Ինչպես հայտնի է, այս տարի լրանում է Գյումրու Վարդան Աճեմյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնի հիմնադրման 150-ամյա հոբելյանը: Ինչ խոսք, որևէ գյումրեցու համար պատիվ է ունենալ մեկուկես հարյուրամյակի կենսագրություն ունեցող թատրոն, որտեղ հանդես գալը ինչպես անցյալում, այնպես էլ հիմա պատիվ է ցանկացած հայ արտիստի համար:
Արդեն իսկ մեկնարկել են նաև թատրոնի 150-ամյակի հոբելյանական միջոցառումները հայ-վրացական «Գամար Ջոբա մամա» պիեսի բեմելով:
Հոբելյանական տոնակատարությունների համար թատրոնի բեմի ձևավորումն իրականացնելու նպատակով, սակայն, ՀՀ մշակույթի նախարարությունը կա՛մ բավարար գումար չի հատկացրել աճեմյանցիներին, կա՛մ առհասարակ նման հատկացում չի արել, կա՛մ այլ խնդիր կա: Ամեն դեպքում, Մադագասկարի, Տոնգոյի, Սվազիլենդի, Բուրկինա-Ֆասոյի ու էլի մի շարք աֆրիկյան «գերտերությունների» հետ մշակութային կապերի հաստատման համար ջանք ու եռանդ չխնայող ՀՀ մշակնախ Հասմիկ Պողոսյանի համար նման թերացումը, կամ նման հարցի հանդեպ մոռացկոտություն ցուցաբերումը, իհարկե եթե նման վերաբերմունք եղել է, կարելի է արդարացված համարել:
Եվ աճեմյանցիներն էլ համապատասխան օգնության խնդրանքով դիմել են քաղաքապետ Սամվել Բալասանյանին, որն էլ 2,1 միլիոն դրամ օժանդակելու նրանց խնդրանքը դրել է համայնքի ավագանու առաջիկա նիստի քննարկմանը: Հակված ենք կարծելու, որ ավագանին չի մերժի ինչպես այս, այնպես էլ մյուս հարցերը. գոնե դա են հուշում ավագանու նիստերի ընթացքի մասին մինչ այս մեր ունեցած տպավորությունները, քանի որ ավագանին առհասարակ ոչ մի հարց չի մերժում և, ասենք, 20-30 հարցով օրակարգը կարողանում է սպառել առավելագույնը 1-1,5 ժամում, ինչպես գյումրեցիներն են կատակում՝ «ձեռքի վեր ու վար շարժումով սոլֆեջիոյի դաս հիշեցնող քվեարկություններով»: Այլ է հարցը, թե հիշյալ գումարի հատկացումը իրոք օգնությո՞ւն է աճեմյանցիներին, թե՞ մի տեսակ փոխհատուցում բարոյական այն վնասների, որոնք կրեցին աճեմյանցիները գրեթե չորս ամիս թատերական հրապարակում հանդուրժելով ժամանցային ժամանակավոր օբյեկտների ներկայությունն ու երբեմն-երբեմն հնչող «մուղամով ռաբիզի» հնչյունները:
Հիշեցնենք, որ այս տարվա հունիս ամսից, գրեթե համահունչ հոսանքի թանկացման դեմ ծավալված հասարակական ընդվզմանը, Գյումրու թատերական հրապարակը արագորեն ժամանակավորապես վերածվեց ժամանցային գոտու, որտեղ իրենց տեղն ունեցան մեկ սրճարան, մանկական խաղերի մի քանի տեսակներ և այլ ժամանցային ու սննդի օբյեկտներ:
Քաղաքապետարանը դա մեկնաբանեց համայնքային կիսադատարկ բյուջեն լցնելու անհրաժեշտությամբ, ու կարծես թե հիմնավորումն աշխատեց. աճեմյանցիները և՛ իրավականորեն, և՛ բարոյապես, հանուն կարիքավոր հազարավոր համաքաղաքացիների, տոկացին: Եվ այժմ, երբ ժամանցային սեզոնն արդեն փակվել է, և օբյեկտներն էլ նույն արագությամբ անհետացել են, ինչ արագությամբ որ հայտնվել էին, այս օգնությունը մի տեսակ քաղաքապետի փոխհատուցումն է աճեմյանցիների՝ 4 ամիս անընդհատ քայքայված նյարդերի ու առողջության:
