Որքան մոտենում է հերթական ընտրությունների ժամանակը, և որքան բուռն է դառնում ներքաղաքական կյանքը, այնքան հանրությանն ավելի ու ավելի սկսում հուզել հարցը, թե արդյոք կլինի՞ արտահերթ ընտրություն, էական չէ՝ խորհրդարանի՞ արտահերթ ընտրություն, թե՞ նախագահի:
Այն, որ Սերժ Սարգսյանն ինչ-որ խորհրդակցություններ սկսեց ու հայտարարեց, որ մայիս-հունիս ամիսներին պետք է արդյունքները տեսանելի լինեն քաղաքացիների համար, վկայում է, որ իշխանության ծրագրերում արտահերթ ընտրություն չկա առնվազն մինչև սեպտեմբեր: Բանն այն է, որ եթե իշխանությունն ինչ-որ քայլեր է անում նախընտրական տրամաբանությամբ, և եթե ենթադրենք, որ դրանք արվում են արտահերթ ընտրության սպասումով կամ հաշվարկով, ապա միևնույն է, մայիս-հունիսին նախընտրական արդյունքներ արձանագրելու դեպքում իշխանությունը հազիվ թե հենց հուլիսին կամ օգոստոսին խորհրդարան ցրի և նոր ընտրություն նշանակի:
Հայ ազգային կոնգրեսն էլ, մարտի 1-ին ներկայացնելով 15 կետանոց պահանջներ, մարտի 17-ին դրանցից առանձնացրեց երեքը և ներկայիս փուլի համար դրանք համարեց արդիական: Դա նշանակում է, որ Կոնգրեսն էլ առաջիկա ամիսներին արտահերթ ընտրությունների սպասում չունի, այդ իսկ պատճառով իր պահանջների փաթեթից առաձնացրել է ընդամենը երեքը` մյուս տասներկուսը, թերևս, թողնելով առավել թեժ պահերի համար: Մյուս քաղաքական ուժերն էլ, որոնք փորձում են ներկայումս ինչ-որ ֆորմատներ որոնել նոր միավորումների տեսքով, կամ հանդես գալ Կոնգրեսի և Սերժ Սարգսյանի տիրույթից առանձին տիրույթով, դեռ նոր-նոր են գործնական քայլեր կատարում այդ ուղղությամբ, ինչը նշանակում է, որ թերևս նրանք էլ, գոնե մինչև աշուն, արտահերթ զարգացումների հաշվարկներ չունեն, այլապես կշտապեին:
Ստացվում է, որ դաշտում թեև կա արտահերթի լինել-չլինելու խնդիրն ու հանրային հարցադրումը, այդուհանդերձ, քաղաքական սուբյեկտների սպասումը գոնե առաջիկա ամիսների համար բացակայում է: Իսկ դա հիմք է տալիս ենթադրելու, որ արտահերթը առնվազն մինչև սեպտեմբեր հավանական չէ: Դրա գլխավոր պատճառն էլ թերևս այն է, որ Հայաստանում իրավիճակը բոլորի համար է անորոշ` թե՛ Սերժ Սարգսյանի, թե՛ Կոնգրեսի, թե՛ մնացյալ սուբյեկտների: Որևէ մեկն այսօր քիչ թե շատ ամբողջական պատկերացում չունի ո՛չ ներքին տրամադրությունների, ո՛չ էլ արտաքին ծրագրերի մասին: Իսկ այդ դեպքում արտահերթի ուղղությամբ գործնական քայլերը բոլորի համար դառնում են ռիսկային:
Ահա թե ինչու, թեև ակնհայտ է, որ արտահերթ ընտրությունը կարող է լինել ճգնաժամի հաղթահարման օպտիմալ ելք, և ինչի մասին խոսում են շատ սուբյեկտներ, այդուհանդերձ, որևէ մեկը չի ցուցաբերում արտահերթի ակտիվ գեներացիային ուղղված էական խանդավառություն: Բոլորը գերադասում են հանդարտ պատրաստվել և հնարավորինս նվազեցնել ռիսկերը: Հայաստանի ներկայիս իրավիճակը, թերևս, կարելի է հենց դրանով էլ բնութագրել` երկրում տեղի է ունենում նախընտրական ռիսկերի նվազեցման գործընթաց:
