Հիմա էլ հանրությունը սպասելու է, թե ինչ կպատասխանի Րաֆֆի Հովհաննիսյանին Սերժ Սարգսյանը՝ կգնա՞ Ազատության հրապարակ, թե՞ կորոշի շարունակել նամակագրությունը: Հնարավոր է ևս մի տարբերակ՝ հանդիպել, այսպես ասած, «չեզոք գոտում»: Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, փաստորեն, չի դադարեցնում հացադուլը՝ չնայած նման կոչ էր արել Սերժ Սարգսյանը: Սարգսյանի համար դա, իհարկե, կարևոր խնդիր էր, որովհետև ապրիլի 9-ը այլ երանգ և էներգետիկա ունի հացադուլավոր Րաֆֆի Հովհաննիսյանի պարագայում, և այլ՝ հացադուլը դադարեցնելու դեպքում:
Այսինքն՝ ստեղծված իրավիճակում հացադուլը Րաֆֆի Հովհաննիսյանի համար կարևոր գործիք է, որից հրաժարվելու պարագայում նրա դիրքերը կարող են թուլանալ, առաջին հերթին՝ սեփական համախոհների, համակիրների և զինակիցների հետ հարաբերության դաշտում, հետո՝ Սերժ Սարգսյանի հետ բանակցային կամ նախաբանակցային գործընթացում:
Մյուս կողմից՝ Սերժ Սարգսյանը հայտարարել է, որ չգիտի՝ գնալ ու ինչ խոսել «աշխարհի վրա դառնացած ու սոված» մարդու հետ: Հետևաբար գնալը նրա համար կնշանակի զիջում: Բայց Սերժ Սարգսյանը, անկասկած, համարում է, որ համաձայնելով Րաֆֆի Հովհաննիսյանի առաջարկների հիման վրա բանակցելուն՝ արդեն իսկ զգալիորեն զիջել է:
Սերժ Սարգսյանը կարող է գնալ Ազատության հրապարակ, բայց դա կանի, եթե վստահ լինի, որ այդ այցից հետո Րաֆֆի Հովհաննիսյանը կդադարեցնի հացադուլը: Դա կլինի փոխզիջումային լուծում. հրապարակ այցը՝ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի ձեռքբերում, հացադուլից նրան դուրս բերելը՝ Սերժ Սարգսյանի հաջողություն:
Րաֆֆի Հովհաննիսյանը առաջարկում է մեկ այլ փոխզիջում՝ շարունակել նամակագրությունը, եթե Ազատության հրապարակ գալը հարմար չէ: Փաստացի, այդպիսով, Րաֆֆի Հովհաննիսյանը նաև ապահովում է գործընթացի հրապարակայնությունը, և հանրությունը հնարավորություն է ունենում ծանոթանալու փոխադարձ նամակների բովանդակությանը: Առայժմ, սակայն, նամակագրությունը ձև է, ոչ թե բովանդակություն: Բովանդակային առումով փաստացի տեղի չի ունենում ոչինչ՝ առնվազն նամակների մասով, որին տեղեկացված չլինելը հասարակության համար կարող էր մեծ կորուստ լինել:
Անշուշտ, ցանկացած ձև ենթադրում է, այդուհանդերձ, որոշակի բովանդակության առկայություն, որը ստիպել է անցնել նոր ձևի, կամ անհրաժեշտ, շահեկան է դարձրել նոր ձևի անցումը՝ մի կողմ դնելով հինը: Եվ եթե նամակագրության ձևը հնարավորինս արագ չստանա բովանդակություն, ապա պարզ կլինի, որ այդ ձևի միջոցով գործընթացի մեջ ձևականորեն ներգրավված է մնում հասարակությունը՝ կտրված լինելով այն բովանդակությունից, որը ստիպել է կողմերին անցնել նամակագրության կամ բանակցության ձևին:
Այս տեսանկյունից կարևոր է Սերժ Սարգսյանի պատասխանը, որից զգալիորեն պարզ կլինի, թե արդյոք կողմերը մտադի՞ր են ձևից անցնել բովանդակության:
