Սերժ Սարգսյանը զարմանում է, թե ինչպես է հնարավոր անվտանգության հարցերով սերտորեն համագործակցել Ռուսաստանի հետ, անվտանգությունը կապել այդ երկրի հետ, սակայն տնտեսական հարցերում ունենալ գերակա այլ ուղղություններ: Զարմանքը հասկանալի է և տրամաբանական: Սակայն այս դեպքում առաջանում են այլ հարցեր, որոնք պակաս զարմանք չեն առաջացնում: Ինչպես է հնարավոր հայտարարել ժողովրդավարական երկիր կառուցելու, եվրոպական արժեքներով առաջ գնալու, այդ արժեքներին հավատարմության մասին, այդ արժեքները ի ծնե և ի բնե կրելու մասին, սակայն սեփական անվտանգությունն ու տնտեսական ճակատագիրը կապել մի երկրի, մի հասարակարգի հետ, որը ոչ միայն հեռու է այդ արժեքներից, այլ նաև շատ ու շատ առումներով այդ արժեքները հռչակել է որպես վտանգ իր պետականությանը, ինքնությանը:
Խոսքը, բնականաբար, Ռուսաստանի մասին է, որտեղ իշխանությունները պարբերաբար դիմում են «արևմտյան» թշնամու կերպարին, սեփական հասարակությանը փորձում են ներշնչել, որ Արևմուտքը իրենցից միայն մի բան է ուզում՝ հպատակություն, որպեսզի մեծ Ռուսիան կործանվի, երբեք չլինի ուժեղ և հզոր Ռուսաստան, ռուսական անկոտրում ոգի և այլն:
Պատահական չէ, որ Ռուսաստանում իշխանական քարոզչամեքենայի ամենաբարձր մակարդակով անգամ պարբերաբար վեր է հառնում «արևմտյան հրեշի» ուրվականը: Այդ միջոցով Ռուսաստանի իշխանությունները փորձում են առավելագույնս կառավարելի դարձնել հասարակությանը՝ խաղալով ռուսաստանցիների մեծապետական հավակնությունների վրա, որի համար նրանք պատրաստ են մի կողմ դնել սոցիալ-իրավական խնդիրները, որոնք այդ երկրում ոչ միայն շարունակում են մնալ չլուծված, այլ նաև խորանում են սրընթաց արագությամբ, որովհետև Ռուսաստանի իշխանական վերնախավը ոչ մի կերպ չի կարողանում արգելակել կոռուպցիան ու կաշառակերությունը: Իսկ դրանք ռուսական ոգու նման ահռելի են և խժռում են ռեսուրսներով հարուստ այդ պետությունը՝ թույլ չտալով, որ այն դուրս գա նավթագազային ասեղի վրայից և ռեսուրսները ծառայեցնի համալիր զարգացման ու մոդեռնիզացիայի նպատակներին:
Ավելին՝ ռուսական պաշտոնական քարոզչության այդ զենքը հաճախ կիրառվում, պրոյեկցվում է նաև հայ-ռուսական հարաբերությունների վրա, որտեղ ևս հաճախակի փնտրվում են «արևմտյան» չարամիտ ծրագրեր, գործարքներ և այլն՝ փորձելով այդ ներշնչանքով պահել նաև հայերի, հայաստանցիների հավատարմությունը՝ միակ բարեկամի սինդրոմը:
Ուրեմն ինչպես են եվրոպական, մարդասիրական, առաջադիմական, ժողովրդավարական արժեքները արմատավորվելու Հայաստանում, եթե Հայաստանն իր կարևորագույն հարցերից մեկը՝ անվտանգությունը, և հանրային ու սոցիալական կարևորագույն բազան՝ տնտեսությունը, գերկախվածության մեջ է դնում Ռուսաստանից՝ այն երկրից, որն այդ արժեքների հետ որևէ պրակտիկ կապ չունի:
Իսկ այդ արժեքները Հայաստանի համար կենսական են ոչ միայն զուտ զարգացման և ապագայի, այլ նաև անվտանգության կարևորագույն խնդիրներից մեկի՝ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության հարցում Ադրբեջանի նավթագազային միլիարդների հանդեպ մրցունակ լինելու առումով:
