներից մեկում: Աշխարհի նախկին չեմպիոնը իրենից հետո թողել է ոչ միայն բազմաթիվ հաղթանակներ և նոկաուտներ, այլ նաև մի շարք դիպուկ մտքեր: Դրանցից լավագույնները ներկայացնում է RIA Novosti-ն:
«Դա պարզապես իմ աշխատանքն է: Խոտը աճում է, թռչունները թռչում են, ալիքները լվանում են ավազը: Իսկ ես ծեծում եմ մարդկանց»:

«Եթե Ալին ասում է, որ մոծակը կարող է քաշել գութանը, մի հարցրեք ինչպես: Ձգեք այն»:

«Դժվար է լինել համեստ` լինելով այնպես հզոր, ինչպես ես եմ»:

«Տանը ես լավ տղա եմ, սակայն ես չեմ ցանկանում, որ աշխարհը իմանա այդ մասին: Համեստ մարդիկ, ինչպես ինձ հաջողվել է պարզել, շատ բանի չեն հասնում»:

«Լռությունը ոսկի է, եթե դուք արժանավայել պատասխան չունեք»:

«Չեմպիոններ դառնում են ոչ մարզադահլիճներում: Չեմպիոններ մարդկանց դարձնում է այն, ինչ կա նրանց մեջ. ցանկությունը, երազանքը, նպատակը: Նրանք պետք է ուժ ունենան դիմանալու վերջին րոպեին, նրանք պետք է լինեն ավելի արագ, նրանք պետք է ունենան վարպետություն և կամք: Սակայն կամքը պետք է լինի ավելի ուժեղ, քան վարպետությունը»:

«Եթե դու երազում տեսնում ես, որ ինձ կհաղթես, ավելի լավ է արթնանաս և ներողություն խնդրես»:

«Ես ատել եմ մարզումների յուրաքանչյուր րոպեն, սակայն ինձ ասել եմ՝ մի հեռացիր, հիմա տառապիր և մնացած ողջ կյանքդ ապրիր որպես չեմպիոն»:

«Բարեկամությունն այն է, ինչն ամենադժվարն է բացատրել: Դա չի կարելի սովորել դպրոցում: Սակայն եթե դու չես ճանաչել բարեկամության նշանակությունը, ապա իրականում դու չես ճանաչել ոչ մի բան»:

«Ես այնքան արագ եմ, որ անցյալ գիշեր հյուրանոցի իմ համարում լույսը անջատեցի և հասցրեցի պառկել մահճակալին այն բանից առաջ, երբ սենյակը մթնեց»:

«Ես գիտեմ՝ ուր եմ գնում, ես գիտեմ ճշմարտությունը և պարտավոր չեմ լինելու նա, ում դուք եք ուզում տեսնել: Ես ազատ եմ լինելու նա, որն ինքս եմ ուզում լինել»:

«Մարդը, ով 50 տարեկանում աշխարհին նայում է այնպես, ինչպես 20 տարեկանում, իր կյանքի 30 տարին ծախսել է իզուր»:

«Նա, ով համարձակություն չունի ռիսկի դիմել, կյանքում ոչնչի չի հասնի»:

«Ճախրիր որպես թիթեռնիկ, խայթիր ինչպես մեղու: Ձեռքերն աշխատում են, աչքերը տեսնում»:

«Անհնարին`դա պարզապես վերամբարձ բառ է, որը շաղ են տալիս փոքրիկ մարդիկ: Նրանց համար ավելի հեշտ է ապրել սովորական աշխարհում, քան իրենց մեջ այն փոխելու ուժ փնտրել»:










































