Այսօր լրանում է Երևանի քաղաքապետ Կարեն Կարապետյանի պաշտոնավարման 100 օրը: Թե ինչպես նա հայտնվեց քաղաքապետի պաշտոնում, թերևս հիշում են բոլորը:
Իր ներկայիս պաշտոնի համար Կարեն Կարապետյանը կա՛մ շնորհակալություն պետք է հայտնի Պլասիդո Դոմինգոյին, կա՛մ պետք է անիծի այն օրը, երբ Երևան եկավ Դոմինգոն ու իրեն «հանեց» «ՀայՌուսգազարդի» անհոգ խողովակի վրայից: Թեև Երևանի քաղաքապետի պաշտոնում էլ Կարեն Կարապետյանի առօրյան չի կարելի ասել, թե առանձնապես հոգսաշատ էր անցած հարյուր օրվա ընթացքում: Փոխարենը` նա կարողացավ այդ հարյուր օրերի ընթացքում ավելացնել քաղաքացիների հոգսերը, օրինակ` նրանց, ովքեր զբաղվում էին բացօթյա առևտրով և կարողանում էին օրվա հացի խնդիր հոգալ: Այդ մարդկանց զրկեցին այդ հնարավորությունից` մինչ այդ պայմաններ չստեղծելով նրանց` օրվա հացի տեսանկյունից անցնցում անցման համար:
Դա, թերևս, Կարեն Կարապետյանի առաջին հարյուր օրերի ամենաբնորոշ իրադարձությունն էր` այն իմաստով, որ նոր քաղաքապետը, ստանձնելով պաշտոնն ու հայտարարելով տեղական ինքնակառավարման նոր մշակույթի անհրաժեշտության մասին, իրականում հանդիսացավ արդեն իսկ առկա մշակույթի հերթական կրողը` թե՛ քաղաքացիական, թե՛ քաղաքական իմաստով: Օրինակ` Ազատության հրապարակում ընդդիմության հանրահավաքները չարտոնելու և հրապարակը մանկապարտեզի վերածելու ավանդույթների պահպանումը:
Ընդհանրապես, Կարեն Կարապետյանի հարյուր օրը ցույց տվեց, որ նա Հայաստանի իշխանական համակարգում հաստատված խոսելու մշակույթի վառ կրողներից է` խոսքեր, խոսքեր, խոսքեր, ու ոչ մի գործ, կամ հակառակ գործ: Համենայնդեպս, անցած հարյուր օրերի ընթացքում երևանցիների հիմնարար խնդիրներից որևէ մեկի հարցում չկա էական շարժ, որը կներշնչի մոտալուտ փոփոխության հույս:
Բայց սխալ կլինի ասել, թե Կարապետյանն ընդհանրապես որևէ նոր բանով աչքի չի ընկել: Օրինակ` նա որոշել է, որ երևանյան այգիներում պետք է երաժշտական խմբեր նվագեն քաղաքացիների համար: Միայն թե այս դեպքում ասում են, որ նորը վատ մոռացված հինն է, տվյալ դեպքում` վատ մոռացված խորհրդայինը: Պետք չէ զարմանալ, որովհետև չնայած ժամանակակից գործչի իմիջին` Կարեն Կարապետյանը ռուսական գործիչ է` «Գազպրոմի» սան, ու բնական է, որ նա իր հետ Երևան էր բերելու խորհրդա-ռուսական ավանդույթները, որի բաստիոններից մեկն այսօր «Գազպրոմն» է:
Անցնող հարյուր օրվա մեջ հատկանշական է նաև այն, որ Կարապետյանի քաղաքապետ նշանակումով էլ Երևանն է կարծես թե դարձել «Գազպրոմի» բաստիոն, որտեղ ռուսաց լեզվի դասընթացներ են անցկացվում Ռուսաստանի դեսպանության հովանավորությամբ, և որտեղ «Գազպրոմը» պատրաստվում է նորանոր տարածքներ վերցնել հերթական էլիտար և բիզնես-շինարարությունների համար:
Ընդհանուր առմամբ, ի դեմս Կարեն Կարապետյանի` Երևանն ունի վերջին տարիների համար միջին վիճակագրական ստանդարտ քաղաքապետ, որոնց գործը «փողի վրա նստելն» է, իսկ համերգների ժամանակ էլ` իրենց կանանց սխալ տեղ նստելուց հետ պահելը: Կփոխվե՞ն արդյոք այդ ստանդարտներն ապագայում. Դոմինգոն կիմանա:
