Այսօր Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանում հնչել է հայտնի դերասան Վարդան Պետրոսյանի գործով դատավճիռը: Ինչպես հայտնի է՝ դերասանի մասնակցությամբ տեղի ունեցավ ողբերգական ավտովթար 2013-ի հոկտեմբերին, որի հետևանքով զոհվեցին երկու անչափահաս տղաներ, եղան մի քանի ծանր վիրավորներ, այդ թվում և ինքը՝ Վարդան Պետրոսյանը: Հետագայում նրա հանդեպ քննչական և այսպես ասած դատավարական մի շարք գործողություններ այս գործը, ողբերգականից բացի, դարձրին նաև աղմկոտ:
Վարդան Պետրոսյանին գրեթե անմիջապես կալանավորեցին, թեև նա գտնվում էր առողջական ծանր վիճակում: Հետագայում Պետրոսյանի պաշտպանական կողմը ներկայացնում էր մի շարք իրողություններ, որոնք պարունակում էին դերասանի հանդեպ թե́ անիրավ, թե́ նաև անմարդկային գործողությունների տարրեր: Մյուս կողմից, լիովին հասկանալիորեն բորբոքվում էին զոհերի հարազատները: Դրա հետևանքով գործն անցավ բավական լարված մթնոլորտում, և, ըստ էության, հասարակությունը հնարավորություն չունեցավ լիարժեք ու համոզիչ կերպով ստանալ եղելության ամբողջական պատկերը։ Պարզ էր միայն ողբերգության պատկերը, որը վթարի մասնակիցներից հավասարաբար բոլորինն էր:
Եվ ահա, Վարդան Պետրոսյանին դատապարտեցին 5 տարվա ազատազրկման, չնայած մեղադրող դատախազը պահանջել էր 6.5 տարի: Ավելորդ է ասել, որ դատավճռի՝ այսպես ասած՝ արդարացիությունը չի ունենալու հասարակական լեգիտիմություն, քանի որ հասարակությունը չի տեսել արդարադատության գործընթաց, հասարակությունը չի տեսել, որ գործը՝ աղմկոտ գործը, գտնվում է Հայաստանի Հանրապետության արդարադատական համակարգի ենթակայության տակ, և ուրեմն կարելի է վստահ լինել, որ վճռի բերող գործընթացը զերծ է լինելու որևէ տեսակի շահադիտական բաղադրիչներից: Եվ սրա պատճառն այն է, որ Հայաստանում չկա դատական արդարադատ համակարգ, ինչը, դժբախտաբար, Վարդան Պետրոսյանի գործով ոչ միայն չհերքվեց, այլև նույնիսկ հաստատվեց, վերահաստատվեց:
Ողբերգությունից, դժբախտ պատահարից ապահովագրված չէ ոչ ոք, ի վերջո, նաև այստեղ է, որ փրկություն պետք է սպասել ոչ միայն շտապօգնությունից, այլ նաև դատական համակարգից, որպեսզի դժբախտ պատահարն ու հանցագործությունը չնույնականացվեն: Իսկ Վարդան Պետրոսյանին իրականում վերաբերվեցին որպես հանցագործի՝ այդպիսով ողբերգությունը վերածելով շոուի, այդպիսով առաջ բերելով անհարկի լարվածություն և́ տուժողների մեջ, և́ հասարակության մի զգալի մասի ու տուժողների միջև, այն դեպքում, երբ հանրությունն ընդամենը արդարադատություն և կատարվածի պատկերի բացահայտում էր ակնկալում, ոչ թե փորձում էր «ազատել» Վարդան Պետրոսյանին պատասխանատվությունից:
Իրականում, մարդկային ողբերգության շուրջ ծավալված այս զարգացումները մեզ բոլորիս հերթական անգամ ի ցույց դրեցին այն պետական ողբերգությունը, որում գտնվում ենք, գտնվում ենք արդարադատության համակարգի լիակատար բացակայության արդյունքում, գտնվում ենք պետականությունը, մարդկային գիտակցության ենթարկելու փոխարեն, բնազդներին գերի դարձրած լինելու արդյունքում:
Վարդան Պետրոսյանն այդ ամենը վեր էր հանում իր ներկայացումներով, փորձում էր հասարակությանը մտածել տալ, ազդակներ հաղորդել իր ստեղծագործական կյանքով, և ակամայից նույնն արեց արդեն իր կյանքին բաժին հասած ողբերգությամբ, դժբախտ պատահարով:
Ըստ էության՝ հերթական անգամ Հայաստանի Հանրապետությունում կայացվել է ոչ թե կոնկրետ դեպքին, եղելությանը և վերջապես անձին, այլ ողջ հասարակությանն ու պետությանը ուղղված դատավճիռ:
