Ֆինանսների փոխնախարար Վախթանգ Միրումյանը երեկ լրագրողների հետ զրույցում հայտարարել է, որ Հայաստանի ներկայիս տնտեսական վիճակը փակուղի ասելը մի քիչ ճիշտ չի լինի, սակայն, իհարկե, հայտնվել ենք անցանկալի վիճակում, որից պետք է փորձել դուրս գալ մեր հնարավորություններն օգտագործելով:
Սա կարող է ասել ցանկացած թոշակառու (ոչ երիտասարդ), որին կմոտեցնեն խոսափողն ու կարծիք կհարցնեն տնտեսության վիճակի ու անելիքների մասին: Նույնիսկ մանկապարտեզում գուցե կամ առնվազն տարրական դասարանում աշակերտները կասեն, որ վիճակը լավ չէ, բայց պետք է ամեն ինչ անել այդ վիճակից դուրս գալու համար: Մասնագետը կամ առավել ևս պետական պաշտոնյան, հատկապես` բարձրաստիճան, պարտավոր է ասել, թե հատկապես ինչ է պետք անել, որն է մեր հնարավորությունը՝ այդ վիճակից դուրս գալու: Այլապես, որ վիճակը վատ է և պետք է դուրս գալու համար անել ամեն ինչ` բոլորը գիտեն, և առանձնապես խելոք դեմքով պաշտոնյաների մեկնաբանության կարիք այդ կապակցությամբ չի զգացվում: Սակայն պաշտոնյաները ավելին չեն էլ կարող ասել, եթե անգամ հասկանում են ավելին:
Չեն կարող ասել, որովհետև Հայաստանի ներկայիս «անցանկալի վիճակում» հայտնված լինելու պատճառն էլ իրենք են, և այդ իրավիճակից դուրս գալու լուծումներն էլ «իրենք» պետք է լինեն: Այլ կերպ ասած` «փորձել դուրս գալ մեր հնարավորություններն օգտագործելով» պետք է նշանակի մի բան` կա՛մ պաշտոնյաները պետք է փորձեն պետական պաշտոնները թողնել և գնալ ու զբաղվել իրենց, իրենց հարազատների բիզնեսներով` պետական քաղաքականության մշակումն ու իրականացումը թողնելով մասնագետներին, քաղաքական դեմքերին, որոնք սերտաճած չեն բիզնեսի հետ և պաշտոնը չեն ծառայեցնում իրենց ու հարազատ-բարեկամ-խնամիների բիզնես անվտանգության համար, կա՛մ էլ պետք է թողնեն իրենց բիզնեսները, իրենց հետ փոխկապակցված անձանց էլ նույնը հորդորեն:
Պաշտոնյա հասկացությունն այստեղ, բնականաբար, ներառում է նաև պատգամավորներին, ովքեր հանդիսանալով օրենսդիրներ, այսինքն` պետական քաղաքականության իրականացման առանցքային դերակատարներ, հետապնդում են անձնական և խմբակային բիզնես շահեր, ըստ դրանց էլ կատարելով իրենց քվեարկությունները: Թեև Հայաստանում այդ ամենը՝ բիզնեսի և պաշտոնի տարանջատումը պահանջվում է օրենքով, և ընդամենը պետք է հետևել օրենքին: Այսինքն` Հայաստանում ստեղծված իրավիճակից դուրս գալու համար ընդամենը պետք է հետևել այն ամենին, ինչ գրված է թեկուզ ոչ իդեալական Սահմանադրության և օրենքների մեջ: Դրանցում հաստատ գրվածը բավարար է, որպեսզի կիրառման դեպքում Հայաստանը շեշտակի աճ արձանագրի պետականաշինության գործում ընդհանրապես:
Այն վիճակը, որ այսօր ստեղծված է երկրում, իրականում տնտեսական արմատներ չէ, որ ունի: Տնտեսական ցնցումներն ու կոլապսը ընդամենը մետաստազներն են ավելի խորքային հիվանդության, քաղաքակրթական, արժեքային, բարոյական հիվանդության, որ տարիներ շարունակ ներթափանցել է Հայաստանի օրգանիզմի ամենափոքր բջիջներն ու հյուսվածքներն անգամ: Հետևաբար խնդիրների լուծումը առաջին հերթին գտնվում է հենց քաղաքակրթական-բարոյական-արժեքային տիրույթում:
Հայաստանը ներկայիս վիճակից կարող են դուրս բերել միայն բարոյական, մարդկային առաքինություններով օժտված, քաղաքակրթական բավարար պաշար ունեցող մարդիկ, որոնց համար կյանքում կարևորը սկզբունքներն են, գաղափարները, լիքը գրպանից և քաբաբով բրդուջից այն կողմ գտնվող երազանքները: Միայն այդ մարդիկ են ունակ Հայաստանում գնալ այն հանգուցալուծումներին, որոշումներին, մոտեցումներին, որ անհրաժեշտ է ճգնաժամը հաղթահարելու համար:
Հայաստանում տնտեսական ճգնաժամ չէ, այլ` բարոյա-քաղաքակրթական: Պարզապես այդ ճգնաժամը դրսևորվում է տարբեր կերպ, նյութականանում է տնտեսական կոլապսի տեսքով: Եվ միայն այդ տեսքով նյութականանալու դեպքում է, որ ճգնաժամը անտեսելն այլևս դառնում է անհնար, և իշխանությունները ստիպված են լինում խոստովանել դրա գոյությունը: Թեև այդքանով էլ նրանք իրենց ֆունկցիան համարում են ավարտված, քանի որ ոչինչ չեն անում այդ ճգնաժամը հաղթահարելու իրական քայլերի համար` դրանով իսկ վկայելով, որ ծագումը բավական խորն է: Ներկայիս ճգնաժամը հասունացել է տարիներ շարունակ, հասունացել է առաջին կեղծված ընտրություններից սկսած, սկսած քաղաքական առաջին հետապնդումներից: Իսկ ինչպիսի մեկնարկային պայմաններ էին շատ ավելի վերընթաց ճանապարհի համար:
Բավական է վերադառնալ 1988-ի շարժման միջավայր, որտեղ չնայած բազմաթիվ արատավոր երևույթներին, իշխողը, հասարակական կյանքի, գործընթացի լոկոմոտիվը միտքն ու բարոյականությունն էին: Տարեցտարի հաշվեկշիռը փոխվեց, և դրանք սկսեցին դառնալ բացառություններ, հաջողությունն սկսեց ուղեկցել անմիտներին ու անբարոներին, որոնք զբաղեցրին պետական բարձր պաշտոններ և սկսեցին պետության ճակատագրին, հասարակության ճակատագրին վերաբերող որոշումներ կայացնել:
Հայաստանում կարգավորման հրամայականի տակ է մտքի ու բարոյականության, որպես դրա արդյունք՝ օրինականության փոխարժեքը: Ցանկացած այլ լուծում, առանց առաջին այդ քայլի, լինելու է ժամանակավոր և ընդամենը երաշխավորելու է պետության անպատրաստությունը ճգնաժամը նյութականացնող հաջորդ մետաստազից առաջ:
