«Սերգեյ Փարաջանով. Տունը, որտեղ ես ապրում եմ». այսպես է կոչվում վերջերս Մոսկվայում բացված հմայիչ ցուցահանդեսը: Փարաջանովի տուն- թանգարանից բերված ցուցանմուշները ներկայացված են որպես իսկական արժեքներ, չնայած որ դրանք ստեղծված են ոչնչից, աղբից: Սերգեյ Փարաջանովի տաղանդը կայանում էր նրանում, որ նա կարողանում էր գեղեցկություն հաղորդել այն ամենին, ինչն ընկնում էր իր ձեռքի տակ:
Գեղեցկությունը նրա ֆիլմերում և կոլաժներում շատ է, բայց ավելորդ չէ: Ակնհայտ է, որ նա ծնվել էր շռայլության համար, կարողանում էր իրեն շռայլությամբ շրջապատել նույնիսկ անազատության մեջ գտնվելու տարիներին: Շռայլություն անել, նշանակում է քեզ թույլ տալ ավելի շատ, քան թույլատրվում է: Նա կկարողանար այնպիսի զարդեր պատրաստել, որոնք արժանի կլինեին Բյուզանդիայի կայսրերին, թուրքական սուլթաններին, սակայն թանկարժեք նյութեր չունենալու պատճառով փայլ էր հաղորդում ապակուն, կոճակներին, կոտրված բաժակներին, չորացրած ծաղիկներին և ամսագրերից կտրտված նկարներին:
Փարաջանովի «Ինքնանկարը», որը դրաված է Նոր Մանեժի դահլիճում, արևմտաուկրաինական հագուստով մանեկեն է՝ գլխարկի փոխարեն թռչնի վանդակով, կտորով շրջակարված կաթսայով, շշեր մաքրելու ճերմակ խոզանակներով, որոնք փոխարինում են բեղերին և ճերմակող մազերին: Որպես իսկական նկարիչ՝ Փարաջանովը սիրում էր իրեն պատկերացնել տարբեր կերպարներում:
Այս ցուցահանդեսը կազմակերպել են Զավեն Սարգսյանն ու Մարինա Լոշակը , ցուցահանդեսի ձևավորողը Գեորգի Ֆրանգուլյանն է:
Փարաջանովին երկրպագելը, որը սկսվեց դեռ նրա կենդանության օրորք, շարունակվում է առ այսօր՝ նրա մահից տարիներ անց:
Բնականաբար, ցուցահանդեսը տարբեր բաժիններ ունի: Նրանցից մեկում հավաքված են Փարաջանովի լուսանկարները և ֆիլմերի էսքիզները, մյուսում՝ գեղարվեստական գործեր: Թե՛ ցուցահանդեսներում, թե՛ ֆիլմերում Փարաջանովը վարակում է խանդավառությամբ: Նրա ստեղծագործական խառնվածքը ֆանտաստիկ է թվում, և հաճախ նրա ցուցահանդեսների ժամանակ շուտ հոգնում ես փայլից և արտիստիզմից: Այս ցուցահանդեսն անթերի է արված, ընտրված են ամենալավ գործերը, որոնք չեն կրկնվում: Այն կտևի մինչև նոյեմբերի 13-ը:
Vedomosti.ru
