Երեկ ՀՀ առաջին նախագահ, ՀԱԿ առաջնորդ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը արձագանքել է «Հայկական ժամանակ» թերթում տպագրված, Արցախյան պատերազմի «Սասուն» ջոկատի հրամանատար, 2008-2011 թթ քաղբանտարկյալ Սասուն Միքայելյանի հոդվածին, որտեղ Միքայելյանը մի շարք գնահատականներ էր տվել Կոնգրեսի վերջին մեկ տարվա գործունեությանը և բարձրացրել հետևյալ հարցերը. «Ի՞նչ պատահեց, ի՞նչը փոխվեց այս ընթացքում, որ այսպես միանգամից բոլորը հոգնեցին պայքարից… Այսօր, երբ հրապարակն է դատարկվում, այլևս վտանգված չե՞ն Հայոց պետականությունն ու մեր հաղթանակը: Ի՞նչ պատասխան ենք տալու մարտի 1-ի զոհերի հարազատներին և ընդհանրապես մեր բոլոր զոհված ազատամարտիկների ընտանիքներին ու ժողովրդին: Սա՞ է պայքարի վերջը, սրա համար են զոհվել տղաները»: Ի պատասխան, երեկ հրապարակվել է Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հետևյալ հարցազրույցը.
– Պարոն նախագահ, ինչպե՞ս կմեկնաբանեք «Հայկական ժամանակ» օրաթերթի այսօրվա համարում Սասուն Միքայելյանի հրապարակած հոդվածը:
– Ես այնքան բարձր եմ գնահատում Սասուն Միքայելյանի հսկայական վաստակը Հայաստանի անկախության վերականգնման և Արցախի ազատագրման գործում, որ ինձ թույլ չեմ տա մեկնաբանել նրա հոդվածը:
– Բայց չէ՞ որ ձեր հասցեին լուրջ կշտամբանքներ են արտահայտված նրա կողմից:
– Հարկի, թե անհարկի, միևնույն է, այդ կշտամբանքներն ամենևին չեն փոխի իմ գնահատանքն ու ամենահարգալից վերաբերմունքը մեր ազգի հերոսներից մեկի նկատմամբ:
– Արդյոք դա չի՞ դիտվի, որպես խուսափում պատասխանից, մասնավորապես, այն հարցի վերաբերյալ, որ նախագահի թեկնածու չառաջադրվելով, դուք փաստորեն, հրաժարվել եք իշխանության դեմ պայքարից:
– Եթե իշխանության դեմ պայքարը առաջադրվելու կամ չառաջադրվելու մեջ է, ապա պետք է ընդունել, որ Հայաստանում այդ առումով ամենաշատը պայքարել են Վազգեն Մանուկյանը, Պարույր Հայրիկյանը և Արտաշես Գեղամյանը, որոնցից յուրաքանչյուրը, եթե չեմ սխալվում, արդեն երեք-չորս անգամ է առաջադրվել:
– Այնուամենայնիվ մի ցավոտ հարց էլ կա, որը ոչ միայն Սասուն Միքայելյանին, այլ նաև ուրիշներին է հուզում. եթե չէիք առաջադրվելու, ապա ինչո՞ւ մեկ–երկու տարի առաջ արժանի փոխարինող ասպարեզ չբերեցիք:
– Այդ առթիվ գուցե տեղին է հրապարակայնացնել Վանո Սիրադեղյանի հետ կապված մի ուսանելի դրվագ: ՀՀՇ վարչության նիստերից մեկում ընթացող քննարկման ժամանակ Վազգեն Մանուկյանը, չդիմանալով Վանոյի լուրջ փաստարկներին, հունից դուրս եկավ ու գոռաց. – «Վանո, ո՞նց ես հետս վիճում, չէ՞ որ ես եմ քեզ քաղաքական գործիչ դարձրել»: – «Բա ինչի՞ Խաչիկ Ստամբոլցյանին չկարացար դարձնել», – վայրկենապես հակադարձեց Վանոն, ինչից Վազգենը պարզապես գունատվեց ու պապանձվեց: Առակս ցուցանէ, որ ընդդիմության դաշտում ոչ ոք ոչ ոքի չի կարող քաղաքական գործիչ կամ առաջնորդ դարձնել, քաղաքական գործիչ կամ առաջնորդ դառնում են, այլ ոչ թե՝ դարձնում:
– Գիտեմ, որ չեք ուզում շարունակել, բայց մի հարց էլ, ու վերջ, ինչպե՞ս եք վերաբերվում ոչ միայն Սասուն Միքայելյանի, այլև՝ Նիկոլի, Արամ Սարգսյանի և մյուսների այն հավաստիացումներին, որ միևնույն է, Լևոնով թե առանց Լևոնի, իրենք շարունակելու են պայքարը ավազակապետության դեմ:
– Բնականաբար, գոհունակությամբ և հաջողության մաղթանքներով, ցանկանալով, սակայն, որ նրանք օր առաջ խոսքից անցնեն գործի:
