Այսօր Վանո Սիրադեղյանի նախկին թիկնազորի պետ Սուրեն Սիրունյանի ծննդյան օրն է. նա կդառնար 42 տարեկան:
Օգոստոսի 18-ին սրտի կաթվածից Ս. Սիրունյանը հանկարծամահ եղավ:
Ողբերգական այս իրադարձության պատճառով այսօր Սուրենի ընկերները ստիպված են նրա ծննդյան օրը նշել առանց նրա:
«Ազատ դեմոկրատներ» կուսակցության նախագահ Խաչատուր Քոքոբելյանը «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում նշեց, որ առ այսօր չի կարողանում իր ընկերոջ մասին խոսել անցյալ ժամանակով.
«Մենք ընկերներով նշելու ենք Սուրիկի ծննդյան օրը, բայց շատ եմ ցավում, որ առանց նրա: Բոլորիս համար շատ անսպասելի էր նրա մահը, ինձ համար շատ դժվար է խոսել Սուրիկի մասին, ես չեմ համարում, որ նա չկա՝ իր ընկերների համար նա կա, կենդանի է: Այդ ողբերգությունը ցնցեց ոչ միայն մեզ, այլև բոլոր նրանց, ովքեր լսեցին նրա մահվան գույժը:
Ես պարզապես մի բան կցանկանայի` այն քաղաքացու կերպարը, որ կերտել էր Սուրիկը՝ արդարության և ճշմարտության կերպարը, Աստված տա` կերտեն նաև շատ-շատերը: Ուզում եմ, որ իմ ընկերոջ բոլոր իղձերը կատարվեն: Պարզապես չեմ կարողանում նրա մասին խոսել անցյալով»:
Կյանքով լեցուն, հայրենասեր անձնավորություն էր. Սուրեն Սիրունյանին այսպես բնորոշեց իր ընկեր, «Ազատ դեմոկրատներ» կուսակցության անդամ Հովհաննես Ղազարյանը.
«Երբ ինչ-որ մեկը հայտնվում էր ծանր կացության մեջ և ասում, որ այլևս չի ուզում մնալ Հայաստանում, Սուրիկը զարմանքով ասում էր՝ լավ, ուրեմն դու չե՞ս կարողանում քո հարցերը լուծել այստեղ, պետք է գնա՞ս հայրենիքիցդ: Ինձ ոչ մի բան այս երկրից չի հեռացնի, ես չեմ պատկերացնում իմ կյանքը Հայաստանի սահմաններից դուրս:
Նա սիրում էր, անչափ շատ էր սիրում իր երեխաներին, իրենց մասին միշտ խոսում էր առանձնակի հպարտությամբ և սիրով: Իսկ ընկերների համար պատրաստ էր ամեն ինչ անել` բավական էր մեկ զանգ, և նա արդեն մեր կողքին էր, մեր «շտապ օգնությունն» էր:
Նրա բացակայությունը զգացվում է ամեն օր, ամեն վայրկյան. նա մեր սրտում է, մեր կյանքում: Երբ հանդիպում ենք որևէ բարդության, միշտ ասում ենք՝ բա Սուրիկն այստեղ չլինե՞ր: Մեզ համար իրոք շատ ցավալի է նրա ծննդյան օրը նշել առանց նրա, չեմ կարողանում պարզապես խոսել իր մասին անցյալ ժամանակով»:
Անուշ Սեդրակյանը նույնպես ցավով խոսեց իր ընկերոջ մասին: Նա նշեց, որ ծանոթության շատ կարճ ժամանակահատվածում հասցրել է հասկանալ, թե ինչքան լավ և լուսավոր անձնավորություն էր Սուրեն Սիրունյանը.
«Կարճ ժամանակ եմ հասցրել շփվել նրա հետ, բայց հասցրել եմ հասկանալ, թե ինչքան սկզբունքային անձնավորություն էր նա: Շատ նվիրված հայր էր, և դա բացահայտ երևում էր՝ ոչ միայն հայկական ստանդարտներով, այլ նաև հոգևոր շատ մեծ նվիրում ուներ իր երեխաների հանդեպ: Շատ եմ ցավում, որ այսպես եղավ:
Վաղաժամկետ էր և՛ նրա , և՛ աղջկա՝ Դիանայի մահը: Պարզապես մի բան կարող եմ ասել՝ ուրախ եմ, որ ճանաչել եմ Սուրենին»:
Ընկերներից Արայիկ Մանուկյանն էլ այս բանաստեղծությունն է նվիրել Սուրեն Սիրունյանի հիշատակին.
Ափսոս էր Ճուտը
Ընդհանրապես մահերը թևաթափ են անում:
Նույնիսկ փառահեղ ու երկար, երկար ապրած կյանքի մահերը:
Նույնիսկ էն մահերը, երբ մահացողի կյանքն էդ մահով ավարտվում է:
Էլ ուր մնաց, երբ մահն անժամանակ է:
Երբ դավադիր է, կույր, երբ հարվածում է թիկունքից:
Էլ ուր մնաց, երբ ապրածդ կարճ կյանքն էլ շատ ավելին է, քան շատ շատերի երկար ու երկար քարշ եկած կյանքը:
Մահերը թևաթափ են անում, որովհետև ամեն մարդ անփոխարինելի է:
Մարդն իր տեսակով տեղ է անում, ու երբ գնում է, այդ տեղը մնում է:
Այդ տեղը չի լցվում:
Նույնիսկ անկյանք ապրածի տեղն է մնում, էլ ուր մնաց` կյանքով ապրածինը:
Ինքը կյանքով ապրած տղա էր:
Ինքը տղա էր:
Ինքը գնահատել գիտեր:
Ինքն ընկեր էր:
Ինքը հատուցել գիտեր:
Ինքը գիտեր տալ:
Ինքն ապրել էր նվիրումով, ու ինքը չէր դավաճանել: Իրեն` դավաճանել էին:
Ինքը ստորություն չէր արել: Իր հանդեպ` արել էին:
Ինքը չէր ուրացել: Իրեն` ուրացել էին:
Ինքն էս երկիրը սիրող տեսակ էր ու էս երկիրը սիրող տեսակներին սիրող տեսակ: Ինքն էս երկիրը ստեղծողներից էր, բայց` չարքաշ ստեղծողներից:
Ինքն անհանգիստ էր:
Ինքն իր տեղը գիտեր:
Իր իմացածի չափը գիտեր:
Աչքը ճանապարհին էր:
Ինքը վերադարձերի էր սպասում:
Ափսոս, որ չհամբերեց:
Ափսոս, որ նյարդը նորից դրեց քաղաքականություն կոչվող ախտի զարկերակին:
Ափսոս, որ խռովվեց, մռայլվեց, խոժոռվեց ու չխաղաղվեց:
Ափսոս, որ ընտանիքին, մտերիմներին ու մերձավորներին շատ ավելի քիչ տվեց, քան մնացածներիս:
Համոզված էր, որ մենք մի օր մենք ենք լինելու:
Համոզված էր, որ թացն ու չորը մի օր իրարից ջոկելու ենք:
Ափսոս, որ չհամբերեց:
Ճուտի տեղը հերթական բաց խոռոչն է լինելու ապրողներիս հիշողության մեջ:
Ափսոս էր Ճուտը…
Ուղղամիտ, պարզ, անկեղծ, ճակատին ասող, դավադրություն չհանդուրժող, խարդավանք ատող Ճուտը…
