Հայաստանում աղբավայրերը գնալով ավելի ու ավելի շատ են «զավթում» մշակման ենթակա հողակտորները, դե իսկ բնակելի տարածքներում դրանց առատության մասին խոսելն ավելորդ է:
Բնապահպանները բազմիցս նշում են, որ աղբավայրը աղտոտում է արտաքին միջավայրը թունաքիմիկատներով, ծանր մետաղների աղերով, լուծիչներով, մեթանով, ածխաթթու գազով, ծծմբի օքսիդով և այլ վնասակար նյութերով, բացի այդ, աղբավայրը նպաստում է համաճարակների տարածմանը, քանի որ այնտեղ վխտում են զանազան կրծողներ, թափառական շներ ու կատուներ, ագռավներ, միջատներ:
Սակայն ամենացավալի իրողությունները գալիս են այն ժամանակ, երբ բնակիչները սկսում են այրել աղբը: Այրումը Հայաստանում կիրառվում է հնուց, սակայն խնդրի լուծման նպատակահարմար և շահավետ լուծում չէ, չնայած այդ եղանակով աղբի քանակը կրճատվում է մոտ 60-70%-ով:
«Այրման միջոցով աղբը ոչնչացնելիս արտաքին միջավայր են արտանետվում բազմաթիվ վնասակար միացություններ, որոնք օդով, ջրով, սնունդով անցնում են մարդու օրգանիզմ և ազդում էնդոկրին, իմունային, նյարդային, վերարտադրողական ֆունկցիաների վրա, առաջացնում են չարորակ ուռուցքներ, բնածին արատներ, չբերություն և այլ օրգան-համակարգերի հիվանդություններ»,- «Առաջին լրատվականի» հետ զրույցում նշեց բժիշկ Գուրգեն Ծատուրյանը:
Ու չնայած նշվածին, ցավոք, աղբն այսօր այրում են ոչ միայն աղբավայրերում, այլև բնակելի տարածքներում` բակերում, տնամերձ հողամասերում, փողոցներում, որն անմիջականորեն ազդում է բնակիչների առողջության վրա, քանի որ արտանետված թունավոր նյութերը փոքր քանակություններով տարիներ շարունակ կուտակվում են մարդու օրգանիզմում, չեն քայքայվում և ի վերջո հանգեցնում են լուրջ հիվանդությունների:
Ըստ տարբեր երկրների գիտական հետազոտական տվյալների` թունավոր աղբավայրերից ոչ հեռու բնակվող կանանց մոտ աճում է բնածին արատներով երեխաներ ունենալու վտանգը: Գերակշռում են նյարդային, ոսկրա-մկանային համակարգերի խանգարումները, մաշկային հիվանդությունները:
Մետաղական թթուների թաղման վայրի տարածքից ոչ հեռու բնակվողների մոտ բարձր է ականջի հիվանդությունների, բրոնխիտների, բրոնխիալ ասթմայի, անգինայի, մաշկային հիվանդությունների հաճախականությունը:
Մեր երկրում կան գրանցված և չգրանցված աղբավայրեր, որտեղ աղբը թափվում է առանց տարանաջատման, խառը վիճակում, որը մեծացնում է վերոհիշյալ հիվանդությունների վտանգը:
