Այսօր համագումար է անցկացնում իշխող Հանրապետական կուսակցությունը: Ինչպես ՀՀԿ բոլոր մյուս համագումարներում, այս մեկին ևս չեն տրվելու Հայաստանի շարքային քաղաքացիներին հուզող ամենակենսական հարցերի պատասխանները: Փոխարենը օրակարգում է ՀՀԿ նախագահի, ինչպես նաև նոր գործկոմի ընտրության հարցը: Որ նախագահ է վերընտրվելու Սերժ Սարգսյանը՝ նույնքան ակնառու է, որքան, ասենք, ԽՄԿԿ Կենտկոմի քարտուղարների ընտրությունը: Որ Սերժ Սարգսյանը հերթական անգամ ելույթ է ունենալու փոփոխությունների և բարեփոխումների մասին՝ դա նույնպես ակնառու է, և այնքան, որքան ակնառու է այն, որ նրա նախկին ելույթների բովանդակությանը համարժեք կյանքում որևէ փոփոխություն այդպես էլ չի կատարվել ու կատարվում: Փոխարենը՝ փոփոխություններ կատարվելու են ՀՀԿ-ում, և այդ փոփոխությունները բավական հետաքրքրական տենդենցներ են հուշում:
Մոտ 2 տարի առաջ Քաղխորհրդի և Գործադիր մարմնի կազմերն ընդլայնած ՀՀԿ-ն այս ողջ ժամանակահատվածում խժռեց քաղաքական տարածքի նորանոր տիրույթներ: Այլ կերպ ասած՝ Հանրապետականն աստիճանաբար վերածվեց «մոնստր» կուսակցության, ինչը, ըստ էության, երևի թե այն միակ բանն է, որ իրականություն է դառնում Սերժ Սարգսյանի ելույթներից:
Խոսքը, մասնավորապես, ՀՀԿ նախորդ համագումարներից մեկում նրա ունեցած ելույթի մասին է: «Հանրապետական կուսակցությունը քաղաքական առաջնորդից պետք է վերածվի հասարակական-քաղաքական առաջնորդի… Այսինքն՝ կուսակցությունը պետք է դառնա այն Հայաստանի մոդելը, որն ուզում ենք կառուցել: Նման կուսակցության հեղինակությունն անվիճարկելի է, հզորությունն` անկասելի, իսկ հաղթանակը` դրականորեն փոխվող Հայաստանը»,- հայտարարում էր Սերժ Սարգսյանը 5 տարի առաջ՝ ասելով նաև, որ եկել է խոսքի ու գործի հակասությունը վերացնելու ժամանակը: Եվ այդ առումով ՀՀԿ-ն իսկապես արեց այն, ինչ ասում էր, այսինքն՝ պատրաստվում էր էլ ավելի ծավալվել, ինչի վկայությունն էլ կուսակցական օրգանների ընդլայնումն էր:
Սակայն ընդլայնվելուց ու քաղաքական դաշտի նորանոր սուբյեկտներին «ասպատակելուց» հետո հետո էլ մի քանի հարյուր հազար անդամ ունեցող քաղաքական ուժի մեջ չհայտնվեցին տարբեր կարծիքներ ու տեսակետներ ունեցող խմբեր և թևեր, որոնք կարող էին գոնե գաղափարական միևնույն շրջանակում բանավեճ ծավալել օպտիմալ քաղաքականության մշակման համար՝ հասարակությանը թե ծառայելով որպես այլակարծության և ազատության օրինակ, թե այդպիսով հավաստելով, որ խոսքերն ընդամենը օդ նետված փուչիկներ չեն:
Կուսակցությունը, անկախ անվանումից, որ իր ներսում չի կարողանում ապահովել բանավեճի մշակույթ, չի կարողանում ապահովել կարծիքի և խոսքի հրապարակային ազատություն, չի կարողանում գործնականում ցույց տալ, որ ինքն ուժեղ է իրական բազմակարծությամբ, ներկուսակցական ժողովրդավարության մեխանիզմներով, ոչ թե անհատի պաշտամունքով, անկարող է իրականացնել վերափոխման և արդիականացման պետական քաղաքականություն:
