Սահմանադրական փոփոխությունների գործընթացը, ինչպեսև սպասվում էր, զուգորդվում է միասնական բողոքի ճակատ ձևավորելու մասին տեսակետներով, որոնք աշնանը մոտենալուն զուգընթաց, իհարկե, ավելի ուժգին կլինեն: Սահմանադրական բարեփոխումների նախագիծը, որ ներկայացվում է հասարակությանը, իր բովանդակությամբ լիովին նմանօրինակ ճակատի լավ նախադրյալ է: Այն, ինչ առաջարկում է Սերժ Սարգսյանը այդ նախագծի տեսքով, ըստ էության, լավ հիմք է իշխանության դեմ հասարակական կարծիք մոբիլիզացնելուն ուղղված առնվազն տեղեկատվական-քարոզչական մանիպուլյացիաների համար, առավել ևս եթե նկատի ենք առնում այն հանգամանքը, որ Սերժ Սարգսյանը, չունենալով լեգիտիմության նվազագույն անհրաժեշտ աստիճանն անգամ, ըստ էության, իր որևէ նախաձեռնությամբ հենց սկզբից դատապարտված է հասարակական ընդդիմության: Սակայն, այնուհանդերձ, առանցքային հարցը այն չէ, թե ինչքանով կստացվի մոբիլիզացիան ընդդեմ սահմանադրական գործընթացի:
Մի պահ ենթադրենք, որ այդ մոբիլիզացիան ստացվել է և մի քանի հազար մարդ, կամ մի քանի տասնյակ հազար մարդ հաջողվել է դուրս բերել փողոց: Վերջին հաշվով, Հայաստանում դա աննախադեպ պատկեր չէ: Աննախադեպ է այն, որ նմանօրինակ պատկերն ունենում է արդյունավետ շարունակություն:
Նման նախադեպ չկա: Ըստ այդմ էլ հարց է առաջանում, թե որն է լինելու արդյունքը, երբ մարդիկ դուրս գան փողոց: Ենթադրենք, որ նրանք «ոչ» են ասում սահմանադրական բարեփոխումներին և մերժում են դրանք: Ի՞նչ է լինում այն դեպքում, երբ Սերժ Սարգսյանը ընդունում է այդ մերժումն ու հաջորդ ընտրությունները կազմակերպում է գործող Սահմանադրությամբ և օրենքներով, և ի՞նչ է լինում այն դեպքում, երբ Սերժ Սարգսյանը, ինչպես 2005 թվականին Ռոբերտ Քոչարյանն արեց, ի հեճուկս դատարկ ընտրատեղամասերի և «ոչ»-ի, այնուհանդերձ անցկացնում է Սահմանադրությունը:
Վերջին հաշվով, հենց այս երկու հավանական սցենարներում է հանգրվանել գլխավորը՝ ի՞նչ են անում «ոչ»-ի շուրջ մոբիլիզացված ուժերը, նրանք դնո՞ւմ են Սերժ Սարգսյանի արտահերթ հեռացման պահանջ, թե՞ գնում են հերթական ընտրությունների՝ այս կամ այն տարբերակով: Հասարակությանը հուզում է այս հարցը, և այս հարցի շուրջ հստակ դիրքորոշումներն ու մոտեցումները, ոչ թե Սահմանադրությունը մերժել-չմերժելը: Ի վերջո, մարդիկ տեսել են, որ Հայաստանում իշխող համակարգը գործող Սահմանադրությամբ էլ շատ հաջող վերարտադրվել է, և ոչ ոք ի զորու չի եղել խանգարել այդ վերարտադրությանը: Այնպես որ լոկ Սահմանադրության խնդիրը հանրությանը քիչ է հուզում, մարդկանց հուզում է այն, թե ինչ են անելու Սահմանադրության դեմ մոբիլիզացողները հետագայում, յուրաքանչյուր ուժ և գործիչ, որ այսօր արտահայտվում է «ոչ»-ով մոբիլիզացվելու և փողոց դուրս գալու օգտին, կոչերով և այլն: Ինչպե՞ս է նրանցից յուրաքանչյուրը պատկերացնում ապագան, ի՞նչ մեխանիզմով, ի՞նչ քայլերով, ի՞նչ հաջորդականությամբ կամ մեթոդաբանությամբ: Երբ այս ամենը չկա, չկա ոչ մի՝ թեկուզ թույլ երաշխիք, որ հերթական անգամ լցված փողոցը ի վերջո չի հանգելու իշխանությունների հերթական վերարտադրությանը, այս կամ այն անձի կամ թիմի դեմքով, արդեն ըստ էության կարևոր չէ: Փողոց դուրս եկող քաղաքացիները պետք է վերահսկեն այն: Իսկ վերահսկելու համար պետք է պատկերացում քայլերի և մեթոդաբանության, անելիքի մասին: Երբ դա չկա, ապա գործընթացն անվերահսկելի է: Դրա վառ վկայությունը եղավ ընդամենը մի քանի շաբաթ առաջ մեր բոլորի աչքի առաջ ծավալված ու հետո ծալված Բաղրամյանի շարժումը:
