Գազի թանկացման խնդիրը Հայաստանի քաղաքական ուժերի համար դարձել է իսկական փորձաքար: Արդեն երկու-երեք օր է, ինչ Հայաստանի հասարակությունը փոթորկվում է թանկացման մասին մտահոգությունից՝ լավ հասկանալով, թե ինչ շղթայական ռեակցիա կարող է լինել գազի գնի բարձրացումից հետո: Հոծ բողոքի ակցիաներ, հարյուր կամ տասնյակ հազարավոր մարդկանց ցույցեր չկան՝ իհարկե, սակայն սա ցուցիչ չէ, որովհետև մարդիկ իսկապես դժգոհ են, և եթե այսօր նրանք բոլորը մեկ տեղում չեն, դա դեռ չի նշանակում, որ նրանք Հայաստանում էլ չեն: Ի վերջո՝ նրանք վաղը կարող են իսկապես մեկ տեղում չլինել, և ամեն մեկը կարտագաղթի մի որևէ երկիր կամ քաղաք:
Մարդկանց բողոքը մեկտեղելու առաքելությունը դասական իմաստով պատկանում է քաղաքական ուժերին, կուսակցություններին: Հայաստանում ֆորմալ առումով կան այդպիսիք, և նրանք առայժմ լռում են: Գազի գնի բողոքի ակցիային միացել էր Դաշնակցությունը, որը, սակայն, իր ձևակերպումներում և հայտարարություններում առայժմ կարծես այնքան էլ հստակ չէ, և հիմնականում բանաձևերը կարգախոսային-պոպուլիստական են, հեռու խնդրի բուն էությունից;
Հարցն այն է, որ այստեղ կա երկու հարթություն՝ գազի գնի խնդրում Հայաստանի ներսի անելիք, Հայաստանի իշխանության անելիք և Հայաստանի ռազմավարական դաշնակից Ռուսաստանի գործողություններ: Իշխանության անելիքի մասով իրավիճակը կարծես թե քիչ թե շատ պարզ է՝ իշխանությունները պետք է լրջորեն վերանայեն տնտեսական քաղաքականությունը, որպեսզի երկրում սոցիալական խնդիրները լինեն լուծելի, որպեսզի երկիրը դադարի լինել վնասով աշխատող ձեռնարկություն, որտեղ օգտվում են բացառապես գողացող պահեստապետներն ու տնօրենները, որոնց հետ կիսվում են գողոնը:
Այս հարցում կարծես թե տարակարծություններ չկան, այս հարցում կարծես թե քչերը կզլանան քաղաքական ուժերից մեղադրանքներ հղել իշխանություններին: Եվ այստեղ, իհարկե, անկախ քաղաքական մոտիվներից՝ մեղադրանքները միանգամայն տեղին են, միանգամայն արդարացի: Սակայն հարցի երկրորդ կողմը՝ Ռուսաստանի հանդեպ գնահատականներն ու դիրքորոշումները, մեղմ ասած, կաղում է, և հայաստանյան որևէ միտք, քաղաքական ուժ կարծես թե չի պատրաստվում կանգնել «հակառուսական գծի» վրա:
Իհարկե, հակառուսականությունն այստեղ պայմանականություն է, քանի որ խնդիրը Հայաստանի և Ռուսաստանի դաշնակցային հարաբերություններում Ռուսաստանի պատասխանատվությունն է, որը Հայաստանում ոչ մի կերպ չի ստանում քաղաքական ձևակերպում, այսպես ասած, հիմնական քաղաքական շրջանակներում: Մինչդեռ Ռուսաստանի պատասխանատվության հարցի բարձրացումը բացարձակապես չի նշանակում Հայաստանի իշխանությունների պատասխանատվության նվազեցում: Այս երկու հարթությունները պետք է առաջ մղվեն զուգահեռաբար, և յուրաքանչյուրի պատասխանատվության հարցը պետք է հստակ դրվի երկրի քաղաքական օրակարգում, եթե խոսքը դաշնակցի գործողությունների մասին է:
Վերջին հաշվով՝ խնդիրը պետական է, և եթե այն չի դիտարկվում լիարժեքորեն, համակողմանիորեն, ապա արդյունավետ լուծման մասին մտածելն իսկ ավելորդ է: Սակայն Հայաստանի քաղաքական ուժերը, բնականաբար, զգուշանում են Ռուսաստանի հասցեին որևէ բառ ասելուց, եթե անգամ դա պահանջում է քաղաքական զարգացումների և պետական ու հասարակական շահի տրամաբանությունը:
ՀԱԿ-ը, ԲՀԿ-ն, «Ժառանգությունը» առայժմ լուռ են, ոչ մի բառ՝ Ռուսաստանի ուղղությամբ, դաշնակցային պատասխանատվության խնդրի ոչ մի հնչյունավորում: Թեև, իհարկե, դաշնակցային պատասխանատվության խնդրի բանաձև սպասելուց առաջ այդ ուժերից նախ պետք է սպասել հասարակության առաջ սեփական քաղաքական պատասխանատվության իրացում, ինչի բացակայությունն արդեն բազմիցս ապացուցված է:
Լուսանկարը` PanARMENIAN Photo-ի
