Վարդան Օսկանյանի վերաբերյալ Ռոբերտ Քոչարյանի հայտարարությունը ուներ որոշակի դատապարտվածության երանգ: Դատապարտվածության այն իմաստով, որ Քոչարյանը մի տեսակ անօգնական էր Օսկանյանին աջակցելու հարցում: Նրա հայտարարությունը վկայում էր այն մասին, որ Ռոբերտ Քոչարյանը, բարոյական աջակցությունից բացի, Օսկանյանին չի կարող օգնել ոչնչով: Երկրորդ նախագահը երևի թե հաճույքով բաց կթողներ այդ հայտարարությունը, չէր խոսի Օսկանյանի թեմայով, եթե դա ընդհանրապես չդիտվեր որպես անզորություն:
Քոչարյանի արձագանքի բացակայությունը չէր ընկալվի ո՛չ հանրային, ո՛չ քաղաքական շրջանակներում: Կամ կընկալվեր այնպես, որ Քոչարյանը պարզապես վախեցավ և չխոսեց, ասելու բան չուներ: Այդ իմաստով, նա ստիպված էր ինչ-որ բան ասել: Բայց, միևնույն ժամանակ, նա կանգնել է ինչ ասելու խնդրի առաջ, և Ռոբերտ Քոչարյանի հայտարարության մեջ ակնհայտ էր այդ խնդիրը, որը նա չէր էլ կարողացել արդյունավետորեն լուծել:
Քոչարյանի հայտարարությունը ըստ էության նրա քաղաքական դիրքերի զգալի թուլացման նշան էր, որն արտահայտվում էր նաև ՀՀԿ-ի հանդեպ նեղացածության և հիասթափության դրսևորումով: Նա փաստորեն զրկվել է ՀՀԿ-ում որևէ հենարանից, ինչի վկայությունն այն էր, որ Ռոբերտ Քոչարյանին այդպես էլ չհաջողվեց խորհրդարանական քվեարկության ընթացքում որևէ խնդիր առաջացնել Սերժ Սարգսյանի համար՝ օգտագործելով ՀՀԿ մեծամասնության մեջ, այսպես ասած, յուրայիններին: Այս իսկ պատճառով Ռոբերտ Քոչարյանը իր հիասթափությունն է հայտնում, որովհետև պարզվում է, որ ՀՀԿ-ում նա այլևս յուրային չունի, և խորհրդարանական այդ բացարձակ մեծամասնությունը իսկապես Սերժ Սարգսյանի մեծամասնությունն է:
Իսկ Քոչարյանի հույսը հենց այդ մեծամասնության մեջ յուրայինների գոյությունն էր, որովհետև որքան էլ ԲՀԿ-ն ուժեղ լինի, հարուստ լինի, որքան էլ շատ ընտրազանգված ունենա, միևնույն է, Հայաստանում իշխանության խնդիրը նա չի կարող լուծել առանց ներիշխանական խարդավանքների և ինտրիգների: Ռոբերտ Քոչարյանը շատ լավ է ճանաչում իր իսկ ամրագրած կառավարման համակարգը և գիտի, որ, առանց խարդավանքի, ոչինչ հնարավոր չէ այդ համակարգի դեմ: Իսկ այդ գործում ՀՀԿ-ում նրան պետք էին յուրայիններ, որոնք իքս պահին կարող էին թողնել Սերժ Սարգսյանին և անցնել Քոչարյանի կողմը:
Վարդան Օսկանյանի գործը Քոչարյանի համար կամ այդ իքս պահն էր, կամ էլ պարզապես այդ իքս պահի, այսպես ասած, գլխավոր ռեպետիցիան: Այն տապալվեց, Քոչարյանը հասկացավ, որ ՀՀԿ-ում յուրային չկա, կամ այդ յուրայինները պատրաստ չեն նրան աջակցել ռիսկային, վճռական պահերին: Իսկ առանց դրա, Քոչարյանի համար շանս չկա իշխանության համար պայքարում, համենայն դեպս՝ գոնե այս փուլում: Դրա մասին է վկայում նաև այն, որ ՀՀԿ մեծամասնության պատգամավորները Քոչարյանի հայտարարությանը արձագանքեցին ակտիվ քննադատությամբ և նույնիսկ Գալուստ Սահակյանի հեգնանքով: Իսկ եթե փորձառու Սահակյանն է հեգնում՝ կնշանակի Քոչարյանի իշխանական հեռանկարն իսկապես մշուշոտ է:
Ի վերջո, Գալուստ Սահակյանի արձագանքը, թե Քոչարյանի հայտարարության հեղինակը Քոչարյանը չէ, ոչ թե անհավատության դրսևորում էր, այլ մեսիջ՝ որ առաջվա Քոչարյանն այլևս չկա:
