Դաշնակցությունը պատրաստվում է պահանջել Տիգրան Սարգսյանի հրաժարականը: Ըստ երևույթին գործ ունենք արտգործնախարարի հրաժարականի երկրորդ սերիայի հետ, որ փորձում է հասարակությանը մատուցել Դաշնակցությունը: Հասկանալի է, որ մատուցելու այլ բան ՀՅԴ-ն չունի: «Քվեն ուժ» է շարժումը, որ նախաձեռնեց Դաշնակցությունը, կարծես թե որևէ կերպ չի կայանում, չի ձեռք բերում հասարակական լայն ընկալում: Նույնիսկ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի հացադուլը կամ ծոմը առավել մեծ ընկալում ստացավ հասարակության շրջանում, քան Դաշնակցության նախաձեռնությունը: Բայց դա նաև բնական էր, որովհետև Դաշնակցությունն իհարկե ճիշտ էր ասում, որ «քվեն ուժ է», բայց արդեն ուշ է այդպիսի բաներ ասելու համար, քանի որ նույն Դաշնակցությունն այդ քվեն մի քանի անգամ դարձրել է իշխանության հետ կոալիցիոն գործարքի առարկա: Բայց, Դաշնակցությունն ուշացել է նաև վարչապետ Տիգրան Սարգսյանի հրաժարականի պահանջի հարցում, որովհետև այն պահից, երբ Սերժ Սարգսյանն իր մոտ տնտեսական թեմաներով խորհրդակցություն հրավիրեց և ինչ որ հայտարարություններ արեց տքնաջան աշխատանքի և արդյունքների մասին, Հայաստանի տնտեսական քաղաքականության համար գլխավոր պատասխանատուն դարձավ հենց նա:
Այդ խորհրդակցությունը Հայաստանում փաստացի տնտեսական արտակարգ իրավիճակի մասին վկայություն էր, խոստովանություն, որով Սերժ Սարգսյանը տնտեսության մեջ փաստացի արտակարգ դրություն հայտարարեց և իրավիճակի կառավարումն ու պատասխանատվությունը վերցրեց իր վրա: Դրանից առաջ կարելի էր պահանջել Տիգրան Սարգսյանի հրաժարական, բայց դրանից հետո պետք է տնտեսական քաղաքականության վերաբերյալ հարցերն ու հրաժարականի պահանջներն ուղղել Սերժ Սարգսյանին: Եթե նա երկրի համար ծանր իրավիճակի վերաբերյալ խորհրդակցություն է անում, բայց որևէ կադրային փոփոխություն չի կատարում կառավարության կազմում, նշանակում է, որ այլևս վարչապետի հրաժարականի մասին պահանջները դառնում են թատերական ներկայացում: Իսկ կհամարձակվի արդյոք Դաշնակցությունը Սերժ Սարգսյանի հրաժարական պահանջել: Մի բան է հայտարարել, թե Հայաստանին պետք է իշխանափոխություն, ինչպես արել է Դաշնակցությունը մի քանի առիթով, մեկ այլ բան է պարզ ու հստակ հայտարարել, որ Սերժ Սարգսյանը պետք է հրաժարական տա և հեռանա նախագահի պաշտոնից:
Այդպիսի հայտարարություն Դաշնակցությունը չի արել: Եթե Տիգրան Սարգսյանի հրաժարականի կողքին նաև Սերժ Սարգսյանի հրաժարականի մասին խոսվեր, ասենք այն կտրվախքով, որ եթե նա վարչապետին չի փոխում, ուրեմն պետք է հեռանա, ապա այդ դեպքում էլ վարչապետի հրաժարականի մասին պահանջը կարող էր լինել հասկանալի: Բայց ՀՅԴ-ն համառորեն խուսափում է կոնկրետացնել Սերժ Սարգսյանի վերաբերյալ իր դիրքորոշումն ու պահանջել նրա հրաժարականը: Այդ դեպքում, առանց Սերժ Սարգսյանի մասին խոսելու, խոսել Տիգրան Սարգսյանի պաշտոնանկությունը պահանջելու մասին, նշանակում է նույնիսկ քայլ կատարել Սերժ Սարգսյանի դիրքերն ամրացնելու ուղղությամբ: Բանն այն է, որ երբ պահանջվում է շրջապատի հրաժարական, ու ոչ մի խոսք այդ շրջապատի գլուխը կանգնած Սերժ Սարգսյանի մասին, դա նրան հնարավորություն է տալիս ավելացնել իր իշխանությունը շրջապատի վրա: Դա հնարավորություն է տալիս Սերժ Սարգսյանին բոլորին ասելու, թե տեսեք, իմ հետ ոչ ոք խնդիր չունի, նրանց խնդիրը ձեզ հետ է, ու եթե ձեզ լավ չպահեք, ես կարող եմ ձեզ հանձնել նրանց:
Ներկայումս Սերժ Սարգսյանին ձեռնտու է, որ գրոհներ լինեն իշխանական համակարգի վրա և ներկայացվեն հրաժարականների պահանջներ, միայն թե դրանք չհասնեն իրեն: Եվ Դաշնակցությունը կարծես թե սրբորեն պահում է այդ կանոնն ու ոտնձգություն չի կատարում Սերժ Սարգսյանի պաշտոնավարման հանդեպ: Իհարկե դա չի նշանակում, որ Դաշնակցությունը դա անում է Սերժ Սարգսյանի հետ համաձայնեցված: Ամենևին: Համենայն դեպս այդպես պնդելու հիմքեր չկան և հնարավոր է միայն ենթադրել: Բայց, ենթադրենք, որ այդպիսի համաձայնություն չկա: Բայց, Դաշնակցությունը թերևս ունի համապատասխան քաղաքական փորձառություն, որպեսզի հասկանա, որ ներկայիս վիճակում պահանջել ինչ որ պաշտոնյաների հրաժարական և խուսափել Սերժ Սարգսյանի հեռանալու մասին խոսելուց, նշանակում է ընդամենը ծառայություն մատուցել Սերժ Սարգսյանին ներկայիս բազմաբևեռ և քաոսային ներիշխանական վիճակում, երբ Սարգսյանն ակնհայտորեն դժվարությամբ է տիրապետում այդ վիճակին: Իսկ եթե Դաշնակցությունը կարող է այդ ամենը պատկերացնել, ուրեմն կամ ընդհարապես պետք է հրաժարվի որևէ մեկի հրաժարականից խոսելուց, կամ պետք է խոսի նաև Սերժ Սարգսյանի հրաժարականի մասին:
Բայց դա իհարկե տեսականում, որովհետև գործնական իմաստով արդեն դժվար է պատկերացնել ՀՅԴ որևէ խոսք, որը կարող է այդ կուսակցությանը որևէ էական քաղաքակն կշիռ հաղորդել ընթացիկ ներքաղաքական կյանքում: Դաշնակցությունը կարող է ներկայումս ընդամենը կշռաքարի դեր կատարել կամ Ռոբերտ Քոչարյանի, կամ Սերժ Սարգսյանի, կամ ասենք Հայ ազգային կոնգրեսի համար, եթե հանկարծ որոշի միանալ Կոնգրեսին: Ավելիի ռեսուրս ՀՅԴ-ն այսօր չունի, նույնիսկ եթե պահանջի Տիգրան Սարգսյանի հրաժարականը: Ներկայիս քաղաքական շրջանառության մեջ դա բացարձակապես ակտուալ թեմա չէ, քանի որ Հայաստանում արդեն թերևս բոլորն են հասկացել, գուցե բացի ՀՅԴ-ից, որ եթե անգամ համարենք, որ Հայաստանում հնարավոր է առանձին վերցրած լուծել տնտեսական հարցերը առանց քաղաքական համակարգի հարցերը լուծելու, ապա այդ դեպքում էլ պատասխանատվության հասցեատերը Տիգրան Սարգսյանին դարձնելը միմիայն լրացուցիչ ժամանակ է տալու Սերժ Սարգսյանին:
