Ի դեմս կոալիցիոն հուշագրի՝ մենք ականատես եղանք Սերժ Սարգսյանի և Ռոբերտ Քոչարյանի մի «փոքրիկ», բայց բավական կոնկրետ «բանավեճին»:
Իր վերջին հարցազրույցը, որ «Մեդիամաքս»-ին տվեց մի երկու շաբաթ առաջ, Ռոբերտ Քոչարյանը եզրափակել էր այն մտքով, թե անցածն անցած է, և այժմ կարևորը գալիք ընտրություններում արդար քաղաքական մրցակցություն ապահովելն է:
Իհարկե, մի կողմ ենք թողնում այն հարցը, թե ինչ ասել է արդարություն և քաղաքական մրցակցություն՝ ըստ Ռոբերտ Քոչարյանի: Դատելով այդ մարդու նախագահության տասը տարիներից՝ կարող ենք լուրջ հիմքեր ունենալ եզրակացնելու, որ արդարության և քաղաքական մրցակցության մասին համամարդկային պատկերացումները լուրջ հակասության մեջ են արդարության և քաղաքական մրցակցության մասին այդ մարդու պատկերացումների հետ:
Բայց խոսենք ըստ էության: Քոչարյանը, փաստորեն, Սերժ Սարգսյանին ասում էր, թե անցյալում ինչ եղել-եղել է, արի ապագայում, այսինքն՝ ընտրությունների ժամանակ, դու քո ՀՀԿ-ով, իսկ ես էլ իմ ԲՀԿ-ով պարզապես «արդար» պայքարենք և տեսնենք, թե մեզանից ով է վերցնում իշխանությունը:
Բայց Սերժ Սարգսյանն ակնհայտորեն մերժեց այդ պայքարը՝ ԲՀԿ-ին ստորագրել տալով մի փաստաթղթի տակ, որի բովանդակությունը պայքար հասկացությունը իշխանական կուսակցությունների միջև ընդհանրապես բացառում է: Այստեղ հարցն այն է, թե ինչու Սերժ Սարգսյանը խուսափեց Քոչարյանի հետ մրցակցելուց:
Հնարավոր է, որ նա պարզապես վախեցավ, որ «արդար» մրցակցության պայմաններում ինքը չի կարողանա դիմագրավել Քոչարյանին, և նա կխլի իշխանությունն իր ձեռքից: Հնարավոր է նաև, որ Սերժ Սարգսյանը անարդար համարեց Քոչարյանի առաջարկը: Ի վերջո, Սերժ Սարգսյանը տարիներ շարունակ պատրաստակամորեն սպասարկել է Քոչարյանի նախագահությունը, նրան չի հարվածել մեջքից, փորձել է նրա համար ապահովել կուռ համակարգ:
Հիմա եկել է Սերժ Սարգսյանի նախագահության հերթը, բայց Քոչարյանը ոչ թե փորձում է նույն կերպ փոխհատուցել նրան, այլ երեք տարի անգամ չհամբերելով՝ արդեն ներկայացնում է իշխանությունը հետ խլելու հավակնություններ:
Ըստ երևույթին, հենց այդ տրամաբանությամբ էլ դիտարկելով հարցը` Սերժ Սարգսյանը որոշել է, որ դա անարդար է, և պետք չէ Քոչարյանին տալ այդ «արդար» մրցակցության հնարավորությունը:
Բայց այստեղ կա մի ուշագրավ պահ. Արդյո՞ք Սերժ Սարգսյանը բավարար լծակներ ունի, որպեսզի թույլ չտա ստվերային «արդար» պայքար: Այսինքն՝ կոալիցիոն հուշագիրը ստորագրվել է, բայց չէ՞ որ դա չի խանգարի, որ կուսակցություններն այս անգամ էլ տակից աշխատեն իրար դեմ:
Արդյո՞ք դա առավել վտանգավոր տարբերակ չէ Սերժ Սարգսյանի համար, արդյո՞ք Քոչարյանի հանդեպ նրա առավելությունն ավելի մեծ չէր լինի հրապարակային մրցակցության պայմաններում:
