Հայաստանի ոստիկանապետ Ալիկ Սարգսյանը նախօրեին հայտարարել էր, որ Երևանի ոստիկանապետ Ներսես Նազարյանի ոստիկանապետ դառնալու հավակնությունները բնական են, բայց դրանք դրսևորելը անտակտություն է: Ալիկ Սարգսյանն ընդգծել էր, որ իր ենթական անտակտություն է դրսևորել և աչք է դրել իր պաշտոնին, այն դեպքում, երբ նախագահն է որոշում, թե ով է լինելու ոստիկանապետ:
Այդպիսով Ալիկ Սարգսյանը դրսևորել է այն, ըստ էության, խառնաշփոթ, քաոսային վիճակը, որ առկա է ոստիկանական վերնախավում: Կարելի է նույնսիկ ասել, որ այդ վերնախավում այսօր անիշխանություն է և կա ոչ թե մեկ, այլ մի քանի ոստիկանապետ, ինչը նույնն է, թե ոստիկանապետ, ըստ էության, չկա: Ի՞նչն է այստեղ խնդիրը: Բանն այն է, որ իր ենթակային մեղադրելով անտակտ հավակնությունների համար Ալիկ Սարգսյանը նրան որևէ պատասխանատվության չի ենթարկում: Եթե Ներսես Նազարյանը հրապարակային ոտնձգություն է կատարել` իր հավակնությունների տեսքով, իր ղեկավարի պաշտոնի հանդեպ, ապա տրամաբանությունը հուշում է, որ ղեկավարը պետք է հրապարակավ ինչ որ պատասխանատվության ենթարկի այդ ենթակային, որպեսզի բոլոր ենթակաները և հասարակությունը տեսնեն, որ տվյալ համակարգում հիերարխիկ մեխանիզմը հստակ աշխատում է:
Այդ մեխանիզմի հստակությունից է կախված ցանկացած համակարգի ամրություն և արդյունավետություն, նույնիսկ եթե համակարգը ծառայում է ոչ թե պետությանը, այլ իշխանությանը: Բայց մենք ականատես ենք եղել Ներսես Նազարյանի հավակնությունների հրապարակային դրսևորումներին, իսկ ահա պատասխանատվության դրսևորման ականատես չենք: Ալիկ Սարգսյանի ենթական պետք է առնվազն հրապարակավ ներողություն խնդրեր ոստիկանապետից, որ աչք է դրել նրա պաշտոնին և չի թաքցրել այդ աչքը հասարակությունից: Մինչդեռ Ալիկ Սարգսյանը նրա անտակտության մասին խոսելով հանդերձ, հետո կարծես թե արդարանում է Ներսես Նազարյանի առաջ, ասելով, թե նախագահն է որոշում` ով է լինելու ոստիկանապետը. այսինքն դե ես ինչ մեղավոր եմ, որ նախագահը ինձ է որոշել, ոչ թե` քեզ: Սա ըստ էության վկայում է, որ հիերարխիկ համակարգը ոստիկանությունում չափազանց պայմանական է և իրականում գործում է փոխհարաբերությունների լրիվ այլ մեխանիզմ: Իսկ այդ ամենը հատկանշական է նրանով, որ ուժային մեթոդների վրա կառուցված իշխանական համակարգում ոստիկանությունը հանդիսանալով առանցքային կառույց, ըստ էության, նաև կատարում է իշխանական համակարգի ինդիկատորի դեր:
Ոստիկանությունում առկա փոխրահարեբերությունների քաոսային կամ այսպես ասած հիերարխիկ լուրջ խաթարումներ պարունակող բնույթը խոսում է այն մասին, որ իշխանական համակարգն ամբողջությամբ գտնվում է այդ վիճակում: Այլապես, ամուր իշխանության դեպքում ամուր կլիներ նաև այդ իշխանության զրահը հանդիսացող ոստիկանական համակարգի հիերարխիան: Եվ այդ պարագայում, այն խոսակցությունները, թե Հայաստանում Սերժ Սարգսյանն առաջիկայում ձեռնմուխ է լինելու նաև ոստիկանությունում կադրային լուրջ փոփոխությունների, մինչև անգամ ոստիկանապետի փոփոխության, թերևս կարիք ունեն խմբագրման, այն իմաստով, որ ոչ թե ոստիկանապետ է փոխելու Սերժ Սարգսյանը, այլ նոր միայն նշանակելու է ոստիկանապետ:
