Մայիսի 16-ին Սերժ Սարգսյանի՝ ոստիկանություն կատարած այցը չնայած, այսպես ասած, տոնական հետաձգված առիթին, ըստ էության բավական մեծ քաղաքական երանգ ստացավ, ինչի պատճառը, իհարկե, Սյունիքի մարզպետ Սուրիկ Խաչատրյանի և նրա որդու շուրջ ստեղծված իրավիճակն էր՝ կապված հերթական աղմկոտ պատմության հետ:
Բանն այն է, որ այս իրավիճակում, մեղմ ասած, անհարմար դրության մեջ էր հայտնվել ամբողջ իրավական համակարգը և ոստիկանությունը՝ առաջին հերթին: Մի քանի օր շարունակ չէր հաջողվում բերման ենթարկել Սյունիքի մարզպետի որդուն, և ամեն մի անցնող օրը, ըստ էության, ոստիկանությանը դնում էր ամոթալի վիճակում՝ ի ցույց դնելով նրա անզորությունը: Եվ ահա, հետաքրքրականորեն, համընկան Սերժ Սարգսյանի այցը ոստիկանություն, շնորհավորանքը անցած տոնի կապակցությամբ և Սուրիկ Խաչատրյանի որդու ներկայանալը քննչական մարմին:
Այս առումով, Սերժ Սարգսյանի այցը ոստիկանություն իհարկե հետապնդում էր գլխավոր խնդիր՝ կառույցը դուրս բերել ամոթալի վիճակից: Մյուս կողմից էլ, Սերժ Սարգսյանը մեկ այլ խնդիր ուներ՝ ամոթալի վիճակի մեջ չդնել Սուրիկ Խաչատրյանին և իշխանության այն շրջանակներին, որի, այսպես ասած, վառ ներկայացուցիչն է Խաչատրյանը: Խնդիրն այն է, որ ոչ թե ոստիկանությունը ի վերջո բերման ենթարկեց մարզպետի որդուն, այլ նա ինքը ներկայացավ: Ասել կուզի, որ Սերժ Սարգսյանը չստեղծեց նաև իրավիճակ, երբ ոստիկանությունն ավելի ուժեղ է իշխանական համակարգի մյուս հենասյունից՝ քրեական և օլիգարխիկ հեղինակություններից:
Այսպիսով, Սերժ Սարգսյանը ոստիկանություն այցով և Սուրիկ Խաչատրյանի որդու այսպես ասած ներկայացմամբ փորձեց բալանսի բերել իշխանական համակարգը, որն էապես խախտվել էր Խաչատրյանի որդու հետ կապված հերթական սկանդալային պատմության արդյունքում:
Բալանսը Սերժ Սարգսյանին անհրաժեշտ էր, քանի որ բալանսի խախտումը կբերի նրա իշխանական դիրքերի խախտման: Սերժ Սարգսյանը զգաց, որ իրավապահ և հատկապես ոստիկանական համակարգի՝ այդպես երկարատև նվաստացված վիճակն ըստ էության կընկալվի որպես օլիգարխիկ շրջանակների հաղթանակ Սարգսյանի նկատմամբ: Սակայն հավանական է, որ այս ընթացքում Սերժ Սարգսյանը այդ վիճակն օգտագործել է օլիգարխիայի հետ հարաբերությունների պարզաբանման համար և Սուրիկ Խաչատրյանի որդու այսպես ասած «անձեռնմխելիությունը» բավական թանկ վաճառել քրեաօլիգարխիկ շրջանակի վրա ու գործարքի կայացումից հետո վերականգնել առկա բալանսը ոստիկանության և այդ շրջանակի միջև:
Ասել կուզի՝ Սուրիկ Խաչատրյանը տվյալ պարագայում խնդրահարույց է դառնում հենց քրեաօլիգարխիկ շրջանակի համար, և զարմանալի չի լինի, եթե հենց այդ շրջանակը Սերժ Սարգսյանի առաջ դնի Խաչատրյանից ազատվելու խնդիր, որպեսզի ստիպված չլինեն նրա ընտանիքի հետ կապված սկանդալներից հետո ամեն անգամ որոշակի գին վճարել անձեռնմխելիության համար: Իսկ այդ գինը վճարվում է հավաքականորեն, անկախ նրանից, թե կոնկրետ ում սխալի կամ թերացման համար է այն, քանզի քրեաօլիգարխիկ շրջանակում գործում է «մեկը՝ բոլորի, բոլորը՝ մեկի» համար սկզբունքը, և կա՛մ պետք է հրաժարվեն սկանդալային մեկից, կա՛մ պատասխան տան նրա գործողությունների համար:
Սերժ Սարգսյանի համար իրավիճակը հակառակն է: Մեծ հաշվով, հասարակության առաջ նա պետք է պատասխան տա իր կուսակցի, իր, ըստ էության, ենթակայի գործողությունների համար: Սակայն Հայաստանում հասարակության առաջ պատասխանատվության ինստիտուտը չի գործում: Պատասխանատվության մեխանիզմը գործում է իշխանական հիերարխիայում, և այստեղ պատասխան պահանջողը Սարգսյանն է, և նրա համար, ըստ էության, նույնիսկ շահավետ է, երբ պարբերաբար նման պատասխանների անհրաժեշտություններ են առաջանում:
Լուսանկարը՝ armtimes.com-ի
