Հրանտ Դինքի սպանության իրական մեղավորները չբացահայտվեցին դատարանի անազատության պատճառով: Այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ, խոսելով «Հրանտ Դինքն ու «Ակօսը» թուրքահայերի կյանքում. Մեկնաբանություններ տարիներ հետո» թեմայով, ասաց Թուրքիայում լույս տեսնող «Ակօս» թերթի նախկին աշխատակից, Հրանտ Դինքի ընկեր Տիրան Լոքմագյոզյանը:
Նա հիշեց, որ Հրանտ Դինքի սպանությունից հետո տարածված խոսակցություններով հանցագործներն ասել էին, որ ավելի շուտ պետք է կատարվեր սպանությունը: Ըստ բանախոսի՝ ծրագրելն այլ բան է, կատարելն՝ այլ, այն էլ Հրանտ Դինքի նման հանրաճանաչ մեկին սպանելը հեշտ չէ: «Ինչ-որ կերպ իրենց նպատակին հասան, ինչ-որ կերպ՝ չհասան, տարբեր պատճառներ կարող էին լինել, այս մի խումբը կատարեց իր նպատակը: Իրական մեղավորները չբացահայտվեցին, դա արդեն ցույց է տալիս, որ դատարանն այդքան էլ ազատ չէր իր գործունեության մեջ: Հետաքրքրական էր՝ դատավորը դատավճիռ տվեց, որից հետո ասաց, որ ինքն էլ բավարարված չէ: Մարդասպանն ավելի թեթև պատիժ ստացավ, քան այն մարդը, ով զենք էր նրան տվել ու հուշել սպանել»,- նշեց Տիրան Լոքմագյոզյանը:
Բանախոսը տեղեկացրեց, որ Հրանտ Դինքի մահից հետո մի հոդված էր գրել և Հրանտ Դինքի կյանքը, գործունեությունը, մահը համեմատել էր Գրիգոր Զոհրապի կյանքի, գործունեության, մահվան հետ: Ըստ Լոքմագյոզյանի՝ Գրիգոր Զոհրապը մի հայ էր, որը թե պառլամենտում, թե դրսում ազատ խոսում էր ամենի մասին, որպես հայ և Օսմանյան Թուրքիայի քաղաքացի, համարում էր, որ Օսմանյան պետությունը, եթե լավ պետություն լինի, հայերն էլ այնտեղ լավ կապրեն: «Նույնը Հրանտն էր կարծում: Իրենց վերջն էլ նույնը եղավ՝ հարյուր տարի առաջ և հարյուր տարի հետո: Մի խիզախ մարդ հարյուր տարի առաջ խոսում էր ազատ, համարձակ, հարյուր տարի հետո համայնքից դուրս եկավ մեկը, ով ևս խոսում էր խիզախ, համարձակ և նույն ավարտն ունեցավ»,- մեկնաբանեց բանախոսը՝ ասելով, որ Հայաստանում Հրանտին չէին ճանաչում, իսկ Թուրքիայում նրան ավելի շատ ու լավ էին ճանաչում: Նա մահից հետո էլ ճիշտ չճանաչվեց Հայաստանում:
Նրա համոզմամբ՝ Հրանտ Դինքը չսպանվեց, որ հայ նացիոնալիստ էր, եթե նա հայ նացիոնալիստ լիներ, հավանաբար կապրեր Թուրքիայում մինչ այսօր, որովհետև Թուրքիան այն պետությունն է, որին թշնամիներ պետք են: Բայց, բանախոսի կարծիքով, Հրանտ Դինքն ավելի վտանգավոր եղավ Թուրքիայի համար, որովհետև որպես հայ էր խոսում, որպես թուրք քաղաքացի:
«Նա չէր խոսում հայկական, թուրքական դիրքերից, նա երրորդ ուղին էր բացել, երկու կողմի համար էլ թշնամի էր դարձել: Երկու կողմից ազգայնականներն էլ իրեն ընդունեցին, թուրք նացիոնալիստներն էին ներկա նրա թաղմանը, այսինքն՝ իրենք հասկացան, որ այս մարդը հակաթուրքական քայլ չի անում, իրենց էլ է ձեռնտու, հայերն էլ տեսան, որ հայերին էլ է ձեռնտու իր մոտեցումը: Հրանտն այսպես երրորդ ճանապարհ էր բացում, բայց Թուրքիայի խորքային պետությանը դա ձեռնտու չէր, քանի որ լրիվ այլ խնդիրներ ուներ լուծելու»,- մեկնաբանեց Տիրան Լոքմագյոզյանը:
