ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ամերիկացի համանախագահ Ջեյմս Ուորլիքը հայտարարել է, որ Վաշինգտոնում նախատեսված չէ Սարգսյան-Ալիև հանդիպում:
Ինչպես հայտնի է, Վաշինգտոնում տեղի է ունենալու միջուկային անվտանգության գագաթնաժողովը, ինչին մասնակցելու նպատակով էլ Նահանգներ են հրավիրվել Սերժ Սարգսյանն ու Իլհամ Ալիևը:
Այն հանգամանքը, որ նրանք երկուսն էլ գտնվելու են ԱՄՆ-ում, իսկ ԱՄՆ-ն էլ այսօր ակտիվորեն աշխատում է ղարաբաղյան հակամարտության գոտում հրադադարի պահպանման, հետաքննությունների միջազգային մեխանիզմ ներդնելու ուղղությամբ, հիմք էր տվել սպասումների, որ Վաշինգտոնում հնարավոր է Սարգսյան-Ալիև հանդիպում: Սակայն պարզվում է, որ սպասումները չեն արդարանում:
Սա նշանակո՞ւմ է արդյոք, որ ԱՄՆ-ին չի հաջողվում առաջընթաց արձանագրել հրադադարի մեխանիզմի հարցում, որը ընդունում է Հայաստանն ու մերժում է Բաքուն, թե՞ պարզապես այս փուլում ԱՄՆ համար հարցն այնքան էլ հրատապ չէ: Արդյո՞ք այս հարցում որևէ որոշիչ նշանակություն է ունեցել ԱՄՆ պետքարտուղար Ջոն Քերիի՝ օրերս կայացած այցը Մոսկվա: Համենայնդեպս, այդ այցի ընթացքում ղարաբաղյան խնդրի շոշափման մասին հայտարարություններ չեն եղել: Իսկ այցի ամենաուշագրավ դրվագը եղել է այն, որ ուշադրության կենտրոնում է հայտնվել Ջոն Քերիի ճամպրուկը, որ նա իր հետ իջեցրել է օդանավից ու հայտարարել, որ պարունակությունը ցույց կտա Պուտինին տետ ա տետ հանդիպման ընթացքում:
Ըստ որում, դրանից հեո Պուտինի մամուլի քարտուղար Պեսկովը հայտարարել է, որ հետաքննող լրագրողների միջազգային կոնսորցիումը հետաքրքրվում է Պուտինի անձնական կյանքին առնչվող, մտերիմներին վերաբերող տեղեկատվություններով, և առաջիկայում հավանաբար լույս կտեսնեն որոշակի հրապարակումներ, որոնք Պեսկովը կանխավ որակել է իրականությանը չհամապատասխանող:
Սա էլ իր հերթին հիմք է տվել կարծելու, որ ԱՄՆ-ը Պուտինի առաջ է դրել որոշակի «կոմպրոմատային» փաթեթ, որը, սակայն, գոնե առայժմ չի տվել ցանկալի արդյունք: Մեծ հաշվով, կասկած չկա, որ ղարաբաղյան հակամարտության վրա կարող են անդրադարձ ունենալ ամերիկա-ռուսական հարաբերություններում ցանկացած սրացում, ցանկացած անհամաձայնություն:
Այս ամենով հանդերձ՝ մի բան պարզ է, որ ղարաբաղյան հակամարտության գոտում շարունակվելու է այն վիճակը, որ կա այսօր: Իսկ դա ուղղակիորեն մաշող պատերազմ է: Այն մաշում է թե կողմերին և թե տարածաշրջանն ընդհանրապես: Ակնհայտ է, որ այս պատերազմից չի օգտվում ոչ ոք, այս պատերազմում ըստ էության չկան շահողներ, համենայնդեպս՝ տարածաշրջանում, համենայնդեպս՝ խաղաղ բնակչության շրջանում: Այս պատերազմը խաղաղ բնակչությանը պահում է մշտական լարվածության մեջ և ըստ էության նպաստում, որպեսզի հասարակությունները լինեն առավելագույնս կառավարելի:
Խնդիրը այն է, որ ցանկացած լարվածություն, ցանկացած թեժ, պատերազմական վտանգ կաշկանդում է հասարակություններին, թույլ չի տալիս նրանց գնալ ստեղծագործ փոփոխությունների, որի կարիքը այսօր ունի ամբողջ տարածաշրջանը: Եվ այս տեսանկյունից հասարակությունները դրության տեր են դառնում այն դեպքում, երբ ունենում են ստեղծագործական ազատություն, երբ նրանց կյանքի առանցքը կազմում է ոչ թե վտանգներից ու սպառնալիքներից պաշտպանվելու, այլ նորարար հնարավորություններից օգտվելու գաղափարը և արժեհամակարգային ուղենիշը:
Ըստ էության, կովկասյան տարածաշրջանը ԽՍՀՄ փլուզումից հետո մնում է վտանգի գաղափարի գերին: Հրադադարի ամրացմանը ուղղված ցանկացած գաղափար ըստ էության տարածաշրջանում անվտանգության ազատագրող գաղափարի բանալին է: Ըստ այդմ մնում է արձանագրել, թե ովքեր են նպաստում և ովքեր են խանգարում այդ գաղափարի իրականացմանը:
