«Բաքվի ջարդերը մենք նշում ենք միշտ 90 թ. «սև հունվարյան» դեպքերը: Իրականում 88 թ. աշնանն են սկսվել Բաքվում ջարդերը: Մենք ստացել ենք այդ ժամանակ ավելի քան 150 հազար փախստական հենց Բաքվից: Առաջին ալիքը եղել է 98-ի նոյեմբերին, երկրորդը` 89-ի օգոստոսին, և միայն երրորդը` 93 թ. հունվարին, երբ արդեն մնացել էր 25-30 հազար հայ»,- Հանրային հեռուստաընկերության «Հարցազրույց» հաղորդման եթերում ասել է «Ընդդեմ իրավական կամայականության» ՀԿ-ի գործադիր տնօրեն Լարիսա Ալավերդյանը:
Նա ափսոսանք է հայտնել, որ միայն որոշ ՀԿ-ներ կամ միավորումներ են զբաղվում խնդրի արծարծումով, փախստականների հիմնահարցերի բարձրաձայնումով. «Փաստորեն, մենք կարողացել ենք անել այն, ինչ կարողացել է անել ՀԿ-ն»։
Լարիսա Ալավերդյանը նշել է, որ դեռ երրորդ գումարման ԱԺ-ում ներկայացվել էր նախագիծ՝ 1988-92 թթ. դեպքերը ցեղասպանություն համարելու վերաբերյալ: Նախագծին պաշտոնական աջակցություն չցուցաբերելը նա բացատրում է բանակցությունների գործընթացին չխանգարելու տեսակետով: Կա պաշտոնական մեկ այլ տեսակետ ևս, որ մենք չպետք է գործենք ադրբեջանցիների պես, սակայն, ըստ Լ. Ալավերդյանի, ադրբեջանցին իր սուտն անցկացնում է ամեն ատյանում, իսկ մենք չենք բարձրաձայնում մեր ճշմարիտ խոսքը:
Լ. Ալավերդյանը դժգոհ է նաև փախստականների վերաբերյալ պետության վերաբերմունքից. «Հաշվարկ արվել է փախստականների մասին դեռ 90-ականներին, բայց հաշվարկը բավարար չէ փոխհատուցման համար: Մենք անգամ լիարժեք ցուցակ չունենք զոհերի: Անգամ փախստականների և միգրացիայի վարչությունը վերափոխվեց միայն միգրացիայի վարչության: Դա կոպիտ սխալ է, որ պետական կառույցների մեջ չունենք այնպիսինը, որ անվանման մեջ հարցը շոշափում է: Մեզ ասում ենք, որ հարցը չենք քաղաքականացնում: Դա սխալ է: Հայրենազրկությունը պաշտոնական մակարդակով չի հնչեցվել»:
