Երեկ Հայաստանի քաղաքական կյանքում երկու նշանակալի իրադարձություն տեղի ունեցավ՝ Սահմանադրական դատարանը մերժեց 2013 թ. փետրվարի 18-ի նախագահական ընտրությունների պաշտոնական արդյունքները անվավեր ճանաչելու Րաֆֆի Հովհաննիսյանի և Անդրիաս Ղուկասյանի հայցերը, ուժի մեջ թողնելով ԿԸՀ որոշումը, ըստ որի նախագահական ընտրություններում հաղթել է Սերժ Սարգսյանը, և Ազատության հրապարակում վրան տեղադրելը ոստիկանության ջանքերով վերածվեց քաշքշուքի, և ի վերջո վրանն այդպես էլ չտեղադրվեց:
«Հայկական ժամանակը» գրում է, որ այս իրադարձությունները խիստ փոխկապակցված են, մեկը մյուսի տրամաբանական շարունակությունն է: Սահմանադրական դատարանի որոշման մասին ասելու բան չկա էլ, ամեն ինչ վաղուց ասված է,, և այն, թե հասարակության մեջ ինչպես ընդունվեց այդ որոշումը ասվածի լավագույն ապացույցն է: ՍԴ որոշումը պարզապես չնկատվեց, բողոքր ալիք, զայրույթ չբարձրացվեց. մարդիկ նույնիսկ մի թթու խոսքի ՍԴ-ն ու նրա նախագահին չարժանացրին: Այսպիսի զրոյական արձագանքն ընդամենը մեր երկրում, քաղաքացիների գիտակցության մեջ Սահմանադրական դատարանի դերի զրոյական նշանակության մասին է խոսում, ցավալի մի իրողություն, որին հետևողականորեն հասել է ՍԴ կազմը գոյության ողջ ընթացքում իր որոշումներով, պահվածքով և գործողություններով:
Ինչ վերաբերում է Ազատության հրապարակում վրան տեղադրել-չտեղադրելու պատմությանը, ապա այդ վրանը անհրաժեշտ է այնտեղ անժամկետ հացադուլ հայտարարած Րաֆֆի Հովհաննիսյանին, գիշերվա ցրտից և ցերեկվա արևից պատսպարվեի, ուժերը պահպանելու, առողջությունը խնայելու համար: Իսկ ահա վրանի այնտեղ չլինելն անհրաժեշտ է Սերժ Սարգսյանին համարյա նույն նպատակով առողջությունը պահպանելու, ջղաձգությունների մեջ չընկնելու, նյարդերը խնայելու համար: Եվ ի՞նչ պետք է աներ այս իրավիճակում Հայաստանի փառապանծ ոստիկանությունը իհարկե պետք է գործեր հանուն Սերժ Սարգսյանի և նրա նյարդային համակարգի բարօրության:
