Բաղրամյան պողոտայից ցուցարարները տեղափոխվեցին Ազատության հրապարակ: Ոստիկանությունը երեկ կես ժամ ժամանակ հատկացրեց ցուցարարներին Բաղրամյան պողոտան ազատելու համար, բայց քանի որ ցուցարարները ինքնակամ չբացեցին պողոտան, ոստիկանությունը դա արեց ըմբոստ ցուցարարներին ոստիկանական մեքենաներ լցնելով և ոստիկանական բաժիններ տեղափոխելով, իսկ մյուսներին պարտադրեց փողոցից տեղափոխվել հետիոտնի համար նախատեսված մայթեր: Մեկ երկու ժամից ոստիկանության բաժանմունքներ տեղափոխված ցուցարարները ազատ արձակվեցին, և ցուցարարների կողմից նախորդ օրը հայտարարված օրական մեկ քայլ առաջ գործողությունը վերածվեց մեկ օրում նահանջ դեպի Ազատություն հրապարակ գործողության:
Ընդամենը մեկ շաբաթ առաջ Վաղինակ Շուշանյանն առաջարկում էր, որ Բաղրամյան պողոտայում հավաքված ցուցարարները տեղափոխվեն Ազատության հրապարակ, և իրենց պայքարը շարունակեն այնտեղ, բայց այսպես կոչված արմատականները սուլեցին նրան, հռչակեցին դավաճան ու վախկոտ և հայտարարեցին, որ պայքարը շարունակելու են Բաղրամյան պողոտայում, ու վերջ: Հիմա այդ նույն արմատականները ելույթ են ունենում Ազատության հրապարակի հարթակից, իսկ նրանք, ովքեր պահանջում են գնալ Բաղրամյան պողոտա, հռչակվում են պրովոկատորներ:
Վաղինակ Շուշանյանը՝ պայքարի նախկին սիմվոլը և առաջնորդը, երեկ կանգնած էր Ազատության հրապարակում, բայց կանգնած էր շվարած ու պարտվածի տեսքով, թեև կարող էր հայտարարել, թե ի վերջո՝ բոլորը հասկացան, որ ինքը ճիշտ էր, բայց նրան դժվար թե թողնեին բարձրանալ հարթակ: Հիմա այնտեղ նոր լիդերներ են, նոր մարդիկ, ովքեր փորձում են իրենց ձեռքը պահել հարթակը:
Հրապարակում ընդամենը 500-600 մարդ կար, բայց Հիմնադիր խորհրդարանի կամ Անդրիաս Ղուկասյանի համար այդ թիվն էլ բավական մեծ է, նրանք չէին կարող դրա մեկ քառորդն էլ հավաքել: Հիմա նրանց ծափահարում են ու հռչակում առաջնորդ: Դրա համար նրանք քիչ բան չեն արել: Բաղրամյան պողոտայում գիշերած ցուցարարներից ոմանք ակնածանքով են խոսում Անդրիասի մասին, քանի որ նա ամեն առավոտ 10 հազար դրամ է տվել իրենց, որպեսզի իրենք նախաճաշ անեն: Թվում է գումարի չափը այնքան էլ մեծ չէ, բայց ցուցարարներն ասում են, որ դրանով են երշիկ, հաց, թթվասեր գնել՝ 20-30 մարդու համար: Բայց հիմա ցուցարարները Անդրիասից և հարթակում կանգնածներից ավելի մեծ պահանջ ունեն, քան 10 հազար դրամը, նրանք ուզում են իշխանափոխություն: Անդրիաս Ղուկասյանը իշխանափոխություն խոստանում է, բայց սահմանադրական ճանապարհով:
Երեկ Ազատության հրապարակում տեղի ունեցավ շարժման քաղաքականացում, որովհետև որևէ մեկը այդպես էլ չխոսեց էլեկտրաէներգիայի սակագնից կամ սակագինը իջեցնելուց: Եթե նույնիսկ այդ թեմայով ակնարկներ էլ եղան, ապա միայն շատ հպանցիկ: Հրապարակում հավաքված այդ 5-6 հարյուր մարդուն այլևս չի հուզում էլեկտրաէներգիայի սակագինը, նրանք ուզում են իշխանափոխություն: Նրանցից շատերը այն նույն մարդիկ են, ովքեր ներկա են բոլոր հանրահավաքներին՝ անկախ կազմակերպիչներից, իսկ կազմակերպիչներին թվում է, թե հանուն իրենց են նրանք հրապարակում:
Հարթակում կանգնածները հասկանում են, որ իրենք չեն կարող հրապարակի ժողովրդին իշխանափոխություն խոստանալ, քանի որ իրենք էլ չգիտեն, թե ինչպես դա պետք է իրականացնեն: Բայց չեն կարող գոնե ժամանակավոր, թեկուզ մի քանի օրով չլինել լիդեր, չլինել առաջնորդ, ում թեկուզ կիսադատարկ հրապարակը մեծարում և հերոսացնում է: Դավիթ Սանասարյանը հերթական անգամ հայտարարեց հացադուլ սկսելու մասին: Նա հացադուլ կանի, որպեսզի մարդիկ հավաքվեն հրապարակում, որպեսզի հետո իրենք վերադառնան Բաղրամյան պողոտա: Դավիթ Սանասարյանը «Ժառանգություն» կուսակցության մամուլի քարտուղարն է, և բոլորից լավ գիտի, որ հացադուլը մարդկանց չի համախմբում: Րաֆֆի Հովհաննիսյան էլ մի երկու անգամ հացադուլ արեց, բայց դրանով հրապարակ չլցրեց: Հավաքվածներն էլ հացադուլին դեմ էին, բայց Սանասարյանը նրանց չլսեց:
Հրապարակին պետք են քաղաքական առաջնորդներ, սակայն «Ազատ դեմոկրատների», «Ժառանգության», Հիմնադիր խորհրդարանի ու մնացած խմբերի ներկայացուցիչների մեջ չկան հստակ առաջնորդներ, չկա միասնական որոշում կայացնելու մեխանիզմ: Եվ ընդհանրապես բոլորն էլ հասկանում են, որ այդ փոքրաթիվ մարդկանց բազմությունը, որին միավորում է դժգոհությունը իշխանություններից, հնարավոր չէ ինչ-որ քաղաքական կապիտալի վերածել: Ամենայն հավանականությամբ հաջորդ օրերին մարդկանց այդ բազմությունը ևս կհուսահատվի՝ տեսնելով առաջընթացի կամ գործողությունների ծրագրի բացակայությունը: Կմնան միայն նրանք, ովքեր ազատ ժամանցի այլ վայր չունեն, քան Ազատության հրապարակը: Ի վերջո՝ հարթակում կանգնածները կարող են իշխանությունների դեմ պայքարը տեղափոխել միջխմբային պայքարի հարթություն:
Կալանավայրերի վարչության նախկին պետ Մուշեղ Սաղաթելյանը երեկ սպառնաց, որ եթե հարթակում կանգնած երիտասարդները չբռունցքվեն և չմիավորվեն, ապա ինքը ստիպված կլինի ասել, թե այդ երիտասարդներից յուրաքանչյուրը իրենից ինչ է ներկայացնում: Սաղաթելյանը շատ կտրուկ հայտարարեց, որ ինքը նրանց մասին շատ բան գիտի: Եթե իսկապես Մուշեղ Սաղաթելյանը հարթակում կանգնածների մասին այնպիսի տեղեկություններ գիտի, որոնք կասկածի տակ են դնում նրանց անկեղծությունը և նվիրվածությունը շարժմանը, նա ավելի լավ կանի դրա մասին հայտարարի հնարավորինս շուտ, որովհետև եթե այդ մարդիկ ինչ-որ այլ շարժառիթներով են գտնվում հրապարակում, եթե ուղղորդվում են ոչ թե սեփական համոզմունքներով, այլ ինչ-որ տեղից, ապա ինչ իմաստ ունի այդ մարդկանց միավորվելը կամ բռունցքվելը: Թե չէ շանտաժով ստեղծված միավորումը ինչ կարող է տալ հանրությանը:
