Ադրբեջանի փոխարտգործնախարար Արազ Ազիմովը երեկ հայտարարել է, որ պաշտոնական Բաքուն հաստատակամ է ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի եռանախագահության ձևաչափի փոփոխության հասնելու և Մինսկի խմբի ամբողջական ձևաչափի գործարկման հարցում: Ազիմովը հայտարարել է, որ այդ մասին առաջարկն արվել է ԵԱՀԿ գործող նախագահող Գերմանիային, և սպասում են արձագանքի: Նրա խոսքով՝ եթե Մինսկի խումբն ամբողջությամբ գործարկվի, ապա Ադրբեջանն այդ պայմաններում շահավետ իրավիճակում կհայտնվի:
Բաքվի ակնկալիքները պարզ են ու հասկանալի՝ նկատի ունենալով այն, որ Մինսկի խմբում է նաև Թուրքիան, որը սակայն չի կարողանում տեղ գտնել միջնորդական ձևաչափում, քանի որ միջնորդությունն իրականացնում են եռանախագահները՝ ԱՄՆ-ը, Ֆրանսիան և Ռուսաստանը: Բաքուն բացահայտորեն դժգոոհում է նրանց գործունեությունից, հատկապես Միացյալ Նահանգների, որի ներկայացուցիչ համանախագահին մեղադրում է հայամետության մեջ: Մինսկի ձևաչափի ընդլայնման դեպքում Բաքուն, իհարկե, կստանա որոշակի մանևրի հնարավորություն, ինչը չունի այս պարագայում՝ եռանախագահողների ֆորմատում:
Կհաջողվի՞ Բաքվին հասնել ֆորմատի փոփոխության, թե՞ ոչ՝ բավական բարդ է ասել: Համենայնդեպս, միջազգային կոնյունկտուրայի առումով առայժմ ակնհայտ է, որ նման նախադրյալներ չկան, իսկ ԵԱՀԿ նախագահող Գերմանիան իր աջակցությունն է հայտնում եռյակի գործունեությանը, ինչը նշանակում է, որ անուղղակի մերժվում է Բաքվի առաջարկը: Չի բացառվում, որ միջնորդական ձևաչափի փոփոխությունը Բաքվի համար ներկայումս կունենա փոխարինող նշանակություն:
Խնդիրն այն է, որ երկար ժամանակ Ադրբեջանը շեշտը դնում էր ռազմատենչության վրա, սակայն ինչպես երևում է այս առումով Բաքվի քաղաքականությունը մոտեցել է սպառմանը: Բանն այն է, որ այստեղ մի կողմից դեր խաղաց համանախագահների ճնշումը, մյուս կողմից՝ ռուս-թուրքական հակասությունները, հարաբերությունների լարումը: Ադրբեջանը զրկվեց ռազմատենչության որոշակի միջազգային մթնոլորտից և այսօր, իհարկե, կանգնած է բավական հակասական իրադրության առաջ:
Ռազմատենչությունը կարծես թե չի տալիս իր ցանկալի պտուղներն, ու ռուս-թուրքական լարվածությունն էլ Բաքվին էապես զրկել է աջակիցներից՝ Անկարա-Մոսկվա դաշինքից, մյուս կողմից էլ՝ Բաքուն դրա պատճառով կանգնում է որոշակի նոր գաղափարական առանցքի անհրաժեշտության առաջ, սեփական հանրության մոտ դեմքը պահելու համար:
Եվ այս իմաստով ֆորմատի փոփոխության գաղափարը կարող է լինել որոշակի ելք, և եռանախագահներն էլ կարող են Բաքվին, այսպես ասած, մխիթարության կարգով թույլ տալ զարգացնել, առաջ տանել ֆորմատի փոփոխության գաղափարը, միայն թե Բաքուն տեղ ունենա ռազմատենչությունից նահանջելու, և հնարավոր լինի վերականգնել տարածաշրջանային կայունությունն ու անվտանգությունը՝ կովկասյան տարածաշրջանը ավելի կառուցողական ռելսերի վրա բերելու համար, որը հատկապես պահանջված վիճակ է իրանյան թնջուկի կարգավորման գործընթացի ֆոնին:
