Երևանում երեկ տեղի է ունեցել ԵԺԿ Արևելյան գործընկերության գագաթնաժողովը: Դրան մասնակցելու համար Երևան են ժամանել Եվրոպայի ժողովրդական կուսակցության նախագահ Վիլֆրեդ Մարտենսը, Եվրահանձնաժողովի նախագահ Ժոզե Մանուել Բարոզուն, Վրաստանի նախագահ Սաակաշվիլին և Մոլդովայի վարչապետ Վլադիմիր Ֆիլատը: ԵԺԿ երևանյան վեհաժողովը ՀՀ համար իսկապես կարևոր իրադարձություն է` հատկապես նկատի ունենալով, որ այն Եվրահանձնաժողովի նախագահի հայաստանյան այցի առիթ է դարձել: Այսօր Ժոզե Մանուել Բարոզուն ասուլիս կտա Սերժ Սարգսյանի հետ: Կասկած չկա, որ այս իրադարձությունը Սերժ Սարգսյանը փորձելու է ներկայացնել իր PR-ի համար:
Ընդհանրապես, նկատելի է, որ Սարգսյանն ընդգծված կերպով ձգտում է զերծ մնալ ներքաղաքական զարգացումներից և ցույց տալ, որ ինքը զբաղված է շատ ավելի կարևոր և բարձր մակարդակի, ավելի գլոբալ հարցերով: Սրա նպատակն, իհարկե, այն է, որ Սարգսյանը ցույց տա, թե ինքը առավել բարձր կալիբրի գործիչ է, քան նրանք, ովքեր փորձ են անում միավորվել իր դեմ: Սակայն, մյուս կողմից, Հայաստանի ներսում առկա տնտեսական, սոցիալական, հասարակական խնդիրները շարունակում են գտնվել ծայրահեղ բարդ իրավիճակում: Պաշտոնական վիճակագրությունն անգամ չի կարողանում թաքցնել աղքատության աճը: Եվ այս պայմաններում առնվազն տարօրինակ է, երբ երկրի նախագահը փորձում է ընդգծված կերպով խորամուխ լինել արտաքին քաղաքական խնդիրներին` հատկապես նկատի ունենալով այն պարզ ճշմարտությունը, որ ցանկացած արտաքին քաղաքականություն ուժեղ է երկրի ներքին վիճակով: Այս իմաստով, Հայաստանի ներքին վիճակը ոչ միայն թույլ չի տալիս արդյունավետ արտաքին քաղաքականություն վարել, այլ նույնիսկ ընդհանրապես այդ քաղաքականությունը դարձնում է վտանգավոր` երբ իշխանությունը արտաքին աշխարհի հետ հարաբերվում է ընդամենը ներքին խնդիրներից ուշադրություն շեղելու համար:
Ահա նման հակասական վիճակում է ՀՀ-ում տեղի ունենում, ըստ էության, պատմական նշանակություն կամ արժեք ունեցող ԵԺԿ գագաթնաժողովը: Մի կողմից այն իսկապես կարևոր իրադարձություն է հայ ժողովրդի կյանքում, մյուս կողմից, սակայն, հայ ժողովրդի կյանքը այսօր այն աստիճան բարդ է ու ծանր, որ այդ իրադարձության արժեքը երևի թե որևէ մեկին չի էլ հետաքրքրում, ըստ որում` արդարացիորեն: Մյուս կողմից` հայաստանյան խնդիրներից շատերի լուծման բանալին է եվրաինտեգրացիան և այդ միջոցով է հնարավոր Հայաստան բերել նոր արժեքներ ու մտածողություն, բարեփոխումներ իրականացնել ներքին խնդիրները հաղթահարելու և դրանց կրկնություն թույլ չտալու նպատակով համակարգային փոփոխություններ իրականացնելու համար: Եվ չնայած եվրաինտեգրացիայի գաղափարը իշխանությունների համար ընդամենը քարոզչական նշանակություն ունի` դատելով նրանց խոսքի ու գործի հակասությունից, այսուհանդերձ հասարակության համար սա կենսական նշանակության խնդիր է, և այդ խնդրին հասարակությունն ինքը պետք է տեր կանգնի, առավել ևս, եթե տեսնում է, որ իշխանության տիրությունը բավարար մակարդակի վրա չէ կամ անկեղծ չէ: Հասարակությունը դրանից ոչ թե պետք է հիասթափվի եվրագաղափարներից և եվրաինտեգրացիայի հեռանկարից, այլ անի հակառակը և ինքը լրացնի այն, ինչ բաց են թողնում իշխանությունները:
Եվրաինտեգրացիան Հայաստանի հասարակությունը պետք է ոչ միայն իշխանությունների անելիքների շարքում դիտի, այլ նաև իր ռազմավարական նպատակների և առաջնահերթությունների: Վերջին հաշվով, եթե իշխանությունների համար սա ընդամենը քաղաքական հնարանքներից մեկն է, ապա հասարակության համար եվրաինտեգրացիան ներերկրային ճգնաժամը հաղթահարելու, թերևս, միակ գործնական միջոցն է, որը ձեռքից բաց թողնելու պարագայում կորուստները կարող են իսկապես անդառնալի լինել:
