«Առաջին լրատվական»-ը շարունակում է հրապարակել Հոկտեմբերի 27-ի քրեական գործով հարցաքննությունները:
Ստորև ներկայացնում ենք «Առավոտ» օրաթերթի և «Ազատություն» ռադիոկայանի թղթակից Աննա Իսրայելյանի ցուցմուքները:
գ.թ. 105-111 ԱՆՆԱ ԻՍՐԱՅԵԼՅԱՆ
29.10.99 «Առավոտ» օրաթերթի և
«Ազատություն» ռադիոկայանի թղթակից
15.17-19.10 Քննիչ՝ Ա. Բաբայան՞՞՞՞
գ.թ. 105.
ԱԺ մամուլի ծառայությունը հավատարմագրել է «Առավոտ» օրաթերթին նստաշրջանի աշխատանքները լուսաբանելու համար և հիմնականում ես
գ.թ. 105. հ. երես
եմ իրականացնում այդ աշխատանքը: Հոկտեմբերի 27-ին էլ ես պիտի հրապարակում պատրաստեի ԱԺ այդ օրվա նիստի մասին և առավել որոշակի մտադիր էի անդրադառնալ կառավարության հետ հարցուպատասխանին: Հերթագրվել էին բանավոր հարցերի համար 13 պատգամավոր և, եթե չեմ սխալվում 11-րդն էր Ֆրունզե Խառատյանը, որը ֆինանսների նախարար Լևոն Բարխուդարյանին հարց ուղղեց իբր 250 մլն. դոլարանոց վարկի մասին, որի հարցը քննարկել էր Սահմանադրական դատարանը: Լևոն Բարխուդարյանը պարզաբանում էր, թե խոսքը իրականում 250 հազարանոց մի դրամաշնորհի մասին է, երբ ԱԺ նիստերի դահլիճի առաջին դռնից ներխուժեց բաց գորշավուն երկար անձրևանոցով տղամարդը (ես շատ ավելի ուշ հասկացա, որ դա իմ համակուրսեցի Նաիրի Հունանյանն է) և դեմ դիմաց կանգնած (կամ էլ ընդամենը 45 աստիճանի անկյան տակ՝ առավելագույնը) ավտոմատից կրակահերթ արձակեց վարչապետ Վազգեն Սարգսյանի վրա: Ես բացարձակապես չեմ ընկալել, թե ինչ է կատարվում դահլիճի այլ հատվածներում, ով որտեղից է ներս մտել կամ ում վրա կրակել: Ես տեսա միայն, թե Նաիրի
գ.թ. 106.
Հունանյանը հայհոյելով ինչպես էր կրակում վարչապետի վրա: Ինչ-որ պահի գիտակցությանս նաև հասավ, որ դահլիճում որևէ նստած մարդ չկա՝ բոլորը պառկել են և ես էլ պառկեցի: Հաջորդ րոպեներին (ես չգիտեի, թե ժամը քանիսն է՝ մի պահ գլուխս վեր բարձրացրի և դիկտոֆոնիս բարձրախոսի վրա կարդացի լուսատախտակի վրա պատկերված ժամը՝ 17.20, բայց դա ավելի ուշ էր) ես պառկած էի աթոռների արանքում և լսում էի այդ տղաների ձայները և ավտոմատի կրակահերթերը: Ինչ-որ պահի գլուխս վեր բարձրացնելով տեսա, որ Նաիրի Հունանյանը Վազգեն Սարգսյանի կողմը գոռաց. «Գիտեիր, էս երկիրը տեր չունի՞, արա» և նորից կրակեց նրա վրա: Այդ ամբողջ ընթացքում, քանի մենք դահլիճում էինք, ես մի քանի անգամ գլուխս բարձրացնելով տեսնում էի, որ Վազգեն Սարգսյանը կիսաթեքված դիրքում անշարժ տեղում էլ մնացել էր և որևէ կասկած չունեի, որ նա սպանված է: Նշեմ, որ իմ տեղը լրագրողների մասնաբաժնում վերին՝ կամ 5-րդ կամ 6-րդ շարքում էր՝ երկրորդ
գ.թ. 106. հ. երես
աթոռին էի նստած, որ ԱԺ նիստերը նախագահողների դիտանկյունից եթե նշենք՝ ձախ կողմում է: Արդեն պառկած՝ ավելի առաջ էի անցել երկրորդ աթոռից, մոտավորապես շարքի մեջտեղում էի և աթոռների արանքից նայելով տեսնում էի Վազգեն Սարգսյանի մեջքը: Մի պահ էլ, երբ գլուխս վեր բարձրացրի՝ տեսա, որ այդ երիտասարդը (հենց այդ պահին ճանաչեցի, որ դա Նաիրի Հունանյանն է) նախագահողների տեղը նստած ինչ-որ բան է վեր քաշում: Ինձ թվաց՝ նռնակի օղակ է, բայց հետո տարբերեցի, որ ձեռքինը կամ ռադիոկայան էր (ռացիա) կամ էլ հեռախոս և նա անտենան էր կարգավորում: ՙԶանգեք Հրանտին, ասեք՝ թող գա, փրչոտին սատկացրել եմ՝ ճակատին շարել եմ՚,- ասում էր Նաիրի Հունանյանը: Բնականաբար, հիշողությամբ եմ մեջբերում և արտահայտությունը լիովին ճշգրիտ չէ: Նաև մի պահ տեսա, որ նախագահողների սեղանի մոտ բարձրահասակ՝ սև կաշվե կուրտկայով մի երիտասարդի, որն էլի ավտոմատով էր զինված՝ ԱԺ-ի մամուլի ծառայության օպերատորը՝ Աշոտը, որը կանգնած էր տեսախցիկի հետևում,
գ.թ. 107.
ինչ-որ բան էր ասում, կարծես արդարանում (ձեռքերի շարժումներից կռահեցի):
Այս ամենը տևել է մոտ 15-20 րոպե: Պառկած տեղից մեկ էլ լսեցի, որ «Ռեսպուբլիկա Արմենիա» թերթի թղթակից Գոհար Օհանյանը և «Ազգի» թղթակից Նարինե Դիլբարյանը գոռում են: Վերջինս անգամ Նաիրիի անունը տվեց, թե էս ի՞նչ ես անում: Հետո լսեցի Նաիրիի ձայնն ավելի մոտիկից. «Հանգիս մնացեք, դուրս եկեք»: Լրագրողներն արդեն կանգնել էին՝ ես էլ կանգնեցի: «Սրանք սաղ մերոնք են»,- իր հետ դահլիճ մտածներին ասում էր Նաիրի Հունանյանը: Նա կանգնել էր դահլիճի ձախ կողմի երրորդ դռան մոտ, մինչ մենք դուրս էինք գալիս: Ես նրա երեսին չնայեցի, հետո ինքը միջնասրահում՝ դահլիճից դուրս արդեն կանգնեցրեց ինձ: Մոռացա նշել, որ դահլիճից դուրս գալիս տեսա միայն ինչ-որ մեկի (Անդրանիկ Մանուկյանի) արյան մեջ թաթախված ձեռքը, Վազգեն Սարգսյանի կողմը նայելով տեսա, որ նա նույն դիրքում է՝ հետևում ինչ-որ մեկի արյու-
գ.թ. 107. հ. երես
նոտված գլուխը տեսա: Նախագահողների աթոռները դատարկ էին՝ ես չէի հասկանում, նրանք ևս պառկա՞ծ են, թե… Այսքանն եմ տեսել՝ պառկած ժամանակ նաև անուններ էի լսում՝ Էդո, Դերո, Վռամ, բայց հստակ որևէ՞՞՞ մեկին՝ թե որը որտեղ է կանգնած, ինչ տեսք ունեն և այլն՝ չեմ տեսել:
Դահլիճից դուրս լրագրողներին Նաիրի Հունանյանը պատվիրում էր. «Գնացեք ու սաղ ժողովրդին բերեք դեպի խորհրդարան»: Նույնը նաև անձնապես ինձ ասաց: Ես նրան հարցրի «Ինչի համար էր այս ամենը», պատասխանեց, թե սրանք մեր ժողովրդի արյունը ծծեցին: Այս արտահայտությունն անընդհատ նաև դահլիճում էր անում: Ես հարցրի. «Բայց ինչո՞ւ Վազգեն Սարգսյանը՚, քանի որ միայն նրա մահվան մեջ էի ստույգ համոզված: Նաիրին պատասխանեց. «Որովհետև նա այս ազգի ամենատականքն է, 5 տարի ընտրություն չթողեց էս ժողովրդին»: «Բայց ինչո՞ւ հիմա» հարցիս պատասխանելով ցույց տվեց ավտոմատը. «Որովհետև հիմա եմ ճարել էս քաքը: Շուտ ճարեի ես 90 թվին Լևոնին շան պես կսատկաց-
գ.թ. 108.
նեի»: Քանի որ ե’ւ ԱԺ նիստերի դահլիճում, ե’ւ այդ պահին ես շարունակում էի ձայնագրիչը միացրած պահել՝ մեր այդ զրույցի հստակ տեքստը ես հրապարակել եմ «Առավոտի» հոկտեմբերի 28-ի համարում՝ «Գաղափարական մարդասպանը» վերնագրով:
Հավելյալ նշեմ, որ Նաիրի Հունանյանը մեր այս զրույցի ընթացքում խիստ գրգռված ու նյարդային էր երևում (ուղղակի սար ու ձորի տարբերություն էր ինձ համար հետո «Ա1+»-ի թղթակցի հետ հարցազրույցում նրա հանդարտ ու հավասարակշիռ ձայնը լսելը): Եվ հետո, ես նրա բերանից սպիրտայինի ուժեղ հոտ զգացի:
Ինչևէ, լրագրողներից մեկը՝ կարծեմ «Այգ» հեռուստաընկերության թղթակից Մարիա Պապիկյանը, ընդհատեց Նաիրիի հետ մեր զրույցը, հարցրեց, թե ինչպես պիտի դուրս գանք, մեզ դուրս չեն թողնի: Նաիրին պատվիրեց կենտրոնական մուտքից դուրս գալ, կարծեմ ասաց, թե այնտեղ իր մարդկանցից կա:
Լրագրողների մի խումբ իրոք դուրս եկավ շենքից, բայց ես ուզում էի մնալ և հետևել հետագա իրա-
գ.թ. 108. հ. երես
դարձություններին և «Ազատություն» ռ/կ-ի թղթակից Ռուզան Խաչատրյանին առաջարկեցի ԱԺ գրադարան մտնել և այնտեղից հետևել: Մեզ հետ մտան նաև ՙԱ1+՚-ի երկու թղթակցուհիներ, որոնք ավելի արագ հեռացան: Ես ու Ռուզանը մնացինք մինչև 18.15-ը՝ քանի որ գրադարանի աշխատակցուհին ուզում էր սենյակը փակել, մնալն էլ վտանգավոր էր համարում: Այդ ընթացքում ես շարունակում էի արդեն ռադիոյից ձայնագրել տեղի ունեցողը (ԱԺ-ի ներքին հաղորդացանցով հեռարձակվում էր), պատուհանից հետևում էի անցուդարձին և Ռուզանի հետ միասին տեղի ունեցածի մասին ուղիղ հաղորդում էինք ՙԱզատություն՚ ռ/կ-ին: Դուրս գալուց հետո տեսել եմ միայն ռազմական ոստիկանության աշխատակցին՝ Սուրիկին, ՙՃուտո՚ մականունով, որ միջանցքում էր: Եվ խորհրդարանի շենքից դուրս ենք եկել՝ նախապես հայտնելով մեր անունները:
ՀԱՐՑ – ԱԺ նիստերի դահլիճում, բացի Ն. Հունանյանից նրա հետ քանի հոգի
գ.թ. 109.
անձ՞՞՞ են ներխուժել և յուրաքանչյուրը որ դռնից, միասին՝ իրար հետ, թե առանձին:
ՊԱՏԱՍԽԱՆ – Ես հստակ տեսել եմ Նաիրի Հունանյանի ներխուժումը, որ առաջինն էր, հետո տեսել եմ (ինչպես հետո պարզվեց՝ նրա կրտսեր եղբայրը՝ Կարենն էր) սև կաշվե կուրտկայով այն տղային, որ էլի լրագրողներիցս աջ կողմում գտնվող դռներից էր կարծես ներս մտել: Հստակ չեմ կարող ասել, բայց թվում է, որ մի երկուսն էլ ձախ կողմի դռներով էին մտել: Բայց այս առումով որոշակի ոչինչ չեմ կարող ասել, բացի Նաիրիի հանգամանքից: Մնացածների մուտքը ես իրոք հստակ չեմ տեսել և նրանց քանակի մասին կարող եմ դատողություններ անել միայն հնչող անուններից, որ ավելին էին, քան 5-ը: Թերևս 6-7-ը: Բայց չեմ բացառում, որ Նաիրին այդ անունները տալիս էր նաև, որ նրանց հետ կապվեն հեռախոսով կամ էլ դուրսն էին: Օրինակ, անընդհատ ասում էր ՙԴերոն ուր ա՞՚: Ինչ-որ Էդո հաստատ ներսում էր, Վռամը նույնպես:
ՀԱՐՑ – Դուք նաև նշեցիք, որ Ն. Հունանյանը ԱԺ նիստերի դահլիճում ասել է, որ
գ.թ. 109. հ. երես
ասեն՞՞՞ Հրանտին, որ գա, դուք կարող էիք ասել,՞՞՞ նա ում է ի նկատի ունեցել:
ՊԱՏԱՍԽԱՆ – Ես հետո իմացա, որ այդ Հրանտը եղել է ՀՅԴ Հայաստանի ԳՄ անդամ, «Դրո» գործով դատապարտյալ Հրանտ Մարգարյանը: Ըստ ինձ հասած տեղեկությունների, նա այդ հեռախոսազանգերի փաստը չի էլ թաքցրել և այդ մասին անմիջապես փոխանցել է հանրապետության նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանին: Բայց ոչ այն ընթացքում, երբ մենք դահլիճում էինք, ոչ էլ երբ արդեն ռադիոյով էի հետևում՝ Հրանտը չէր արձագանքել այդ հրավերին և Նաիրին երբեմն-երբեմն անդրադառնում էր այդ հարցին. «Ի՞նչ ասաց Հրանտը»:
ՀԱՐՑ – Դուք նախկինում ճանաչել եք Ն. Հունանյանին, ինչ հարաբերությունների մեջ եք գտնվել նրա հետ, կարող եք հայտնել նա ինչ տպավորություն է ձեզ վրա թողել, ում հետ է հաճախակի շփվել, նրա մոտ ընկերները ովքե՞ր են եղել:
ՊԱՏԱՍԽԱՆ – Ես և Նաիրի Հունանյանը 1984-ին սովորել ենք Երևանի պետական համալսարանի բանասիրության ֆակուլտետի 1-ին կուրսում: Հետո նա գնացել է զինծառայության և 1 տարուց վերադարձել՝ կարծեմ, հիվանդության պատ-
գ.թ. 110.
ճառով: Ոչ ուսումնառության, ոչ հետագա շրջանում երբեք առանձնապես մտերիմ չենք եղել: Ուղղակի ճանաչում էինք միմյանց, փոխհարաբերությունները բարեկամական էին, որևէ ընդհարում չի եղել: Գումարվեց հետո այն, որ Նաիրին 1988-ին Տիգրան Նաղդալյանի, Ալիկ Հարությունյանի հետ միասին ուսանողական նստացույցների և այլ ակցիաների կազմակերպիչն էր: Իհարկե, կային նաև այլ կազմակերպիչներ, բայց նրանք ամենաակտիվներից էին: Ես էլ ուսանողական շարժման ակտիվ մասնակիցներից էի՝ նաև այս առումով շփումներ կային: Միացնող հանգամանք էր նաև այն, որ հետագայում Նաիրին ևս սկսեց լրագրությամբ զբաղվել՝ ինչպես ես: Բայց, երբ նա տարիներ առաջ հեռացավ Ղրիմ՝ վերադարձից հետո որևէ առնչություն չեմ ունեցել Նաիրիի հետ, հանդիպելիս շատ անգամ միայն բարևում և հերթապահ արտահայտություններ էինք փոխանակում: Այնպես որ չեմ կարող ասել, թե ում հետ էր
գ.թ. 110. հ. երես
շփվում նա: Բայց նրա նկարագիրը ինձ համար հայտնի էր դեռ 1988-ից՝ նա հեղափոխական էություն ուներ, ընդ որում, չէր բացառում նաև ծայրահեղ, արմատական միջոցները: Գիտեմ, որ ուներ համախոհներ, իր պես մտածող տղաներ, որ խմբված էին նրա շուրջ, բայց որևէ մեկին անձամբ չէի ճանաչում և նրանց խոհերից կամ գործողություններից էլ բոլորովին տեղյակ չէի: Որևէ անուն չեմ կարող նշել:
Ի դեպ, Տիգրան Նաղդալյանի, Ալիկ Հարությունյանի, Վարդան Բախշյանի և մի շարք այլ ուսանողների հետ Նաիրին 1988-ին ստեղծեց Հայ ուսանողության դաշինք կազմակերպությունը, որի ղեկավարն էր: Չգրանցված մի պարբերական էր հրապարակում՝ ՙԴաշինքը՚, որի համար ձերբակալվեց, բայց օրեր անց ազատ արձակվեց:
ՀԱՐՑ – ԱԺ նիստերի դահլիճում ձեր ներկայությամբ նա որևէ պահանջ ներկայացրել է, թե ոչ, ՞՞՞՞ ՞՞՞ այդ ընթացքում նա ում հետ է հանդիպելու ցանկություն հայտնել:
ՊԱՏԱՍԽԱՆ – Ոչ մի պահանջ մեր ներկայությամբ նա չի արտահայտել: Չի հայտնել նաև որևէ մեկի հետ հանդիպելու ցանկություն: Իմ տպավորությամբ
գ.թ. 111.
նա իր գործառույթը դիտել, համարել էր Վազգեն Սարգսյանին սպանելը: Եվ կարծես ենթադրում էր, որ հետո Դաշնակցությունը պիտի տեր կանգնի իր արածին (դա ցուցանում է Հրանտ Մարգարյանին նրա հեռախոսազանգերը, նրա հատուկ վերաբերմունքը նախկին և ներկա դաշնակցականների նկատմամբ, որոնք այդ պահին դահլիճում էր): Նաիրին նաև անկեղծորեն հավատացած էր, որ ժողովուրդը ցնծությամբ է ընդունելու այս քայլը՝ գալու են դեպի ԱԺ և այլն: Պարզաբանեմ, որ դաշնակցականների նկատմամբ հատուկ վերաբերմունք ասելով նկատի ունեմ, որ նա Ռոլանդ Շառոյանին և Ռուբեն Հակոբյանին էր առաջարկում օգնել իրեն, որ օպերատորական սենյակներից տեխնիկական աշխատողներին դահլիճ բերեն, նրանց էր դիմում՝ ժողովրդին հավաքվելու կոչ անելու կամ իր պատվիրանները փոխանցելու համար: Նախկին դաշնակցական Հմայակ Հովհաննիսյանին հրահանգելով նստել, ասաց. ՙՀամո, դո՞ւ ինչ ունես վախենալու՚:
ՀԱՐՑ – Ձեզ բաց թողնելու ժամանակ
գ.թ. 111. հ. երես
նիստերի դահլիճից, ովքեր են դռան մոտ եղել:
ՊԱՏԱՍԽԱՆ – Դռան մոտ ոչ ոք չկար՝ Նաիրին ինքը մեզ ուղեկցեց: Ավելի հեռվում ինչ-որ մեկին տեսա, բայց վստահ չեմ:
ՀԱՐՑ – ԱԺ նիստերի դահլիճում 1-ին շարքում ովքեր՞՞՞էին նստած, դուք կարող եք ասել ՞՞՞ և այն,՞՞՞ թե ով ում կողքին է նստած՞՞՞ հերթականությամբ:
ՊԱՏԱՍԽԱՆ – Վազգեն Սարգսյանի կողքին նստած էր Խոսրով Հարությունյանը, նրա կողքին էլ՝ Շահեն Կարամանուկյանը: Պատգամավորների տեղերը հստակ են՝ ամեն մեկն իրենն ունի, առաջին շարքում նստում են, ասենք, Արմեն Խաչատրյանը, Անդրանիկ Մարգարյանը, Հմայակ Հովհաննիսյանը:
ՀԱՐՑ – Դեպքի ժամանակ նիստերի դահլիճից որևէ մեկը զրուցել է Ն. Հունանյանի կամ մյուսների հետ, թե ոչ:
ՊԱՏԱՍԽԱՆ – Այդ պահին ոչ մեկը նրան ոչինչ չի ասել:
Ցուցմունքը գրված է իմ ձեռքով, ճիշտ է, որի համար ստորագրում եմ՝
հ.13
գ.թ. 63-65 ԻՍՐԱՅԵԼՅԱՆ ԱՆՆԱ
28.12.99 /լր. տես հ. 12, գ.թ. 105-111/
14.20-17.00 Քննիչ՝ Ս. Վ. Հովհաննիսյան
գ.թ.63.
ՀԱՐՑ – Դուք 1999 թ. հոկտեմբերի 26-ին ԱԺ–ում եղել եք, թե ոչ, եթե այո, երբ եք մտել ԱԺ շենք, ինչ կապակցությամբ, երբ եք դուրս եկել շենքից, այդ ընթացքում ինչ եք արել ԱԺ–ում, ում եք
գ.թ.63. հ. երես
այնտեղ տեսել և որտեղ կոնկրետ:
ՊԱՏԱՍԽԱՆ – Հոկտեմբերի 26-ին ևս ես խորհրդարանում եմ եղել, քանի որ «Առավոտի» խորհրդարանական թղթակիցն եմ և պիտի լուսաբանեի նիստի աշխատանքները: Հստակ չեմ հիշում, թե երբ եմ ԱԺ-ի շենք մտել: Եթե չեմ սխալվում՝ ժ. 12-ի մոտերքն էր: Նիստի ընթացքում հետաքրքիր որևէ օրինագիծ կարծեմ չէր քննարկվում և մենք այլ լրագրողների հետ ԱԺ ճաշարանում ենք օրվա մեծ մասն անցկացրել (մինչև հայտարարությունների ժամը, միայն որի ընթացքում հնչած մի հայտարարության մասին էլ հետո նյութ գրեցի): Նախապես իմ վաղեմի ընկերոջ՝ Բագրատ Եսայանի հետ պայմանավորվել էի, որ մեծ ընդմիջմանը՝ 13.30-ին կգա ճաշարան ու միասին սուրճ կխմենք, կզրուցենք, Բագրատը եկավ, կարծեմ, ժամը 14-ի մոտերքը, բայց մեր սեղանի մոտ մի քիչ մնալուց հետո նստեց այլ սեղանի մոտ: Նշեմ, որ մեր սեղանի շուրջ բազմամարդ էր՝ բազմաթիվ լրագրողներ կային և ոչ միայն: Առժամանակ մեր կողքին էր և ԱԺ պատգամա-
գ.թ. 64.
վոր Ստեփան Զաքարյանը, կամ կառավարության մամուլի ծառայության աշխատակից Վահրամ Բրուտյանը: Մենք միասին քաղաքական գործիչների առավել ազդեցության վարկանիշն էինք որոշում. ՙԱզգ՚ թերթն ամեն ամիս նման հարցումներ էր հրապարակում և ես փորձագետներից մեկն էի: Հետո, երբ մեր սեղանի շուրջ մարդիկ պակասեցին, Բագրատը մոտեցավ ինձ և, ի դեպ, էլի շարունակում էինք վարկանիշները որոշել: Մինչև նրան ասացին, որ Հարութն իրեն է սպասում ու Բագրատը վերև բարձրացավ: Ես առժամանակ մնացի ճաշարանում:
ՀԱՐՑ – Բ. Ասատրյանը՞՞՞ այլ սեղանի շուրջ ո՞ւմ հետ է նստել: Ովքեր են եղել այդ սեղանի շուրջ:
ՊԱՏԱՍԽԱՆ – Ես որևէ մեկին չեմ ճանաչում: Հետո Բագրատն ինձ ասաց, թե նրանցից մեկը Վահան Հովհաննիսյանի հանձնաժողովի փորձագետն էր:
ՀԱՐՑ – Դուք Ն. Հունանյանին կամ Ն. Բադալյանին այդ օրը ԱԺ շենքում տեսել եք թե ոչ, եթե այո, երբ և որտեղ:
ՊԱՏԱՍԽԱՆ – Նաիրի Հունանյանին այդ օրն ԱԺ-ում չեմ տեսել՝ տեսել էի նախորդ
գ.թ.64. հ. երես
օրը, իրար բարևել էինք և նա անցել էր: Ես առանձնահատուկ ուշադրություն չեմ դարձրել, թե երբ եմ տեսել Նաիրի Բադալյանին՝ քանզի նա միշտ էլ ԱԺ-ում լինում էր (այդ Ն. Հունանյանն էր երբեմն, խիստ հազվադեպ երևում): Այնպես որ, չեմ հիշում, թե հոկտեմբերի 26-ին Նաիրի Բադալյանին տեսե՞լ եմ, թե՞ ոչ:
ՀԱՐՑ – Նարինե Դիլբարյանը ցուցմունք է տվել, որ նշված օրը նշված ժամին ինքը նույնպես եղել է ԱԺ ճաշարանում և տեսել է նույն սեղանի շուրջ նստած Նաիրի Հունանյանին և Նաիրի Բադալյանին, ինչ կասեք այդ կապակցությամբ:
ՊԱՏԱՍԽԱՆ – Ես նրանց չեմ տեսել: Չեմ կարող ասել՝ եղե՞լ են ճաշարանում, թե՞ ոչ:
ՀԱՐՑ – Դուք Ձեր նախորդ ցուցմունքում հայտնել եք, որ տեռորիստներից առաջինը ԱԺ դահլիճ է մտել Ն. Հունանյանը և կրակել վարչապետի վրա: Այժմ պնդո՞ւմ եք Ձեր ցուցմունքը:
ՊԱՏԱՍԽԱՆ – Ոչ, չեմ պնդում: Ըստ ամենայնի, ինձ թյուրիմացության մեջ էր գցել բաց գորշավուն անձրևանոցը, որ հոկտեմբերի 25-ին ես տեսել էի Նաիրի Հունանյանի հագին: Շատ երկար ժամանակ, ի տարբերություն Գևորգ Վարդանյանի, Ռուզան Խաչատրյանի (որը հոկտեմբերի
գ.թ.65.
27-ին ինձ տեսել էր ԱԺ դահլիճից դուրս գալուց հետո Նաիրիի հետ զրուցելիս) ես պնդում էի, որ հենց նա էր այդ անձրևանոցով: Չնայած վերոնշյալ անձինք ինձ համոզում էին, որ Նաիրին սև կաշվե կիսակարճ բաճկոնով էր: Եվ միայն երբ տեսագրությունը դիտեցի՝ նոր համոզվեցի, որ ես իրոք սխալվում էի:
ՀԱՐՑ – Դեպքի օրը Դուք Նաիրի Բադալյանին երբ եք տեսել և որտեղ:
ՊԱՏԱՍԽԱՆ – Նրան տեսել եմ շատ ավելի ուշ, երբ դահլիճից դուրս էինք եկել և պատսպարվել ԱԺ-ի գրադարանում: Ինչ-որ պահի (թերևս 17.30-ից 18.10-ի՞՞՞ արանքում) պատուհանից դուրս նայելով աստիճանների վրա տեսա Վահան Շիրխանյանին և Նաիրի Բադալյանին շենք մտնելիս: Չեմ հիշում, թե նախապես՝ մինչև դեպքը և դեպքի պահին Նաիրի Բադալյանին տեսե՞լ եմ, թե՞ ոչ:
ՀԱՐՑ – Որքան եք Դուք տեռորիստներից առաջինի մուտք գործելու պահից մինչև վեր բարձրանալը պառկած մնացել նիստերի դահլիճում և ոտքի կանգ–
գ.թ.65. հ. երես
նելով տեռորիստներից ում որտեղ եք տեսել:
ՊԱՏԱՍԽԱՆ – Շուրջ 20 րոպե ենք պառկած մնացել: Ահաբեկիչներից միայն Նաիրիին էի ճանաչում՝ նա մոտեցել էր լրագրողների շարքերի մոտ գտնվող դռանը: Մյուս ահաբեկիչներին չեմ ճանաչում և չեմ կարող ասել, թե որ մեկը որտեղ էր:
ՀԱՐՑ – Ինչ հարաբերություններ եք ունեցել Ալեքսան Հարությունյանի հետ:
ՊԱՏԱՍԽԱՆ – Մտերիմ հարաբերություններ. նա իմ ընկերն է: Նրան դեռ փոքրուց եմ ճանաչել, երբ ես 7-8 դասարանում էի՝ ինքը 10-րդ: Հաճախում էինք «Պիոներ-կանչին» կից «Շավիղ» պատանեկան խմբագրությունը: Հետո բանակից վերադառնալուց հետո նա մեր կուրսում սկսեց սովորել: Հետո, երբ նա ղեկավարում էր «Հայլուրը», ես մի քանի հաղորդումներ եմ պատրաստել: Մինչև վերջերս էլ հաճախ իրար զանգահարում էինք, երբեմն այցելում իրար տուն, հանդիպում:
Ցուցմունքս գրեցի անձամբ, ճիշտ է, որի համար ստորագրում եմ՝
ԱՆՆԱ ԻՍՐԱՅԵԼՅԱՆ
