Երեկ տեղի է ունեցել քարոզարշավի ողջ ընթացքի համար աննախադեպ մի իրադարձություն, որը կարող է որոշակիորեն նոր իրավիճակ ստեղծել «կանխորոշված» համարվող ընտրություններում: Նախագահի թեկնածուներ Հրանտ Բագրատյանը, Րաֆֆի Հովհաննիսյանը և Պարույր Հայրիկյանը հանդես են եկել համատեղ հայտարարությամբ՝ ընտրությունների օրինականության ապահովման նպատակով մի քանի պահանջներ ներկայացնելով իշխանություններին:
«168 ժամն» առաջնորդողում գրում է, որ տվյալ դեպքում այդ հայտարարության բովանդակությունը երկրորդական է: Էականն ինքնին փաստն է, որ գոնե հանրային ընկալմամբ՝ ոչ իշխանական թեկնածուները համատեղ նախաձեռնություն են իրականացրել՝ դեռևս հայտարարության ձևաչափով: Այսինքն՝ սա մինչև նախագահի ընտրությունը միասնաբար հանդես գալու թեկուզ տեսական հնարավորություն է, կամ գուցե այդ հնարավորությունը ստեղծելու դեռևս առաջին քայլը: Ողջ հարցն այն է՝ արդյո՞ք նշված երեք թեկնածուները կկարողանան օբյեկտիվ գնահատել սեփական հնարավորություններն ու պատրաստ կլինեն հանել թեկնածությունը՝ քվերաթերթիկում երեքից մեկի անունը թողնելու նպատակով: Դա ևս չափազանց բարդ է: Գրեթե նույնքան բարդ, որքան անգամ միասնաբար հանդես գալու դեպքում իշխանությանը գոնե երկրորդ փուլ պարտադրելը: Բագրատյանը, Հովհաննիսյանը և Պարույր Հայրիկյանն ավելի շատ տարբերություններ ունեն, քան ընդհանրություններ: Ե՛վ գաղափարական, և՛ մարդկային, և՛ արժեքային հարթություններում: Միասնաբար հանդես գալու համար նրանցից յուրաքանչյուրը պետք է որոշակի արգելքներ հաղթահարի՝ թե՛ քաղաքական ու գաղափարական, թե՛ մարդկային ու արժեքային հարթություններում: Բայց դժվար լինելով հանդերձ՝ դա, ըստ էության, միակ հնարավորությունն է՝ ոչ միայն ընտրություններում ինչ-որ բան փոխելու, այլ ընտրություններից հետո քաղաքական դաշտի վերջնական ամայացումը կանխելու իմաստով:
Այս՝ հնարավորության եզակի լինելու հանգամանքն է, որ նշված թեկնածուներին կարող է ստիպել վեր կանգնել սեփական հավանականություններից, ու օբյեկտիվ գնահատելով երեքից մեկի հնարավորությունները՝ միասնաբար հանդես գալ մեկ՝ հակաիշխանական թեկնածուով: Դա, ի դեպ, կարող է անսպասելիորեն հասարակությանը դուրս բերել ներկայիս ապատիկ վիճակից և իշխանության համար «հանգիստ» երևակվող ընտրություններում հաղթելը դարձնել լրջագույն խնդիր: 2008 թվականից հետո Հայաստանի ընտրազանգվածի ընդդիմադիր տրամադրվածությունը եթե չի ավելացել, ապա առնվազն չի նվազել: Առանձին-առանձին նշված երեք թեկնածուները գործնականում չեն կարող այդ ընտրազանգվածը կոնսոլիդացնել, սակայն միասնաբար հանդես գալու դեպքում՝ այդ հեռանկարը կարող է միանգամայն իրատեսական դառնալ: 1996 թվականը դրա լավագույն վկայությունն է:
