Inopressa.ru կայքի փոխանցմամբ, գերմանական Frankfurter Rundschau թերթում տպագրվել է Նադյա Էրբի «Կովկասում պատերազմի վտանգի առաջացումը» խորագրով հոդվածը.
«Վրաստանում տեղի ունեցած և ողջ աշխարհը լարվածության մեջ պահած պատերազմից դեռ չի անցել 3 տարի, և արդեն Կովկասին սպառնում է նոր պատերազմ, ինչն առավել տևական և արյունալի կստացվի, քան 2008 թվականին Վրաստանի պարագայում էր: Նոր պատերազմի հետևանքները կարող են անկանխատեսելի լինել Եվրոպայի անվտանգության համար:
Ըստ որում` չպետք է աչք փակել մոտալուտ վտանգի վրա: Սակայն միջազգային հանրությունը և, որ առավել կարևոր է, ԵՄ-ը մի կողմ են քաշվել, քանի որ պատերազմի հրձիգ Ադրբեջանը հանդիսանում է Կենտրոնական Ասիայից դեպի Եվրոպա նավթի մատակարար և կարևոր գործընկեր Nabucco նախագծի իրականացման հարցում:
Վերջին շրջանում Ադրբեջանը շարունակ մեծացնում է իր ռազմական ծախսերը: Վերջին շրջանում Ադրբեջանն իր ռազմական բյուջեն ավելացրել է 45 տոկոսով` մինչև 3 միլիարդ դոլար, ինչը կազմում է այդ երկրի պետբյուջեի գրեթե 1/5-ը:
Պաշտոնական Բաքուն արդեն ակնհայտորեն սպառնում է ռազմական գործողություններով: Միևնույն ժամանակ 1994 թվականին կողմերի միջև կնքված զինադադարը շարունակում է մնալ շատ փխրուն. հայ-ադրբեջանական շփման գծում գնալով առավել են հաճախակիանում փոխհրաձգությունները, որոնց արդյունքում կողմերը կորուստներ են կրում սպանվածների ու վիրավորների տեսքով: Այդ ամենը յուրաքանչյուր պահի կարող է հանգեցնել բաց պատերազմի:
1990-ական թվականների սկզբին տեղի ունեցած պատերազմից հետո, որի արդյունքում զոհվեցին տասնյակ հազարավոր մարդիկ, երկու կողմն էլ զգալիորեն ամրապնդել է իր զինված ուժերը: Տիրապետելով զգալի և ժամանակակից ռազմական պոտենցիալի` հակամարտող կողմերից յուրաքանչյուրն ունակ է ոչնչացնելու հակառակորդի խոշոր բնակավայրերն ու ենթակառուցվածքների կարևոր մասը:
Ընդ որում` եթե հաշվի ենք առնում այն հանգամանքը, որ կողմերը տիրապետում են գրեթե հավասար ուժի, ապա չպետք է ակնկալել, որ վերսկսվելիք ռազմական գործողությունները կավարտվեն այնքան արագ, ինչպես 2008 թվականին Վրաստանի պարագայում էր:
Վերսկսված պատերազմը աղետալի հետևանքներ կարող է ունենալ նաև Եվրոպայի համար, քանի որ գոյություն ունի այնպիսի վտանգ, որ Ռուսաստանն ու Թուրքիան կներքաշվեն հակամարտության մեջ: Դրա հետ մեկտեղ, տարածաշրջանի ապակայունացումից կարող են օգտվել իսլամական ուժերը` իրենց համակիրներին մոբիլիզացնելու համար:
Չնայած մուսուլմանական Ադրբեջանն ունի աշխարհիկ երկարամյա ավանդույթներ, Հյուսիսային Կովկասում տիրող իրավիճակը վկայում է այն մասին, որ այդ տարածաշրջանը կարող է արագորեն վերածվել ահաբեկչական բազայի:
ԵՄ-ը և միջազգային հանրությունը պետք է շատ արագ գործեն: Վրաստանում Բրյուսելն իր անկախ դիտորդներով բավականին հաջող հանդես եկավ որպես անկախ միջնորդ: Նմանատիպ մի բան էլ հնարավոր է Լեռնային Ղարաբաղի պարագայում: ԵԱՀԿ-ն պետք է ուժեղացնի այդ տարածաշրջանում իր առաքելությունը: ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահ երկրները` ԱՄՆ-ը, Ֆրանսիան և Ռուսաստանը, պետք է ուժեղացնեն իրենց ճնշումը հակամարտող կողմերի վրա` բանակցային գործընթացը շարունակելու համար:
Լեռնային Ղարաբաղի, ինչպես նաև Աբխազիայի ու Հարավային Օսեթիայի օրինակները ցույց տվեցին, թե տարածքային չլուծված հակամարտությունները ինչպես են դանդաղեցնում ժողովրդավարությունը տարածաշրջանում: Ադրբեջանի նախագահ Ալիևը, ով 2003 թվականին այդ պաշտոնը ժառանգել է հորից, այս հակամարտությունը հաճույքով օգտագործում է, որպեսզի իր հայրենակիցների ուշադրությունը շեղի ներքաղաքական խնդիրներից:
Տարբեր երկրներում կոռուպցիայի մակարդակը բնորոշող Transparency International կազմակերպության ցանկում տեղ գտած 178 երկրների թվում Ադրբեջանը զբաղեցնում է 134-րդ տեղը, ինչն առաջին հերթին վկայում է այն մասին, որ երկրի հումքային հարստությունն առաջին հերթին բաժին է ընկնում իշխանական ընտրանուն:
Իրավիճակն առավել վատթար է մամուլի ազատության հարցում: Բաքվի ռեժիմը վճռականորեն հետապանդում է իրեն քննադատող լրագրողներին:
Արդեն 10 տարի է, ինչ Ադրբեջանը ԵԽ անդամ է: Բացի այդ, լինելով ԵՄ-ի «Արևելյան գործընկերություն» ծրագրի մասնակից` Ադրբեջանը պարտավոր է բարեփոխումներ իրականացնել: Սակայն, ինչպես երբեք, հեռու է լիարժեք ժողովրդավարության կարգավիճակին հասնելուց: Դրանում մեղավոր է նաև ԵՄ-ը»:
