ԲՀԿ-ական Նաիրա Զոհրաբյանը հայտարարել է, որ ապրիլի 9-ին տեսան, թե ինչ է նշանակում «Ապահով Հայաստան», երբ քաղաքացուն ծեծում էին ոստիկանները երթ անելու օրինական իրավունքը իրացնելու համար: ԲՀԿ-ական պատգամավորի այս դիտարկումը միանգամայն իրավացի է, և պարզապես դժվար է չհամաձայնել նրա հետ:
«Ապահով Հայաստանը» մինչև այնտեղ է, որտեղ իշխանությունները գծում են սահմանը, և եթե որևէ մի քաղաքացի փորձում է անցնել այդ սահմանը, ապա նրան դիտարկում են որպես սահմանախախտ և ենթարկում պատժի: Հայաստանի իշխանությունները հայաստանյան պետական սահմանների հանդեպ երևի այնքան ուշադիր չեն, որքան իրենց գծած իշխանական վարչահրամայական սահմանների հանդեպ: Եվ պետական սահմանները եթե հանձնված են Ռուսաստանի պահպանությանը, ապա իշխանության սահմանները նրանք չեն վստահի ոչ մեկին:
Սակայն, ապրիլի 9-ին երևաց ոչ միայն «Ապահով Հայաստանի» ինչ լինել-չլինելը, այլ նաև «այլընտրանքային Հայաստանը», որը խոստանում են ԲՀԿ-ականները:
Այսինքն` ապրիլի 9-ին ԲՀԿ-ն մի ոտքով Մարզահամերգային համալիրում հավաքված ապահով Հայաստանում էր, իսկ մյուս ոտքով էլ արտասահմանում, և ոչ մի ոտքով ժողովրդի կողքին չէր, ինչի մասին հայտարարում էր: Համենայնդեպս, երբ ոստիկանները ծեծում էին իրենց օրինական իրավունքը իրացնել ցանկացող քաղաքացիներին, այսօր նրանց մասին մտահոգ ԲՀԿ-ականներից ոչ ոք չկար այդ քաղաքացիների իրավունքները պաշտպանելու, երթ անելու ժողովրդի իրավունքը պաշտպանելու համար, ժողովրդի կողքին:
Եթե գոնե ԲՀԿ-ն մի ոտքով Սերժ Սարգսյանի երդմանը մասնակցեր, իսկ մյուս ոտքով գար և ժողովրդի կողքին կանգներ` թույլ չտալով ոստիկաններին ծեծել մարդկանց, ապա սա մի կերպ հնարավոր կլիներ հասկանալ: Սակայն ԲՀԿ-ի երկու ոտքերից, և ընդհանրապես մարմնի մասերից որևէ մեկը ապրիլի 9-ին ժողովրդի կողքին չգտնվեց: Եվ շատ պարզ պատճառով՝ ժողովրդի կողքին լինելը Հայաստանում ապահով չէ, իսկ ԲՀԿ-ն ապահով այլընտրանք է:
