ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահները մայիսի 31-ին այցելելու են Բաքու: Այդ մասին հաղորդում են ադրբեջանական լրատվամիջոցները: Համանախագահների այցն ամենայն հավանականությամբ պայմանավորված է նրանով, որ մի քանի օր առաջ տեղի ունեցած տարածաշրջանային այցի ընթացքում Բաքվում նրանք չեն կարողացել հանդիպել Ադրբեջանի իշխանությունների հետ, քանի որ Իլհամ Ալիևը Բաքվում չէր:
Այն, որ համանախագահները մի քանի օր հետո կրկին գնում են Բաքու, վկայում է այն մասին, որ նրանք Ալիևին ասելու բան ունեն: Եվ դա վկայում է նաև, որ Ալիևին նրանց ասելիքը այնքան էլ դուրեկան չէ, այլապես առաջին անգամ Ադրբեջանի նախագահը չէր փախչի Վիետնամ:
Համանախագահների այցը ուշագրավ է դառնում նաև Աստանայում տեղի ունեցած զարգացումների կոնտեքստում, որտեղ հնչեցվել է Եվրասիական միությանը Ալիևի պահանջը՝ Հայաստանը միություն ներառել առանց Ղարաբաղի: Հայաստանին այդ պահանջից հետո մեկ ամիս ժամանակ են տվել, թեև Երևանը ԱԳՆ խոսնակի մակարդակով արդեն հայտարարել է, որ Հայաստանի և Ղարաբաղի միջև մաքսակետ լինել չի կարող:
Այս իրավիճակում Մինսկի խմբի՝ Բաքու կատարելիք այցն, ըստ ամենայնի, նպատակ ունի հասկանալու, թե ի վերջո՝ այս վիճակը ինչի կարող է հանգեցնել: Մինսկի խմբում այսօր ակնհայտորեն սրված է շահերի բախումը: Խմբում մինչև այսօր մեկ ընդհանուր շահ եղել է՝ տարածաշրջանային կայունության պահպանումը: Սակայն արդեն բավական երկար ժամանակ է, ինչ օրակարգում են հայտնվել զարգացումներ և մոտեցումներ, որոնք այնքան էլ ցանկալի չեն դարձնում կայունությունը: Մասնավորաբար, Ղրիմից հետո Միացյալ Նահանգները պարբերաբար հանդես է գալիս ահազանգերով, որ վտանգված է նաև Կովկասի խաղաղությունը: Աստանայում հնչեցված Ադրբեջանի պահանջը ևս նախանշում է խաղաղության սպառնալիքներ, որովհետև եթե Ադրբեջանը, այսպես ասած, «զադնի չդնի», մնում է Հայաստանին անցակետ պարտադրել: Իսկ անցակետ պարտադրելու տարբերակը կարող է անցնել պատերազմի ճանապարհով:
Դժվար որոշումները սովորաբար հենց այդպես են առաջ մղվում: Եվ Աստանայում ըստ էության հնչել է իրականում պատերազմի ահազանգ: Պատերազմը Ռուսաստանին հնարավորություն կտա բարդ վիճակից դուրս բերել գործընթացը: Պետք չէ բացառել, որ իրադարձությունների և հանգամանքների որոշակի դասավորության պայմաններում Արևմուտքը ի վերջո դեմ չկանգնի պատերազմական էսկալացիային՝ թեկուզ ինչ-որ նվազագույն աստիճանի էսկալացիայի:
Ահա այդ տեսանկյունից Մինսկի խմբի՝ Բաքու կատարելիք այցը հետաքրքրական ու կարևոր է, առավել ևս, որ կարծես թե նախորդ տարածաշրջանային այցի ընթացքում Ալիևին չհանդիպելուց, չբռնացնելուց հետո Մինսկի խմբի համանախագահները չէին ազդարարել, որ մի քանի օր հետո նորից կգան: Այսինքն՝ ինչ-որ առումով այս այցը կարելի է նույնիսկ անակնկալ համարել և դրանով՝ է՛լ ավելի հետաքրքրական ու, անկասկած, ոչ պատահական: Թեև, անշուշտ, պակաս հավանական չէ և այն, որ Մինսկի խմբի այցը, այսպես ասած, ստեղծվել է հենց պատերազմական էսկալացիան կանխարգելելու նպատակով, և համանախագահները որոշել են հանդիպել Ադրբեջանում ու քննարկել ողջ պատմությունը, որի, անկասկած, մի մասն էր ընդամենը արձանագրվել Աստանայում:
Ղազախստանի մայրաքաղաքում մենք տեսել կամ լսել ենք այսբերգի ընդամենը մի մասը, մյուս մասը շարունակում է մնալ ջրի տակ: Սրա մասին են վկայում նաև հայաստանյան արձագանքները, որոնցում իսպառ բացակայում են քաղաքական դիրքորոշումները: Ակնհայտ է, որ տեղի ունեցողը անհասկանալի է նաև քաղաքական ոչ իշխանական դաշտի համար: Շատ հավանական է, որ ինչ-որ բան փորձի հասկանալ Հովիկ Աբրահամյանը, որը այսօր Մինսկում ԱՊՀ վարչապետների հավաքի նպատակով գտնվելու ընթացքում հանդիպել է Բատկայի՝ խնամի Ծառուկյանի ընկեր Լուկաշենկոյի հետ: Չի բացառվում, որ հանդիպումը հենց Ծառուկյանն էլ կազմակերպել է՝ Լուկաշենկոյին խնդրելով Հովիկ Աբրահամյանի միջոցով փոխանցել, թե ինչ է իրականում կատարվել, քանի որ Սերժ Սարգսյանի ինֆորմացիային Ծառուկյանն, իհարկե, չի վստահի, եթե Սարգսյանն էլ ինֆորմացիա տա:
Հարցն այն է, որ Աստանան ըստ էության նոր լույս է սփռել հայաստանյան ներքաղաքական զարգացումների վրա, միևնույն ժամանակ, սակայն, պարզ է դարձել, որ իրականում Հայաստանի խնդիրները ավելին են, քան կարող էր թվալ, ասենք, Տիգրան Սարգսյանի հրաժարականը պահանջելիս:
Եվ այժմ հարկավոր է պատասխանատվություն ստանձնել նաև այս խնդիրների համար, ինչը երևի թե չէր մտնում «բոլորի համար ընդունելի» պլանների մեջ:
