Երևի թե քչերն են կասկածում, որ Սերժ Սարգսյանի կառավարական խորհրդակցության բուն թիրախը ներքաղաքական պայքարում «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության նկատմամբ որոշակի սանկցիաների կիրառումն էր կամ առնվազն այդ մասին լուրջ նախազգուշացումը: Երկար ժամանակ ԲՀԿ հետ սեթևեթող Սերժ Սարգսյանն արդեն կարծես թե անցնում է իշխանական լծակների բանեցմանը:
Դրանից, անշուշտ, պետք չէ եզրակացնել, որ Սարգսյանն այսպիսով ցանկանում է Ծառուկյանին ստիպել հանդես գալ նախագահական ընտրությունների համար իրեն սատարող հայտարարությամբ կամ փետրվարի 17-ի կոալիցիոն հուշագիրը վերահաստատող հայտարարությամբ, որտեղ Ծառուկյանը ստորագրել է Սերժ Սարգսյանին սատարելու համաձայնության տակ: Սերժ Սարգսյանին պետք եղածն, իհարկե, դա չէ: Նրան պարզապես պետք է, որ «Բարգավաճ Հայաստանը» չհավատա իր, այսպես ասած` հզորությանը, այսինքն` չինքնաներշնչվի, թե իսկապես կարող է Սերժ Սարգսյանի դեմ լուրջ պայքար մղել: Բանն այն է, որ ԲՀԿ-ն, ըստ էության, նման պայքարի համար լավ մեկնարկային նախադրյալներ ունի: Սակայն դա զուտ տեսականում իհարկե, որովհետև պրակտիկորեն այդ կուսակցությունն իրենից ոչինչ չի ներկայացնում, և այնտեղ հավաքված են ընդամենը մարդիկ, որոնք փորձում են քաղաքական կոնյունկտուրայից ելնելով ինչ-որ բան տանել իրենց համար, քանի որ այդ նույն նպատակը ՀՀԿ-ում հետապնդելու համար տեղ չի գտնվել:
Ինչ խոսք, ԲՀԿ-ում միգուցե և կան մարդիկ, որոնք լուրջ քաղաքական խնդիրներ հետապնդում են, սակայն, ինչպես, օրինակ, ԲՀԿ ղեկավարությունը Վարդան Օսկանյանի հայտարարությունների մասով է ասում, թե դա Օսկանյանի անհատական կարծիքն է, ԲՀԿ-ում նման մարդիկ իսկապես, ըստ էության, անհատներ են, նրանք եզակի միավորներ են և չեն կազմում հավաքական ամբողջություն, որն իրենից կներկայացնի ներկուսակցական կշիռ: ԲՀԿ հիմնական զանգվածը իշխանատենչ, կարիերիստ մարդկանց մի հանրույթ է, որոնց մի մասը կուսակցությունում է Ռոբերտ Քոչարյանի հույսով, մյուս մասը` Ծառուկյանի, իսկ մի մասն էլ` Սերժ Սարգսյանի: Նման կուսակցությունը, ունենալով ներքաղաքական դասավորության, ստատուս քվոյի առումով բավական հարմար դիրքեր, բացարձակապես չի կարող դրանք օգտագործել, քանի որ նման կուսակցության մեջ ռիսկի գործոնը զրոյական է: Իսկ քաղաքականության մեջ առանց դրա հնարավոր չէ:
Քաղաքականության մեջ ռիսկի գործոնն անխուսափելի է, և կամ առաջնորդը այն պետք է իր վրա վերցնի, կամ կուսակցությունն ամբողջությամբ: ԲՀԿ պարագայում թե՛ մեկը չկա, թե՛ մյուսը: Ո՛չ կուսակցությունն է պատրաստ ռիսկի գնալ, ո՛չ Գագիկ Ծառուկյանը: Սերժ Սարգսյանի խնդիրը ԲՀԿ-ին պրակտիկ քաղաքականությունից հեռու պահելն է, ինչն էլ ներկայումս փորձում է անել սանկցիաների կամ նախազգուշացումների միջոցով, հիմնականում, իհարկե, ինքն իրեն ապահովագրելու համար, քանի որ նախընտրական շրջանում կրքերը թեժանում են, և ԲՀԿ-ն կարող է նաև որոշակիորեն դուրս գալ վերահսկողությունից, ու այն կրկին հաստատելու համար կարող է շատ ջանք և ժամանակ պահանջվի Սերժ Սարգսյանից: Դրա համար էլ նա գերադասում է կանխարգելիչ հարվածը, որովհետև ընտրարշավին ավելի մոտ Սարգսյանն ունենալու է բազմաթիվ այլ, շատ ավելի լուրջ խնդիրներ: Իսկ պրակտիկ քաղաքականությունից դուրս, ԲՀԿ-ն Սերժ Սարգսյանի համար որևէ բովանդակությամբ վտանգավոր լինել չի կարող: Իսկ սատարել-չսատարելու հարցն այլևս որևէ էական նշանակություն չունի: Սերժ Սարգսյանին պետք է Գագիկ Ծառուկյանին պահել իր ուղեծրում, քաղաքականամերձ, ոչ թե քաղաքական հունի մեջ:
Ընդ որում` դա բխում է ոչ միայն Սարգսյանի, այլ խոշոր հաշվով նաև հասարակության շահից, որովհետև վտանգավոր է, երբ ամբողջովին ապաքաղաքական և ըստ էության մոնարխիստական մտածողության տեր մարդը իր հսկայական կապիտալով հայտնվի քաղաքական հունի մեջ: Ընդ որում` դա վտանգավոր է նաև հենց տվյալ անձնավորության համար, ով էլ որ նա լինի, քանի որ նա հայտնվում է ոչ իր տեղում, իսկ դա հղի է հենց այն ռիսկերով, որոնցից այդքան խուսափում է Ծառուկյանը` փորձելով ընդամենը ապահովագրել իր բիզնեսները: Քաղաքականամերձ ուղեծրում Գագիկ Ծառուկյանը նույնիսկ կարող է թեկնածու առաջադրել Սերժ Սարգսյանի դեմ, կամ առաջադրվել անձամբ: Սարգսյանի համար այդ տարբերակն անգամ շատ ավելի նախընտրելի կլինի, քան սատարումը: Այսինքն` խնդիրը, թե Սարգսյանը Ծառուկյանից փորձում է սատարում ստանալ, թերևս հիմնականում արհեստական է և գալիս է գուցե ավելի շատ հենց ծառուկյանական շրջանակներից կամ այն շրջանակներից, որոնք Ծառուկյանին փորձում են օգտագործել իրենց քաղաքական նպատակների համար: Իսկ այդպիսի շրջանակներն, անշուշտ, առնվազն երկուսն են, որոնք կարելի է այսպես ասած կլորացնել ի դեմս երկու նախկին նախագահների:
Սատարման հրամայականի դրույթը բերելով հրապարակ` այդպիսով փորձ է արվում գեներացնել Ծառուկյանի հզորության գործոնը, այն սեփական քաղաքական հաշվարկներին ծառայեցնելու համար: Սերժ Սարգսյանի համար այդ գեներացիան վտանգավոր կլիներ, եթե ԲՀԿ դեմ իշխանական լծակների գործածության տարբերակներ չլինեին: Բայց, ինչպես ցույց տվեց, օրինակ, կառավարության վերջին նիստը, այդ տարբերակները շատ են ու բավական խոսուն, հետևաբար ԲՀԿ առասպելի գեներացումը իրականում, ըստ էության, ավելի շատ հիշեցնում է փչվող փուչիկ, որն ինչքան մեծանում է, այնքան ավելի մեծանում է ռիսկը հենց այդ փուչիկի համար՝ պայթելու ռիսկը:
