Ինչպես հայտնի է, ադրբեջանցիները առիթը բաց չեն թողնում սեփականաշնորհելու այն ամենը, ինչ կարողանում են՝ լինի դա այլ ժողովուրդների մշակութային, պատմական ժառանգություն, թե նյութական արժեք: Ադրբեջանցիներին հաջողվել է այս անգամ էլ, պատմությունը կեղծելով, թառը ներկայացնել որպես ադրբեջանական նվագարան ու համառ ջանքերի շնորհիվ հասել են նրան, որ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն թառը ճանաչել է որպես ադրբեջանական գործիք: Սակայն սրանով պատմությունը չի վերջանում: Իր բողոքի ձայն է բարձրացրել Իրանը՝ պնդելով, թե այս հնագույն նվագարանը իրանական ծագում ունի:
Այս առնչությամբ այսօր իրենց վրդովմունքն էին հայտնում նաև դիրիժոր, երաժշտագետ Դանիել երաժիշտը և «Տկզար» Հայաստանի հնագույն շնչական նվագարանների նվագախմբի հիմնադիր Կառլեն Միրզոյանը, ովքեր պնդում են, թե թառը հայկական ծագում ունի ու չի կարող համարվել ադրբեջանական, քանի որ քոչվոր ազգը չէր կարող ունենալ թառ, որի պատրաստման համար թթենու փայտ է հարկավոր, չէր կարող տիրապետել երաժշտական այնպիսի գիտելիքների, որ կարողանար նման գործիք ստեղծել:
Կառլեն Միրզոյանը պնդում է, որ թառը միակ կսմիթային նվագարանն է, որը ունի ոչ թե կիսատոն, այլ քառորդ լադեր, որը մեր ազգային երաժշտությանը շատ բնորոշ է, և այդ քառորդ տոների մասին հիշատակում ունի նաև Կոմիտասը: Թառը անհիշելի ժամանակներից լրացնում է Ստեփանակերտի կսմիթային նվագարանների շարքը՝ թառ, սազ, ուդ, որոնք միջնադարում են ստեղծվել:
«Խնդիրն այն է, որ ազգային նվագարանների պահպանումը բարձիթողի ենք արել, մեր պատմական ժառանգությունը անտեսված է, իսկ մենք ի՞նչ ենք ժառանգելու մեր սերունդներին»,- մտահոգություն հայտնեց երաժիշտը՝ նկատելով, որ վերջին 20 տարում փոխանակ ավելի մեծանար ուշադրությունը ազգային նվագարաններրի նկատմամբ, տեղի ունեցավ բոլորովին հակառակ երևույթը:
Նրա խոսքով՝ Բաքվի գրեթե բոլոր թառ նվագողները հայեր են եղել, բացառությամբ մեկ-երկու երաժիշտի, որոնք զարգացրել են այս գործիքը, ունեցել ենք ու ունենք թառի վարպետներ՝ Ալեքսանդր Սարգսյան, Շահեն Բեգլարյան, Հովհաննես Դարբինյան, Արտեմ Խաչատուր:
Դանիել Երաժիշտն էլ իր հերթին հավելեց, որ ոչ թե թառը որպես ադրբեջանական գործիք ճանաչվելուց հետո պետք է բողոքի ձայն բարձրացնել, այլ կանխարգելել նման դեպքերի կրկնությունը, ոչ թե պետք է մեղադրել ադրբեջանցիներին, այլ մեզ՝ մեր անգործության համար: «Մենք ինքներս ենք մեղավոր: Մենք մեզ ավելի շատ ենք վնասել, քան ուրիշները: Պետությունը պետք է մշակութային զինվորներին զորացնի, ոչ թե թուլացնի»,- նշեց նա՝ ընդգծելով պետության, մշակութային քաղաքականության դերը։
Նրա խոսքով՝ եթե ադրբեջանցիներին մնա, ապա կպարզվի, որ «մենք հիմա ասուլիս ենք անում Հյուսիսային Ադրբեջանում»:
Ինչ վերաբերում է թառի՝ որպես հայկական հնագույն գործիքի փաստին, ապա նա նշեց, որ եթե չկան ուղղակի ապացույցներ, ապա պետք է հասնել դրան զարտուղի ճանապարհով, պատմաիրավաբանական ապացույցներով, պետք է մշակել հստակ մեթոդաբանություն: «Քանի որ Ադրբեջանը կեղծիքի ծնունդ է, ապա ստերը երկրաչափական պրոգրեսիայով աճում են: Ինչպե՞ս կարող է քոչվոր ժողովուրդը թառ ունենալ»,- նշեց երաժիշտը:
