Եվ այսպես, Ռոբերտ Քոչարյանի սպասված հայտարարությունը եղավ, և նման դեպքերի համար են երևի թե հիշատակում հայտնի ասույթը՝ «Լեռը մուկ ծնեց»:
Ռոբերտ Քոչարյանի արձագանքում, ըստ էության, որևէ երևելի քաղաքական մեսիջ չկար: Ավելին, Քոչարյանը կարծես թե բավական զուսպ և, այսպես ասած, հեզ արձագանք տվեց Օսկանյանի դեպքին՝ ի տարբերություն, օրինակ, նույն Վարդան Օսկանյանի և առավել ևս ԲՀԿ-ի արձագանքների: Այս իմաստով նույնիսկ կարելի է արձանագրել որոշակի տարբերություններ և խորհել նաև հնարավոր տարակարծությունների մասին, որ այս հարցում կարող են լինել Քոչարյանի և ԲՀԿ-ի, Քոչարյանի և Օսկանյանի միջև: Հնարավոր է նույնիսկ, որ, օրինակ, Ռոբերտ Քոչարյանն իր զուսպ արձագանքով փորձում է արժանին մատուցել Օսկանյանին ու ԲՀԿ-ին՝ խորհրդարանական ընտրությունների շրջանում իր սպասածից ավելի զուսպ արձագանքի համար:
Քոչարյանի հայտարարության մեջ ուշագրավ է նաև այն, որ նա փաստորեն, խորհրդարանին մեղադրելով ինքնավարկաբեկման մեջ, այսպիսով գնահատական է տալիս իշխող մեծամասնությանը և, ըստ էության, հայտարարում այդ մեծամասնության հետ կամուրջներն այրելու մասին կամ էլ պարզապես սրանով ակամայից վկայում է այդ մեծամասնությունից հույսը կտրելու մասին՝ իր քաղաքական պլաններին հնարավոր աջակցության կամ սպասարկման առումով:
Իսկ ամենից ուշագրավն, իհարկե, Քոչարյանի կողմից հիշատակումն է, որ Օսկանյանը ներկայացնում է բավական մեծ ընտրազագված ունեցող կուսակցություն, ունի մարդկային աննախադեպ որակներ, և հայտարարելով Վարդան Օսկանյանի հանդեպ իր համակրանքի և աջակցության մասին՝ Ռոբերտ Քոչարյանն այսպիսով կատարում է նրա, այսպես ասած, նախնական օծումը՝ որպես նախագահի՝ իր համար ընդունելի և խրախուսելի թեկնածու, որին ինքը պատրաստ է հայտնել իր աջակցությունը:
