Երևանի ավագանու ընտրություններին մասնակից քաղաքական ուժերը, որոնք հանդես են գալիս ՀՀԿ-ին և նրա թեկնածուին ընդդիմացողի դիրքերից, փորձում են հասարակության ուշադրությունը բևեռացնել Տարոն Մարգարյանի ունեցվածքի, նաև Երևանի բյուջեի մսխումների, ոչ օպտիմալ ծախսերի վրա, ինչը ուղղակիորեն նշանակում է մի համատարած երևույթի գոյության՝ «ատկատի» արձանագրում:
Ներկայացվող տվյալները, փաստերը, վիճակագրությունը լիուլի բավարար կլինեին հասարակական մեծ աղմուկի համար, որովհետև մարդկանց իսկապես մատչելի ձևով ներկայացվում է, թե ինչպես է նախորդ տարիներին ՀՀԿ-ի նույն այդ թիմը բառացիորեն թալանել Երևանի բյուջեն: Սակայն իրապես կամ այսպես ասած՝ ընդդիմադիր ուժերի ջանքերին հասարակական արձագանքը ակնհայտորեն թույլ է: Սրա պատճառը միգուցե այն է, որ քաղաքացիներից շատերը չեն հավատում ընդդիմադիրներից կամ, այսպես կոչված, ընդդիմադիրներից շատերին, և մենք ականատես ենք ընդհանուր հիասթափության, հոգնածության և հուսահատության մթնոլորտի, որում էլ ՀՀԿ-ն իրեն զգում է ինչպես ձուկը ջրում:
Սակայն այստեղ, ամենայն հավանականությամբ, կա նաև մեկ այլ գործոն, որն ունի էական նշանակություն, և որով պայմանավորվում է հասարակական իներտ և ըստ էության անկենդան արձագանքը այն բացահայտումներին, որ նախընտրական արշավում ներկայացնում է ընդդիմությունը կամ, այսպես ասած, ընդդիմադիր ուժերը:
Խնդիրն այն է, որ ՀԱԿ-ը, ՀՅԴ-ն, ԲՀԿ-ն ու «Ժառանգությունը» Երևանի խնդիրների վրա հանգամանալից և առարկայորեն կենտրոնացել են միայն նախընտրական արշավի ընթացքում, իսկ մյուս ժամանակահատվածներում նրանք երևանցիների ուշադրությունը առարկայականից շեղել են պաթետիկ ու դեկլարատիվ քաղաքական տեքստերով, համապետական նշանակության հեղափոխական կարգախոսներով: Հասարակության, մասնավորապես երևանցու ականջը վարժվել է այդ կարգախոսներին, նրա մոտ ձևավորվել է հեղափոխական քաղաքական ճաշակ, բայց քանի որ տեսակը ճաշակի հետ ներդաշնակ չէ, այսինքն՝ հասարակության մեջ հեղափոխական տեսակը չէ, որ գերակշռում է, ստացվում է խզվածք: Իսկ երբ նախընտրական տրամաբանությամբ պայմանավորված՝ տեղի է ունենում կտրուկ փոփոխություն, և հեղափոխական կարգախոսային մարտավարությունը զուգորդվում է առարկայական և մանրազնին քաղաքական գործունեությամբ՝ մասնավորապես, Երևանում պետական մասշտաբի հանցագործությունները կոնկրետ, հստակ, կետ առ կետ բացահայտելու և ներկայացնելու առումով, հասարակությունը մեկ ամսվա ընթացքում չի հասցնում տրանսֆորմացվել այդ մարտավարական նոր բաղադրիչին, և այն, ըստ էության ունենալով սենսացիոն բովանդակություն, էֆեկտի առումով մնում է գրեթե զրոյական մակարդակի վրա:
Ահա թե ինչու Տարոն Մարգարյանը ոչ թե հասարակական ճնշման ներքո անկեղծ խոստովանություն կամ բացատրություններ է տալիս ներկայացրած փաստերի կապակցությամբ՝ կամ իրավապահներին, կամ նվազագույն դեպքում գոնե հենց հասարակությանը, այլ հարցազրույցներ է տալիս և սառնասիրտ ցինիզմով հայտարարում, որ քաղաքապետարանը լավ է աշխատում, և որ ինքն էլ բաց ճակատով է նայում քաղաքացիների աչքերին:
Պետք էր հասարակական ճաշակը աղավաղելու փոխարեն՝ կոնկրետ և մանրամասն բացահայտումներով զբաղվել ավելի վաղ, Երևանի թալանը հասարակությանը ներկայացնել ավելի երկար, որպեսզի ուշադրության տրանսֆորմացիայի ժամանակ մնար:
Սակայն նաև պարզ է, որ այս ամենի ժամանակը չկա, որովհետև իրականում այս ամենն ընդամենը միջոց է, որով լուծվում են բոլորովին այլ՝ հասարակության խնդիրների հետ քիչ կապ ունեցող խնդիրներ:
