Նոր Սահմանադրության համաձայն՝ Հայաստանի հանրապետության նախագահին ընտրում են ոչ թե Հայաստանի հանրապետության քաղաքացիները, այլ ընտրիչների ժողովը: Նախագահն ընտրվում է 7 տարի ժամկետով, միևնույն անձը նախագահ կարող է դառնալ միայն մեկ անգամ։
Ընտրիչների ժողովն իր հերթին կազմված է Ազգային ժողովի պատգամավորներից և Ազգային ժողովի պատգամավորների թվին հավասար տեղական ինքնակառավարման մարմինների կողմից իրենց կազմից ընտրված ներկայացուցիչներից:
Նոր Սահմանադրության նախնական տարբերակի մեջ նշվում է նաև, որ տեղական ինքնակառավարման մարմինների ընտրություններին ընտրելու և ընտրվելու իրավունք ունեն ինչպես Հայաստանի հանրապետության քաղաքացիները, այնպես էլ Հայաստանի հանրապետության քաղաքացիություն չունեցող անձինք, օտարերկրացիները, որոնց 18 տարին լրացած է, և որոնք մշտական բնակություն են ունեցել տվյալ համայնքում:
Չի նշվում սակայն, թե մշտական բնակություն ասելով՝ նոր սահամանդրության հեղինակներն ինչ նկատի ունեն, արդյո՞ք մշտական բնակություն է համարվում վերջին մի քանի տարիների մշտական բնակությունը, ինչպես նախագահի առաջադրման ժամանակ հստակ նշված է «վերջին 10 տարիների ընթացքում Հայաստանում մշտական բնակություն ունենալը պարտադիր է», թե՞ վերջին մեկ տարին է այս դեպքում մշտական բնակություն համարվում:
Ստացվում է, որ Հայաստանի հանրապետության նախագահին հեշտությամբ և իշխող կուսակցությանը քաջածանոթ մեթոդներով կարող են ընտրել օտարերկրյա քաղաքացիներ, Հայաստանի քաղաքացիություն չունեցող անձինք, որոնք ամբողջ կյանքը Հայաստանի համար մատը-մատին չեն տվել, բայց վերջին, ենթադրենք մեկ տարվա ընթացքում տվյալ համայնքում մշտական բնակություն են ունեցել, դարձել համայնքապետ՝ այն է ընտրիչ, ապա նաև մասնակցել նախագահի ընտրությանը:
Սփյուռքի մեր հայրենակիցների կարծիքն այս հարցի շուրջ միանշանակ չէ: Ոմանց կարծիքով՝ Հայաստանի հանրապետության նախագահին պետք է ընտրեն միայն Հայաստանի քաղաքացիները և ոչ հավելյալ մարմիններ, որոնց մեջ մանավանդ կարող են ընգրկված լինել օտարերկրյա քաղաքացիներ։
Սփյուռքի ավանդական կուսակցությունները՝ Հայ Յեղափոխական դաշնակցությունը, Հնչակյան կուսակցությունը և Ռամկավար-ազատական կուսակցությունները ևս այս հարցի շուջ միանշանակ տեսակետ չունեն: Տեղի Դաշնակցությունը միանշանակ պաշտպանում է սահմանադրական բարեփոխումներ իրականացնելու հարցը: Հնչակյան կուսակցության Լիբանանի կառույցից, օրինակ, նշում են, որ սա միայն Հայաստանի ներքին խնդիրն է:
«Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում Բրյուսելի Հայ Դատի գրասենյակի հաղորդակցության պատասխանատու Պետո Դեմիրճյանն ասաց, որ կան երկրներ, որոնց քաղաքացիները, որոնք դրսում են, կարող են դեսպանատների միջոցով մասնակցել նախագահական ընտրություններին, և դա, նրա կարծիքով, դրական կլիներ նաև Հայաստանի դեպքում: Մինչդեռ Հայաստանում իրավիճակն այլ է, ընտրելու են ոչ թե դրսում ապրող ՀՀ քաղաքացիները, այլ մարդիկ, որոնք Հայաստանի քաղաքացի էլ չեն:
Լիբանանում լույս տեսնող «Արարատ» թերթի խմբագիր Ահարոն Շխրմտյանի կարծիքով՝ Հայաստանի հանրապետության նախագահին պետք է ընտրեն միայն Հայաստանի քաղաքացիները։ Նրա կարծիքով՝ Հայաստանի քաղաքացիություն չունեցող անձինք, օտարեկրացիները և առհասարակ սփյուռքը Հայաստանի ներքին կյանքին, ներքաղաքական խնդրին և մանավանդ այսպիսի պատասխանատու հարցում որևէ դերակատարություն և մասնակցություն չպետք է ունենան:
«Մի փոփոխություն, որ կատարվում է անհասկանալի պայմաններով և իր մեջ բազմաթիվ բացեր ու անհասկանալի կողմեր է պարունակում, ողջունելի չէ: Այն, ինչ արվում է հանուն Հայաստանի, պետք է լինի թափանցիկ, առանց բարդությունների և ժողովրդի համար ընկալելի ու հասկանալի լինի դրա նպատակը»:
